Hermán Lampert
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Hermán Lampert (†4/5 lipca 1324), węgierski szlachci, sędzia królewski od 1314 r. do śmierci. Należał do „nowej arystokracji” króla Węgier Karola I, która wspierała starania króla o przywrócenie władzy królewskiej w pierwszych dziesięcioleciach XIV wieku. Lampert from the kindred Hermán (; died 4–5 July 1324) was an influential Hungarian nobleman who served as Judge royal from 1314 until his death. He belonged to Charles I of Hungary's "new aristocracy", who supported the king's efforts to restore royal power in the first decades of the 14th century. W ciągu 10 lat swojego urzędowania Lampert ustabilizował królewski system sądowniczy, a im bardziej zbrojne zjednoczenie królestwa poszerzyło lokalną przestrzeń władzy królewskiej, tym bardziej poszerzono jurysdykcję terytorialną Lampertowi. Jego kadencja jako sędziego królewskiego oznaczała stopniową stabilizację funkcjonowania instytucji sądowej. During the 10 years of his period in office, Lampert stabilised the royal judicial system and the more the armed unification of the kingdom expanded the local space of royal authority, the more the territorial jurisdiction of Lampert expanded. His tenure as Judge royal marked the gradual stabilization of the operation of the judicial institution. Spis treściRodzinaLampert urodził się w klanie Hermán. Jego rodzice są niezidentyfikowani, w wyniku czego nie można połączyć jego osoby z trzema znanymi gałęziami klanu. Być może jego ojcem był Rubinus, odnoszący sukcesy rycerz króla Węgier Władysław IV, który również został wyniesiony na stanowisko sędziego królewskiego w latach 1280. [1] Jednak dokument królewski z 1323 r. określał go mianem syna Emeryka, którego tożsamość jest niepewna [2]. Lampert miał siostrę [3], która poślubiła niejakiego Támasa, syna Ihona [2]. Według Gesta Hunnorum et Hungarorum Kézai Simona, przodka pokrewnego Hermana rycerza, Herman pochodził z Norymbergi, który eskortował Giselę Bawarską na Węgry w 996 roku. Poślubiła ona Stefana, przyszłego pierwszego króla Węgier. Następnie Herman otrzymał darowizny gruntów w komitacie Vas. Zarówno Kézai Simon, jak i XIV-wieczna Chronicon Pictum opisali pokrewieństwo Hermana jako „względnie biednego” [4] Lampert był stylizowany jako „magister” we współczesnych dokumentach, nawet gdy utrzymywał różne ispánaty („przychodzi”) obok swojej godności sędziego królewskiego. Może to odzwierciedlać jego niskie pochodzenie w porównaniu z innymi baronami na dworze królewskim [5]. Lampert was born into the gens (clan) Hermán. His parents are unidentified, as a result there is inability to connect his person to the three known branches of the clan. Perhaps his father was Rubinus, a successful soldier of Ladislaus IV of Hungary, who also elevated to the position of Judge royal in the 1280s.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However, a royal document from 1323 referred to him as son of Emeric, whose identity is uncertain.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Lampert had a sister,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} who married a certain Thomas, son of Ihon.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to Simon Kézai's Gesta Hunnorum et Hungarorum, the ancestor of the Hermán kindred, knight Herman originated from Nuremberg, who escorted Gisela of Bavaria to Hungary in 996. She married Stephen I of Hungary, the future first King of Hungary. Following that Herman received land donations in Vas County. Both Simon of Kéza and the 14th-century Illuminated Chronicle described the Hermán kindred as "relatively poor".{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Lampert was exclusively styled as "magister" in the contemporary documents, even when he held various ispánates ("comes") beside his dignity of Judge royal. This maybe reflects his lowborn origin, in comparison to the other barons of the royal court.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Jego przywiązanie do rodziny Hermán zostało potwierdzone przez jego pieczęć, która pojawiła się w dokumencie z 29 września 1313 r. Jego pieczęć została po raz pierwszy opublikowana przez historyka Nagy Imre w 1878 r. Wcześniej Fraknói Vilmos twierdził, że Lampert był członkiem klanu Hont-Pázmány. Nyári Albert nazwał go „Leszenyei”, podczas gdy Wertner Mór połączył jego osobę z rodziną Csanád, opierając się na jego ostatnim majątku i testamencie, gdzie historyczna własność znajduje się w komitacie Krassó, gdzie Csanádowie posiadali większość ziemi. [4] Historyk Karácsonyi János rozpoznał wizerunek smoka w pieczęci Lamperta i udowodnił jego pochodzenie. [6] Stopień pokrewieństwa ze współczesnym krewnym Hermán Lackiem, przodkiem rodziny Lackfi, jest nieznany, ale ich ziemie znajdowały się blisko siebie. [7] Posiadłości Lamperta leżały w komitacie Temes, należący do miejscowej szlachty otaczającej tymczasowe centrum królewskie Temesváru (dzisiejsza Timișoara, Rumunia), jak rozważał historyk Tóth Ildikó [8]. Możliwe jest jednak, że nabył swój majątek dopiero po tym, jak Karol postanowił przenieść swoją siedzibę do Temesváru i wcześniej nie był zainteresowany regionem. Według dokumentu wydanego w 1319 r. kupił miejsce o nazwie Széphely(Jebel, Rumunia) i Sajtos od Theodore Vejtehi, a król podarował Lampertowi trzy inne okoliczne wioski, rekompensując byłemu oligarchowi Vejtehi ziemie w komitacie Csanád [ 2] His inherency to the Hermán kindred was proved by his seal which appeared in a document dated on 29 September 1313. His seal was first published by historian Imre Nagy in 1878. Previously Vilmos Fraknói claimed Lampert was a member of the Hont-Pázmány clan. Albert Nyári called him "Leszenyei", while Mór Wertner connected his person to the Csanád kindred, based on his last will and testament, where the historian identified his land property with locations in Krassó County, where the Csanáds owned the majority of the land.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian János Karácsonyi recognized the dragon depiction in Lampert's seal and proved his origin.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} His degree of kinship to contemporary relative Lack Hermán, ancestor of the Lackfi family, is unknown, but their lands were located close to each other.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Lampert's lands laid in Temes County, belonging to the local nobility surrounding the provisional royal centre Temesvár (present-day Timișoara, Romania), as historian Ildikó Tóth considered.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However, it is also possible he acquired his possessions there only after Charles decided to move his seat to Temesvár, and had not interests in the region prior to that. According to a document issued in 1319, he bought Széphely (present-day Jebel, Romania) and Sajtos from Theodore Vejtehi sometimes earlier, and the king donated three other surrounding villages to Lampert, compensating the former oligarch Vejtehi with lands in Csanád County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Sędzia królewskiGdy po raz pierwszy pojawił się we współczesnych aktach w karcie królewskiej, wydanej 29 września 1313 r., zgodnie z jego datą jako sędziemu królewskiemu, wczesne życie Lamperta i rozwój kariery nie jest możliwy do odtworzenia. Podobnie jak jego krewny Lack, stali się nagle częścią wewnętrznego kręgu króla Karola]. W tej karcie król nakazał Lampertowi przenieść się do Buddy. Poza tym był określany jako ispán komitatu Csanád [9]. Następnie został wspomniany dyplomem z 8 lipca 1315 r., gdy mieszkał w Lippie (dziś Lipowa, Rumunia) [10]. As he first appeared in contemporary records in a royal charter, issued on 29 September 1313, according to its date, when he was already Judge royal, Lampert's early life and career advancement is cannot be reconstructed. Similarly to his relative Lack, he became part of King Charles' inner circle suddenly. In that charter the King ordered Lampert to move to Buda. Beside that he was also referred to as ispán of Csanád County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He was next mentioned by a diploma from 8 July 1315, when he resided in Lippa (today Lipova, Romania).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Ponieważ jego poprzednik Csák János, który później zdradził króla i dołączył do swojego dalekiego krewnego, oligarchy Csák III. Mátéa, nadal był nazywany sędzią królewskim w połowie 1314 r., debata naukowa pojawiła się na temat znaczenia wspomnianej wyżej (1313) karty. Historyk Engel Paul ogłosił rok wydania i ustalił go na 29 września 1334 r. [11] Engel uważał nominację Lamperta za część wielkiej wymiany elity, gdy Karol postanowił walczyć z potęgą oligarchów (w tym czasie zwolniono także palatyna [[Borsa Jakab|Jakuba Borsę) i wyznaczył swoich zwolenników na godności [10]. Natomiast Bertényi Iván, senior, argumentował, że Csák János i Lampert jednocześnie zachowywali godność do 1315 r., podobnie jak w przypadku, gdy wielu oligarchów było stylizowanych podczas epoki feudalnej anarchii [12]. Bényei Balázs argumentował, że Lampert został sędzią królewskim dopiero latem 1315 roku, po zdradzie Csák Jánosa. Wojewoda Pók Miklós i palatyn Rátót I. Domokos zostali również podniesieni do godności na dworze królewskim w tym samym okresie, zastępując odpowiednio zmarłego Władysława Kana i Jakuba Borsę. Twierdził, że Lampert został również mianowany ispánem komitatu Csanád, gdy klan Kánów stopniowo utracił wpływy w Siedmiogrodzie od śmierci ich ojcowskich rodzin na początku 1315 roku. że Lampert aktywnie uczestniczył w królewskich kampaniach przeciwko Kánowi i synom Ákosa, aby pomóc przywrócić władzę królewską [13]. Since his predecessor John Csák, who later betrayed the King and joined his distant relative, oligarch Matthew Csák, was still referred to as Judge royal in mid-1314, a scholarly debate emerged on the relevance of the above mentioned (1313) charter. Historian Pál Engel declared the year of release is invalid and fixed it to 29 September 1314.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Engel considered Lampert's appointment was part of a large-scale replacement of the elite, when Charles decided to struggle the oligarchs' power (Palatine James Borsa was also dismissed during that time) and appointed his supporters to the dignities.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In contrast, Iván Bertényi, Sr. argued John Csák and Lampert Hermán simultaneously held the dignity for a time until 1315, similarly to that case, where many oligarchs were styled themselves palatines during the era of feudal anarchy.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Balázs Bényei argued Lampert became Judge royal only in the summer of 1315, after John Csák's betrayal. Voivode Nicholas Pok and Palatine Dominic Rátót were also appointed to their dignities at the royal court in the same period, replacing the late Ladislaus Kán and James Borsa, respectively. He argued Lampert was also appointed as ispán of Csanád County, when the Kán clan gradually lost its influence in Transylvania since the death of their paterfamilias in early 1315. As his lands and estates laid mostly in Tiszántúl near the border with Transylvania, it is presumable that Lampert actively participated in the royal campaigns against the Kán and Ákos sons to help to restore the royal power.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Karol przeniósł swoją rezydencję z Budy do Temesváru na początku 1315 roku. Lampert mieszkał tu także przez większą część swojej kadencji jako sędzia królewski. Całe jego panowanie zbiegło się w czasie z wojną Karola przeciwko oligarchom, gdy król przywrócił władzę królewską przede wszystkim dzięki pomocy prałatów i średniej szlachty z większości regionów królestwa. W takich warunkach, kiedy król stopniowo rozszerzał swoje wpływy jeden po drugim, dominacja Lamperta początkowo ograniczała moce, praktycznie służył jako sędzia królewskiej rodziny, a nie całego królestwa. Wydał 161 czarterów podczas swojej dekady, większość z nich od 1319 roku, tj. drugiego okresu swojej działalności [14]. W sumie jego zbiór obejmuje 275 dokumentów [15] Początkowo autorytet instytucji był ograniczony; większość jego wczesnych czarterów zarzuca brak lub nieposłuszeństwo stronom, dużo odroczeń i złe wykonanie zaprzeczeń, co zdecydowanie odzwierciedla załamanie się systemu sądowniczego, który działał z niską skutecznością w warunkach stałej sytuacji wojennej. Jurysdykcja Lamperta uległa dalszemu zawężeniu na przełomie 1316 i 1317 roku, gdy Karol I rozpoczął wojnę na wielu frontach przeciwko oligarchom. Po drugiej połowie 1317 r. Liczba jego czarterów gwałtownie wzrosła, a jego zaangażowanie terytorialne również rosło [16]. Równolegle z udaną wojną zjednoczenia Karola, jurysdykcja Lamperta objęła Siedmiogród i Délvidék, a także środkowe Węgry [17]. Charles transferred his residence from Buda to Temesvár in early 1315. Lampert also resided here for most his term as Judge royal. His whole reign coincided with Charles' war against the oligarchs, when the king restored royal power primarily with the assistance of the prelates and lesser noblemen in most regions of the kingdom. Under such conditions, when the king extended his influence gradually over the dominions one after another, Lampert had initially limited powers, practically served as judge of the royal household, instead of the whole kingdom. He issued 161 charters during his decade-long term, most of them since 1319, the second period of his activity.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Altogether a collection of 275 documents covers his activity.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Initially, the authority of the institution was limited; most of his early charters contain absence or disobedience of litigants, lot of deferrals and the poor execution of the denials, which definitely reflect the faltering of judicial system, which operated with low efficiency under the conditions of the constant war situation. Lampert's jurisdiction further narrowed at the turn of 1316 and 1317, when Charles I launched a multi-front war against the oligarchs. After the second half of 1317, the number of his charters had rapidly increased, and his territorial involvement was expanding too.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In parallel with Charles' successful unification war, Lampert's jurisdiction extended to Transylvania and Délvidék, in addition to central Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Na polecenie Lamperta rozdziały zamku Várad (dziś Oradea, Rumunia) i Eger funkcjonowały jako najważniejsze miejsca uwierzytelnienia dla jego siedziby trybunału [8]. Informacje o składzie jego personelu są ograniczone. Jego zastępca, wice-sędzia królewski Szentemágocs Péter, został wymieniony dwukrotnie w 1319 r., a także jako „zastępcy” w 1323 r., gdy Alsáni János sprzedał swoją posiadłość [11]. Jego notariuszem był niejaki magister Mikołaj w 1322 r. [18] W tym samym roku niezidentyfikowany magister „Wz” był określany jako „królewski sędzia”, gdy brał udział w procesie konfiskaty ziemi. Kilku komorników sądowych pojawiło się również we współczesnych aktach [19]. Na podstawie dokumentów Lampert przeprowadził rozległe i wszechstronne działania sądowe, dowodząc istnienia pierwszych kroków reformatorskich w godności dworu królewskiego, które zostaną wykonane za jego następców, Aleksandra Köcskiego i Paula Nagymartoniego [20]. Lampert wezwał świadków, wydał iudicialis, nałożył grzywny, zarejestrował nowych właścicieli ziemskich w nowo nabytych majątkach, potwierdził królewskie przywileje w imieniu króla, a także skazał w sprawach dotyczących własności gruntów i spraw karnych [17]. Niektóre źródła sugerują, że Lampert był czasami zaangażowany w nadużycia w biurze, podobnie jak jego współcześni urzędnicy. Jego bogactwo gwałtownie wzrosło w trakcie jego kadencji jako sędziego królewskiego. W 1349 r. Szlachta z Kalondy (obecnie część Korundu w Rumunii) złożyła skargę do walnego zgromadzenia (generalis congregatio) komitatu Temes, wezwanego przez palatyn Mikołaja Zsámboki, że ich ziemie zostały niegdyś bezprawnie zajęte i skonfiskowane przez Lamperta [18]. Podczas procesu przydzielił on sobie dwie trzecie Gyöngyös, Bene i Zsadány, podczas gdy palatyn Debreceni Dózsa otrzymał jedną trzecią w 1322 r. [21] On Lampert's instruction, the chapters of Várad (today Oradea, Romania) and Eger functioned as the most important places of authentication for his tribunal seat.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} There is limited information about the composition of his staff. His deputy, vice-judge royal Peter Szentemágocs was mentioned twice in 1319, and as "vicecomes" 1323, when sold an estate with his relative John Alsáni.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} His notary was a certain magister Nicholas in 1322.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the same year, an unidentified magister "Wz" was referred to as "the judge royal's man" when he took part in a confiscation process of land. Several court bailiffs also appeared in contemporary records.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Based on the documents, Lampert performed extensive and versatile judicial activities, proving the existence of first reform steps within the dignity of Judge royal, which will be fulfilled under his successors, Alexander Köcski and Paul Nagymartoni.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Among others, Lampert summoned witnesses, issued iudicialis, imposed payment of fines, registered new landowners to their newly acquired estates, confirmed royal charters in the name of the king, and sentenced in land property and criminal cases.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Some sources suggest, Lampert was occasionally involved in abuses of office, similarly to his contemporary office-holders. His wealth increased rapidly during his term as Judge royal. In 1349, the nobles of Kalonda (today part of Corund, Romania) complained in the generalis congregatio in Temes County, summoned by Palatine Nicholas Zsámboki, that their lands once were unlawfully occupied and confiscated by Lampert Hermán.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During a lawsuit, he apportioned the two-thirds of Gyöngyös, Bene and Zsadány to himself, while Palatine Dózsa Debreceni received one-third in 1322.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Plik:Topoľčiansky hrad (2007).jpg Zamek Topoľčany, dzisiaj na Słowacji Po śmierci Mateusza III Csáka w marcu 1321 r. armia królewska zaatakowała władztwo zmarłego oligarchy, która wkrótce rozpadła się, ponieważ większość jej byłych kasztelanów poddała się bez oporu. Po ich pojmaniu Lampert został kasztelanem zamku Tapolcsány (dziś w Topolczany na Słowacji), który stał się twierdzą królewską. W dokumentach po raz pierwszy wymieniono go w tym charakterze 8 stycznia 1322 r. [22] Poza tym pełnił również funkcję ispána komitatu Nyitra (dawniej będącego częścią państwa Csáka), pełniąc oba urzędy aż do śmierci. [23] W 1323 r. Karol mianował również swojego sędziego królewskiego na ispána komitatu Zala, po tym jak odegrał znaczącą rolę w zdobyciu sześciu fortec Kőszegich w serii kampanii królewskich [24]. Po pokonaniu ostatnich oligarchów, jak stwierdził jeden z jego czarterów, Karol przejął „pełne posiadanie” swojego królestwa do 1323 r. W pierwszej połowie roku przeniósł swoją stolicę z Temesváru do Wyszehradu w centrum swojego królestwa. Następnie Lampert wydał swoje ostatnie przywileje w Budafelhévíz (dziś dzielnica w 2. dzielnicy Budapesztu), gdzie ustanowiono jego siedzibę sądową. Nawet po tym, jak zachował rozdziały Várad i Eger jako miejsca uwierzytelnienia dla swoich wyroków i decyzji [8]. Following the death of Matthew Csák in March 1321, the royal army invaded the deceased lord's province, which soon disintegrated because most of his former castellans yielded without resistance. After its capture, Lampert was made castellan of Tapolcsány Castle (today in Topoľčany, Slovakia), which became a royal fortress. In documents, he was first mentioned in that capacity on 8 January 1322.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Beside that, he also served as ispán of Nyitra County (previously it belonged to the Csák dominion) too, holding both offices until his death.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In 1323, Charles also appointed his judge royal as ispán of Zala County, after he had a prominent role in the capture of the Kőszegis' six fortresses in a series of royal campaigns.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After defeating the last oligarchs, as one of his charters concluded, Charles had taken "full possession" of his kingdom by 1323. In the first half of the year, he moved his capital from Temesvár to Visegrád in the centre of his realm. Following that Lampert issued his last charters in Budafelhévíz (today a borough in the 2nd district of Budapest) where his court seat was established. Even after he retained the Várad and Eger chapters as places of authentication for his judgments and decisions.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Lampert towarzyszł Karolowi w kilku królewskich kampaniach wojskowych od 1310 roku. Na przykład był obecny na oblężeniu Komárom (obecnie Komarno na Słowacji) w październiku 1317 r. Podczas wyprawy przeciwko Stefanowi Urošowi II Milutinowi wydał dyplomy w Pétervárad i Szávaszentdemeter (odpowiednio Petrovaradin i Sremska Mitrovica w Serbii). Gdy Karol w latach 1322–23 próbował także przywrócić władzę królewską w Chorwacji i Slawonii, Lampert był jednym z baronów obecnych w armii królewskiej. Następnie wydał swoje dekrety w Zagrzebiu i Kriżewci [25] Ponieważ synowie Kána wciąż stanowili poważne zagrożenie dla władzy królewskiej poprzez ich ciągłe grabieże i najazdy, korzystając ze wsparcia Basaraba I z Wołoszczyzny, Karol rozpoczął kampanię w Siedmiogrodzie latem 1324 roku. Lampert został ostatnio wymieniony jako żyjący w czterech przywilejach Karola z 5 i 6 lipca. Dokument z 1327 r. wydany przez Köcskiego wspomina, że jego poprzednik zmarł w Siedmiogrodzie [26]. 8 lipca proces został przełożony z powodu jego śmierci w Budafelhévíz. 10 lipca, Karol, stacjonując w pobliżu rzeki potentata (Târnava), wspomniał, że jego sędzia królewski złożył ostatni testament, zawieszając i unieważniając grzywny za jego duchowe zbawienie [27]. Historyk Piti Ferenc przekonywał, że pomimo pojawienia się jako żywy człowiek 6 lipca, jego śmierć nie mogła przejść 8 lipca z Siedmiogrodu do Budafelhévíz w średniowiecznych warunkach transportu, czartery z 5 i 6 lipca były prawdopodobnie datowane potem. Jego godność pozostała pusta nie później niż 3 października, kiedy Köcski został po raz pierwszy nazwany sędzią królewskim [28]. Hermann Lampert nie miał potomków ze swą nieznaną z imienia żoną. [3] Lampert escorted Charles in several royal military campaigns since the 1310s. For instance, he was present at the siege of Komárom (now Komárno in Slovakia) in October 1317. During the expedition against Stefan Uroš II Milutin, he issued his diplomas in Pétervárad and Szávaszentdemeter (today Petrovaradin and Sremska Mitrovica in Serbia, respectively). When Charles also attempted to reinstate royal authority in Croatia and Slavonia in 1322–23, Lampert was among the barons who were present in the royal army. He then issued his decrees in Zagreb and Križevci.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} As the Kán sons still meant a serious threat to the royal power through their continuous looting and raids, enjoying support from Basarab I of Wallachia, Charles launched a campaign to Transylvania in the summer of 1324. Lampert was last mentioned as a living person by Charles' four privilege charters from 5 and 6 July. A document of 1327, issued by Köcski mentioned that his predecessor died in Transylvania.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} On 8 July, a lawsuit has been postponed due to his death in Budafelhévíz. On 10 July, stationing near the river of Küküllő (Târnava), Charles mentioned that his Judge royal made his last will and testament in his deathbed, while suspended and annulled fines for his spiritual salvation.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian Ferenc Piti argued, despite his appearance as a living person on 6 July, it was impossible for the information on his death to pass by 8 July from Transylvania to Budafelhévíz under medieval transport conditions, thefore the charters from 5 and 6 July were plausibly dated afterwards. His dignity remained vacant no later than 3 October, when Köcski was first referred to as Judge royal.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Lampert Hermán had no descendants from his unidentified wife.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} PrzypisyŹródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=link}