Ákos I. István

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Palatyn Królestwa Węgier (1301-1307) Współrządzący: Kőszegi Iván Aba Amadé Rátót II. Loránd Péc Apor Następca: Csák III. Máté Borsa Kopasz Poprzednik: Sędzia królewski (1298-1301/1304) ? Następca: Péc Apor Péter (podczaszy) Plik:Kiskirályok uralmi területei.jpg Tartományurak uralmi területei Magyarországon a 14. század elején István Ákos (około 1260 - 1315) był sędzią i palatynem (1301 października - 1307 października), jednym z tzw. Drobnych królów (panów prowincji). Ákos István (1260 körül – 1315) országbíró és nádor (1301. október – 1307. október), az úgynevezett kiskirályok (tartományurak) egyike. Życiorys Jako członek oddziału Ernye rodziny Ákos, Ákos Ernye był synem sędziego. Jego żona, nieznane nazwisko Catherine, miała 7 synów i 2 córki. Źródła historyczne obejmują lata 1281–1315. W 1281 roku był biskupem Gemer i Borsod. W 1282 r. Brał udział w bitwie nad jeziorem Hód, a następnie w oblężeniu Bursztynu i IV. Król Władysław walczył w zamkach w Gede i Perestyen. IV. Po László III. Andras również stał się poufny. W latach 1293–1295 był panem królowej. W 1298 r. Zawarł sojusz z III. Z królem Andrzejem i większą liczbą szlachty. W latach 1298–1300 był sędzią kraju. Az Ákos nemzetség Ernye ágának tagjaként Ákos Ernye országbíró fia volt. Feleségétől, az ismeretlen vezetéknevű Katalintól 7 fia és 2 leánya született. A történeti forrásokban 1281–1315 között szerepel. 1281-ben gömöri és borsodi ispán volt. 1282-ben részt vett a Hód-tavi csatában, majd Borostyánkő ostromában és IV. László király Gede és Perestyén várak alatt vívott küzdelmeiben. IV. László után III. Andrásnak is bizalmasa lett. 1293 és 1295 között királynéi tárnokmester. 1298-ban szövetséget kötött III. András királlyal és több előkelővel. 1298-tól 1300-ig volt országbíró. Po śmierci króla (14 stycznia 1301 r.) Pożegnał Andrzeja jako „ostatnią złotą gałąź Domu Árpáda”. Wypełnił podniebienie innymi małymi królami, to znaczy był podniebieniem w swoich posiadłościach. Podczas interregnum 1301-1308 Wacław poparł spadkobiercę czeskiego tronu i otrzymał od niego różne stanowiska i majątki. W 1307 r. Uznał królestwo Karola Roberta w parlamencie Rákóc, a następnie wycofał się z życia politycznego. Władze prowincji obejmowały okręg Borsod, około 50 posiadłości i 5 zamków (w tym Diósgyőr i Dédess). Jej siedziba mieściła się w Diósgyőr. Założył klasztor Paulinów w Diósgyőr i Bükkszentlélek. A király halálakor (1301. január 14.) ő búcsúztatta Andrást, mint az „Árpád-ház utolsó aranyágacskáját”. A nádori méltóságot a többi kiskirállyal együtt töltötte be, azaz a saját birtokain ő volt a nádor. Az 1301–1308-as interregnum idején Vencel cseh trónörököst támogatta, és tőle különféle tisztségeket és birtokokat kapott. 1307-ben a rákosi országgyűlésen elismerte Károly Róbert királyságát, és ezután teljesen visszavonult a politikai élettől. Tartományúri hatalma körülbelül Borsod vármegyét ölelte fel, ahol mintegy 50 birtoka és 5 vára volt (közte Diósgyőrrel és Dédessel). Központját Diósgyőrben rendezte be. Diósgyőrben és Bükkszentléleken pálos kolostort alapított. Poślubił jednego ze swoich synów, Szczepana, z córką bawarskiego księcia Wittelsbacha. Jedna z jego córek, Anics, była żoną mistrza Borsy Beke [1]. Beke jest wspomniany w źródłach jako „rodzaj palatynowy Szczepana” („Magister Beke przychodzi byhoriensis gener noster carissimus”). [2] Egyik fiát, Istvánt Wittelsbach bajor herceg leányával házasította össze. Egyik leányát, Anyicsot (Anics) Borsa Beke tárnokmester vette feleségül. Bekét úgy említik a források, hogy „István nádor generusa” („magister Beke comes byhoriensis gener noster carissimus”). Po jego śmierci w 1317 r. Jego synowie, Szczepan i Jan, brali udział w bitwie pod Debreczynem po stronie przeciwnego króla prowincjonalnego władcy Borsa Kopasz. Po klęsce jego synowie uciekli do zamku Dedesi. Został oblężony i schwytany przez wojownika króla, Dózsę Debreceni, po czym niewierni zostali skazani na utratę głowy i mienia. Halála után, 1317-ben fiai – István és János – Borsa Kopasz királyellenes tartományúr oldalán vettek részt a debreceni csatában. A vereség után fiai a dédesi várba menekültek. Ezt a király hadvezére, Debreceni Dózsa megostromolta és elfoglalta, ami után a hűtleneket fej- és jószágvesztésre ítélték. Przypisy Źródła Markó László: A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig Bárány Attila: Debreceni Dózsa küzdelme a bihari oligarchákkal, In: Debrecen város 650 éves. Szerk. Bárány Attila, Papp Klára, Szálkai Tamás. Debrecen, 2011. str. 75-126.

Ákos I. István — Palatyn Królestwa Węgier Sędzia królewski — Pieczęć Istvána Ákosa Pieczęć Istvána Ákosa Palatyn Królestwa Węgier Okres od 1301 do 1307 Poprzednik Csák III. Máté Następca Borsa Kopasz Sędzia królewski Okres od 1298 do 1301/1304 ? Poprzednik Péc Apor Następca Péter Dane biograficzne Klan Ákos Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny ok. 1260 Śmierć 1315 Ojciec Ernye Matka nieznana Żona Nn Katerina Dzieci siedmiu synów dwie córki