Köcski II. Sándor
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Köcski II. Sándor (pol. Aleksander II Köcski) († styczeń lub luty 1328), węgierski szlachcic i żołnierz, sędzia królewski od 1324 r. do śmierci, za panowania króla Węgier Karola I. Alexander (II) Köcski (; died January or February 1328) was an influential Hungarian nobleman and soldier, who served as Judge royal from 1324 until his death. Początkowo, jako familiaris i prawdopodobnie odległy kuzyn potężnego klanu Kőszegi, nie brał udziału w konfliktach wojny domowej, które charakteryzowały węgierskie królestwo w pierwszych dwóch dekadach XIV wieku. Ostatecznie złożył przysięgę wierności Karolowi I jako królowi Węgier w 1316 r., Więc jego ziemie zostały splądrowane, a wielu jego krewnych zmasakrowanych. Następnie Sándor był oddanym dowódcą wojskowym króla w jego wojnie z oligarchami. Należał do „nowej arystokracji Karola”, która poparła wysiłki króla w celu przywrócenia władzy królewskiej po pół wieku feudalnej anarchii. Initially, as a familiaris and possibly distant relative of the powerful Kőszegis, he did not involve in the conflicts of civil war which characterized the Hungarian kingdom in the first two decades of the 14th century. Ultimately, he took an oath of allegiance to Charles I of Hungary in 1316, therefore his lands were plundered and many of his relatives were massacred. Following that Köcski was a dedicated military general of the king in his war against the oligarchs. He belonged to Charles's "new aristocracy", who supported the king's efforts to restore royal power after half a century of feudal anarchy. Spis treściRodzinaWedług jego XIX-wiecznego biografa Antala Pora, Sándor urodził się w rodzinie zamkowych wojowników, która mieszkała w Köcsk w komitacie Vas. Za służbę wojskową król Władysław IV nadał rodzinie szlachectwo w 1273 r. [1] Opierając się na pieczęci Sándora, rodzina Köcskich była przypuszczalnie spokrewniona z lokalną potężną rodziną Kőszegi [2], a także była potomkiem klan Héder, przynajmniej ze strony matki [3]. Historyk Pál Engel uważał jednak Sándor, że samodzielnie przyjął swoją pieczęć po decydującym zwycięstwie nad żarliwymi wrogami, Kőszegimi, jako wybitny generał w wojnie zjednoczeniowej Karola przeciwko dominacji oligarchów [4]. According to his 19th-century biographer Antal Pór, Alexander Köcski was born into a family of castle warrior origin, which resided in Köcsk, Vas County. For their military service, King Ladislaus IV granted nobility to the family in 1273.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Based on Alexander's seal, the Köcski family was presumably related to the local powerful Kőszegi family,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} and was also a scion of the gens (clan) Héder, at least from maternal side.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian Pál Engel, however, considered that Alexander Köcski individually adopted his seal following his decisive victory over his ardent enemies, the Kőszegis, as a prominent general in Charles' unification war against the oligarchic domains.[1] Jego rodzice to Aleksander I i Venis (lub Wenus) z rodziny o nieznanym imieniu. Jego ojciec miał brata, Tomasza I, którego gałąź dożyła do początku XV wieku. [4] Jego babką była Dominika z sąsiedniego Káld. [5] Sándor miał siostrę, która poślubiła Władysława Nádasda, członka gałęzi Gerse tego klanu. Ich jedyną córką była Małgorzata, która poślubiła Pawła Magyara, 1. skarbnika królewskiego na Węgrzech. [2] Sándor żenił się dwukrotnie; imię jego pierwszej żony jest nieznane. Jego drugą żoną była Clara Nagymartoni, siostr Paula Nagymartoni'ego, jego bezpośredniego następcy na stanowisku sędziego królewskiego. Ich jedynym znanym dzieckiem był Jerzy, który poślubił szlachciankę z rodziny Szabari i zmarł bez spadkobierców między 1357 a 1361. [4] His parents were comes Alexander I Köcski and a certain Venis (or Venus) from an unidentified family. His father had a brother Thomas I, whose branch lived until the early 15th century.[1] His grandmother was Dominika from the neighboring Káld.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Alexander II had a sister, who married Ladislaus Nádasd, a member of his clan's Gerse branch. Their only daughter was Margaret, who married Paul Magyar, the first royal treasurer in the Kingdom of Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Alexander married twice; the name of his first wife is unknown. His second spouse was Clara Nagymartoni, the sister of Paul Nagymartoni, his immediate successor in the position of Judge royal. Their only known child was George, who married a noblewoman from the Szabari family, and died without heirs sometimes between 1357 and 1361.[1] Kariera wojskowaSándor został po raz pierwszy wspomniany przez współczesne akta w 1309 roku. [3] Kupił ziemię we wsi Sár od swojego krewnego ze strony matki, Marcellusa Káldiego, w 1312 r., gdzie posiadał już ziemie [6]. W tym czasie byli uważani za familiaris rodu Kőszegi, którzy de facto rządzili znacznymi częściami Zadunaja, w tym komitatem Vas, niezależnie od władzy królewskiej. Dlatego nie brał udziału w żadnej kampanii wojskowej w czasach Interregnum, gdy toczyła się wojna domowa między różnymi pretendentami do tronu - Karolem z Anjou, Wacławem z Czech i Otto z Bawarii, która nastąpiła po śmierci Andrzeja i trwała siedem lat od 1301 do 1308 [6] Alexander Köcski was first mentioned by contemporary records in 1309.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He bought a land in the village of Sár from his maternal relative Marcellus Káldi in 1312, where he already possessed lands.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During that time, he was considered a familiaris of the Kőszegi family, who de facto ruled significant parts of Transdanubia, including Vas County, independently from the royal power. Therefore he did not participate any military campaign during the era of Interregnum, when a civil war between various claimants to the throne—Charles of Anjou, Wenceslaus of Bohemia, and Otto of Bavaria—followed Andrew's death and lasted for seven years from 1301 to 1308.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Plik:Schlacht bei Mühldorf3.jpg The Battle of Mühldorf on a contemporary depiction, about 1334 Kiedy w pierwszej połowie 1316 r. Karol rozpoczął kampanię przeciwko Kőszegim na Zadunaju i Slawonii, Sándor i jego krewni złożyli przysięgę wierności królowi [7]. Andrzej Kőszegi, głowa rodziny, odpowiedział okrutną zemstą: wysłał swojego znajomego Salomona Czerwonego z łupieżczą armię do Gerse, gdzie szwagier Sándora Władysław Nádasd i jego trzej słudzy zostali zabici w miejscowym kościele, który potem został spalony. Brat Władysława Denis zabarykadował się w dworku wraz z żoną, wdową po Władysławie (tj. nieznana z imienia siostrą Sándora) i sześcioma innymi krewnymi, w tym ich dziećmi. Budynek został podpalony przez wojska Kőszegich, w których zginęli wszyscy oprócz krewnego Sándora. Tylko jego siostrzenica Małgorzata przeżyła masakrę, uciekając z wioski ze swoją nianią. W tym samym czasie ziemie i młyny Sándor zostały również splądrowane i zniszczone. Sándor opuścił komitat Vas i wstąpił do królewskiej armii Karola jako szlachcic bez grosza, który później mógł liczyć na odzyskanie utraconych posiadłości rodzinnych tylko po udanym przywróceniu silnej władzy królewskiej [8]. When Charles launched a campaign against the Kőszegis in Transdanubia and Slavonia in the first half of 1316, Köcski and his kinship took an oath of allegiance to the king.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Andrew Kőszegi, the head of the family responded it with a cruel revenge: he sent his familiaris Solomon the Red with a marauding army to Gerse, where Köcski's brother-in-law Ladislaus Nádasd and his three servants were killed in the local church, which was burnt down too. Ladislaus's brother Denis barricaded himself in the manor along with his wife, Ladislaus' widow (i.e. Köcski's unnamed sister) and six other relatives, including their children. The building was set on fire by the Kőszegi troops, where all but one of Köcski's relatives burned to death. Only his niece, the child Margaret managed to survive the massacre and fled the village with her nanny. In the same time, Köcski's lands and mills were also plundered and destroyed. Köcski left Vas County and joined Charles' royal army as a penniless nobleman, who thereafter could hope the recovery of lost family landholdings only from a successful restoration of the strong royal power.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Plik:Starhrad - orlie hniezdo.jpg The ruins of Starhrad (Óvár), present-day Slovakia. Köcski served as its castellan from 1323 to 1324, after its recovery from Matthew Csák Gdy Stefan Uroš II Milutin schwytał węgierskiego prokurenta Vladislav i zaatakował Syrmię, Karol I rozpoczął kontr-kampanię po drugiej stronie rzeki Sawy i opanował fortecę Macsó (dzisiejsza Mačva, Serbia) zimą 1317 roku, Sándor i jego słudzy, rodzina Gencsi, wzięli udział w kampanii [9], w której on sam został poważnie raniony przez spadające skały podczas oblężenia [10]. Dawna historiografia umieściła tę kampanię w 1319 roku, ale Pál Engel poprawił datę, wyróżniając dwie kampanie w kierunku Syrmii [9]. W 1318 r. Sándor został kasztelanem Pannonhalmy (lub Szentmárton), po tym jak jej zamek został odzyskany z rąk Kőszegich w poprzednim roku. Pełnił tę funkcję do 1323 r. [11] 3 maja 1318 r., gdy po raz pierwszy Sándor został nazwany kasztelanem, otrzymał od króla posiadłości Sebes, Takács i Egered w komitatach Sopron i Győr jako rekompensatę za wcześniejsze ciężkie straty [12]. 1319 był rokiem burzliwym dla Sándora: nastąpiła kolejna rebelia Andrzeja Kőszegi, Sándor i Mikołaj Felsőlendvai poprowadzili królewską kampanię przeciwko dominacji Kőszegich w pierwszej połowie 1319 r. Wypełniając zemstę, Sándor w ciągu kilku miesięcy przejął sześć fortec Kőszegich; pokonał armię Andrzeja Kőszegiego w Szalafő, pokonując także austriackie oddziały pomocnicze, następnie zachorował i zdobył fortecę Kőszeg i Kapronca (dzisiejsza Koprivnica, Chorwacja) [13]. Podczas oblężenia Kőszeg Sándor został ranny strzałą [10]. Po upadku Andrzeja Kőszegiego, jego krewny, stronnik Karola Mikołaj II Kőszegi („Kogut”) otrzymał ispánat Zali i Vasa, jednak na początku 1321 r. został również zhańbiony na dworze królewskim. Sándor i Lawrence Csornai ponownie poprowadilią królewską kampanię na Zadunaje. Najpierw przejęli Pölöske. Po jej upadku wojsko zajęło Kabold, Rohonc (obecnie odpowiednio Kobersdorf i Rechnitz w Austrii) i Nagykanizsa/Kanizsa (od którego Csornai wziął swoje nowe nazwisko). Jest prawdopodobne, że obaj dowódcy zajęli jednocześnie zamki Tátika (w pobliżu Zalaszántó) i Szigliget. Mikołaj Kőszegi mógł zatrzymać tylko Lékę (dzisiejszy Lockenhaus w Austrii). [14] When Stefan Uroš II Milutin captured the Hungarian-proxy ruler Vladislav and invaded the Syrmia, Charles I launched a counter-campaign across the river Száva and seized the fortress of Macsó (present-day Mačva, Serbia) in the winter of 1317. Köcski and his servants, the Gencsi family participated in the campaign,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} where Köcski was seriously injured by falling rocks during the siege.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Former historiography put this campaign to the year of 1319, but Pál Engel corrected the date, distinguishing two campaigns in a direction to Syrmia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} By 1318, Köcski was made castellan of Pannonhalma (or Szentmárton), following its castle was recovered from the Kőszegis in the previous year. He held the position until 1323.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} On 3 May 1318, when Köcski was first referred to as castellan, he was granted the lands of Sebes, Takács and Egered in Sopron and Győr counties by Charles I, as a compensation for his earlier heavy losses.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 1319 was a turbulent year for Köcski; following the rebellion of Andrew Kőszegi, Alexander Köcski and Nicholas Felsőlendvai led a royal campaign against the Kőszegi dominion in the first half of 1319. Fulfilling his vengeance, Köcski seized the Kőszegis' six fortresses within months; he overcame Andrew Kőszegi's army at Szalafő, also defeating the Austrian auxiliary troops, thereafter besieged and captured the forts of Kőszeg and Kapronca (present-day Koprivnica, Croatia).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During the siege of Kőszeg, Köcski was wounded by an arrow.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After the fall of Andrew Kőszegi, his relative, the pro-Charles Nicholas II Kőszegi ("The Rooster") was granted the ispánates of Zala and Vas. However, by early 1321, he became disgraced too at the royal court. Alexander Köcski and Lawrence Csornai again led a royal campaign in Transdanubia. At first, they captured Pölöske. Following its fall, the army seized Kabold, Rohonc (present-day Kobersdorf and Rechnitz in Austria, respectively) and Kanizsa (from which Csornai took his new family name). It is plausible that the two generals also occupied the castles of Tátika (located near Zalaszántó) and Szigliget in the same time. Nicholas Kőszegi could retain only Léka (present-day Lockenhaus in Austria).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Sándor i inni kasztelani, na przykład Aleksander Ozorai, dowodzony przez węgierski kontyngent pomocniczy, składający się z 2200 węgierskiej kawalerii i 4000 konnych łuczników kumańskich, aby wesprzeć Fryderyka Sprawiedliwego i armię austriacką w wojnie z jego bawarskim rywalem Ludwikiem Wittelsbach. W bitwie pod Mühldorf, która odbyła się 28 września 1322 r., Austriacy ponieśli ciężką klęskę podczas schwytania Fryderyka [15]. Podczas bitwy wojska węgierskie zostały zaniedbane i zesłane na zaciszne wzgórze. Sándor stracił tylko kilkadziesiąt osób, a ponad 1000 szlachciców z Austrii zostało schwytanych lub zabitych [16]. Za swoje lojalne usługi wojskowe Sándor otrzymał Nagyécs i Pázmánd w komitacie Győr w 1323 r., co zostało potwierdzone przez kapitułę katedralną Győr w dniu 31 października, jeszcze w tym roku. [17] Śmierć Mateusza III Csáka w marcu 1321 r. oznaczała upadek jego oligarchicznej domeny w ciągu kilku miesięcy. Jeden z jego nielegalnie nabytych zamków, Várna (lub Óvár, obecnie Starhrad, Słowacja) w komitacie Trencsén, został zwrócony pierwotnym właścicielom, Zólyom. Jednak Karol I zabrał zamek z powrotem do majątku królewskiego na początku 1323 r. Po tym, jak Sándor został kasztelanem twierdzy, wspomnianym w tym charakterze w kwietniu 1323 r. [18] Czasami po 1321 r. Karol podarował także zamek Beszterce (dziś Považský hrad na Słowacji) Sándor, którego po raz pierwszy skierowano do jego kasztelana na początku 1324 r., kilka miesięcy przed mianowaniem go na sędziego królewskiego. Następnie zamek był uważany za dodatek dochodowy (honor) do tej godności do 1382 r. [19] Köcski and other castellans, for instance Alexander Ozorai, led a Hungarian auxiliary contingent, which consisted of 2200 Hungarian cavalry and 4000 mounted Cuman archers, to support Frederick the Fair and the Austrian army in the war for the throne of Germany against his Bavarian rival Louis of Wittelsbach. In the Battle of Mühldorf, which took place on 28 September 1322, the Austrians suffered a heavy defeat, while Frederick was captured.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During the battle, the Hungarian troops were neglected and sent to a secluded hill. Köcski lost only a few dozen people, while more than 1000 nobles from Austria were captured or killed.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} For his loyal military services in the previous campaigns, Köcski was granted Nagyécs and Pázmánd in Győr County in 1323, which act was confirmed by the cathedral chapter of Győr on 31 October, still in that year.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The death of Matthew Csák in March 1321 resulted the collapse of his oligarchic domain within months. One of his unlawfully acquired castles, Várna (or Óvár, present-day Starhrad, Slovakia) in Trencsén County was returned to its original owners, the Zólyom kinship. However, Charles I took the castle back to royal property in early 1323. Following that Köcski was made castellan of the fortress, mentioned in that capacity in April 1323.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Sometimes after 1321, Charles also donated the castle of Beszterce (today Považský hrad in Slovakia) to Köcski, who was first referred to its castellan in early 1324, few months before his appointment as Judge royal. Thereafter the castle was considered an income accessory (honor) to that dignity until 1382.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Sędzia królewskiPo kilku miesiącach wakatu Köcski został awansowany na stanowisko sędziego Royal w tygodniu od 26 września do 3 października 1324 r., Zastępując Hermanna Lamperta, który zmarł na stanowisku w lipcu 1324 r. Pierwsza znana karta jako taka została wydana 12 grudnia października [20]. 141 dokumentów zostało zachowanych z jego kadencji przez trzy i ćwierć lat, co odzwierciedla rosnący profesjonalizm systemu sądownictwa. Dla porównania, jego poprzednik Hermann Lampert wydał 161 czarterów w ciągu swojej dekady. [21] Köcski i jego dwór rezydowali w Wyszehradzie, po tym jak Karol I przeniósł swoją stolicę z Timişoary (dzisiejsza Timișoara w Rumunii) do centrum swojego królestwa w 1323 r., Kiedy to pokonał ostatnich potężnych oligarchów. W przeciwieństwie do swoich poprzedników nie używał tytułu „magister” w swoich oficjalnych dokumentach. Zamiast tego został nazwany „Aleksander, sędzia dworu królewskiego”. Jego jurysdykcja obejmuje całe królestwo, w tym południowe, Syrmia i Požega. Jednak jego kompetencje sądowe w sprawie Transylwanii zostały zniesione w 1324 r .; działał tam w różnych procesach z „specjalną licencją królewską”. Na przykład przewodniczył sądowi ad litem, który wydał wyrok w sprawie własności Felvinc (obecnie Unirea, Rumunia) na korzyść Kapituły Esztergom przeciwko Székelysowi z Kézd Seat [22]. Following a few months period of vacancy, Köcski elevated into the position of Judge royal in the week between 26 September and 3 October 1324, replacing Lampert Hermán, who died in office in July 1324. Köcski's first known charter in that capacity was issued on 12 October.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 141 documents were preserved from his tenure of three and a quarter years, which reflects the increasing professionalism of the judiciary system. In comparison, his predecessor Lampert Hermán issued 161 charters during his decade-long term.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Köcski and his court resided in Visegrád, after Charles I moved his capital from Temesvár (present-day Timișoara in Romania) to the centre of his kingdom in 1323, when he defeated the last powerful oligarchs. Unlike his predecessors, he did not use the title of "magister" in his official documents. Instead, he was styled as "comes Alexander, judge of the king's court". His jurisdiction covered the entire kingdom, including its southern counties, Syrmia and Požega counties. However, his judicial competence over Transylvania had been abolished in 1324; he acted there in various lawsuit with "special royal license". For instance, he chaired an ad litem court, which made a judgment on a case of ownership of Felvinc (today Unirea, Romania) in favour of the Esztergom Chapter against the Székelys of Kézd Seat.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Jego zastępca, wice-sędzia królewski, był pewnym Piotrem, synem Mocha podczas pełnej kadencji Köcskiego [23]. Jednym z jego notariuszy był Paul Ugali, który później awansował na wyższe stanowiska i godności w nadchodzących dziesięcioleciach. Pewien Michał działał jako królewski komisarz lub „komornik” Köcskiego w 1326 r., A Nicholas Gősfi służył jako poborca grzywny w 1325 r. Köcski rozpoczął także pracę nad innymi sądami. Kilka dokumentów potwierdza, że Köcski i jego dwór nawiązali harmonijne, elastyczne i profesjonalne stosunki z kancelarią królewską [24]. Pozostał wiernym powiernikiem Karola. W 1325 r. Otrzymał wieś Papieża i związane z nią ziemie, od Csatabéra i Ełka od Karola. W 1326 r. Podarował ziemię Egered swojej drugiej żonie, Clara Nagymartoni. W tym samym roku przekazał także część swoich krewnych, a później sąsiedni Mihályfölde do swoich rodzin, rodziny Sári. W grudniu 1326 r. Powiększył swoje posiadłości Pázmánd i Nagyécs o ziemie królewskie. Według streszczenia z 1327 r. Köcski był właścicielem ziemskim w hrabstwach Vas, Sopron, Veszprém i Győr. [25] His deputy, the vice-judge royal was a certain Peter, son of Moch during Köcski's full term.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} One of his notaries was Paul Ugali, who later has elevated into higher positions and dignities in the upcoming decades. A certain Michael acted as Köcski's pristaldus (royal commissioner or "bailiff") in 1326, while Nicholas Gősfi served as a collector of the judicial fines in 1325. Köcski also participated in the works of other judicial courts. Several documents confirm that Köcski and his court established a harmonious, flexible and professional relationship with the royal chancellery.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He remained a faithful confidant of Charles. He was granted the village of Pápoc and its associated lands, Csatabér and Elk by Charles in 1325. He donated the land of Egered to his second wife, Clara Nagymartoni in 1326. In the same year, he also donated Sár to his some relatives, and later the neighboring Mihályfölde to his familiares, the Sári family. In December 1326, he expanded his possessions of Pázmánd and Nagyécs with cultivated queenly lands. According to a summary from 1327, Köcski was a landowner in Vas, Sopron, Veszprém and Győr counties.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Kontynuując metodę swoich poprzedników na początku XIV wieku, wykorzystanie dowodów materialnych podczas procesów sądowych stało się szeroko rozpowszechnione za kadencji Köcskiego, odsuwając te tradycyjne praktyki sprawiedliwości, takie jak próby przez ciężką próbę i walkę [26]. W ostatnich latach Köcskiego jako sędziego Royal większość jego czarterów, którzy zamknęli sprawę sądową, była spójną metodą dowodową z wykorzystaniem wcześniej wydanych czarterów i dokumentów. Jest to również odzwierciedleniem zwiększonej liczby ugód pozasądowych w tych latach. W wielu sytuacjach Köcski zarządzał te ugody pozasądowe dla powodów i oskarżonych, którzy mogliby kontynuować spór sądowy po dopłacie sądowej [27]. Continuing the method of his predecessors in the early 14th century, the usage of material evidences during the litigation processes became widespread under Köcski's term, pushing back those traditional practices of justice, like trials by ordeal and combat.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} By Köcski's last years as Judge royal, majority of his charters, which closed a court case, consisted method of evidence by using previously issued charters and documents. This also resulted the increased number of out-of-court settlements in these years. In many situations, Köcski ordered these out-of-court settlements for the plaintiff and defendant, who could continue the litigation after the payment of court surcharge.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Kiedy Babonići i osłabiony Kőszegis powstali w otwartym buncie w 1327 roku, Ákos Ban Mikcs i Alexander Köcski pokonali ich. Podczas kampanii wojskowej Köcski przejął Sárvár, dzisiejszą Güssing, Austrię i dwa inne forty w Kőszeg od zbuntowanego Johna Kőszegi. [3] Za swoje zasługi Köcski został mianowany na hrabstwo Vas i kasztelanem Sarvara latem 1327 r. [28] Był odpowiedzialny za zintegrowanie reszty domeny Kőszeg z władzą królewską. Karol zapewnił swą szeroką władzę w redystrybucji ziemi lojalnej miejscowej szlachcie i miał imperatyw łaski królewskiej dla dawnych rodzin Kőszegisów [29]. Köcski zachorował do połowy grudnia 1327 r. Swoją ostatnią wolę i testament sporządził na łożu śmierci w obecności arcybiskupa Władysława Jánki, mistrza skarbu Demetriusza Nekcseia i Ban Mikcs Ákos. Przyrzekł część swoich ziem dla swojej sierocej siostrzenicy, Margaret Nádasd. Jego majątek odziedziczył jego jedyny syn George i kuzyn Nicholas [17]. Köcski żył jeszcze 28 stycznia 1328 r., Ale zmarł do 9 lutego [30]. Dziesięć dni później Charles wydał dokument na ślub i poranny prezent wdowy Köcskiego, Clary Nagymartoni [23]. Większość jego ziem w końcu został przejęty przez Paula po serii kontraktów i zakupów ziemi w 1332 r. [25] When the Babonići and the weakened Kőszegis rose up in open rebellion in 1327, Ban Mikcs Ákos and Alexander Köcski defeated them. During the military campaign, Köcski seized Sárvár, Németújvár (present-day Güssing, Austria) and two other forts in Kőszeg from the rebellious John Kőszegi.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} For his merits, Köcski was appointed ispán of Vas County and castellan of Sárvár in the summer of 1327.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He was responsible for integrating the rest of the Kőszegi domain to the royal power. Charles provided him broad power in the redistribution of lands to the loyal local nobility and he had the mandatory of royal grace to the Kőszegis' former familiares.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Köcski fell ill by mid-December 1327. He compiled his last will and testament on his deathbed in the presence of Archbishop Ladislaus Jánki, Master of the treasury Demetrius Nekcsei and Ban Mikcs Ákos. He pledged some of his lands to his orphan niece, Margaret Nádasd. His property was inherited by his only son George and cousin Nicholas.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Köcski was still alive on 28 January 1328, but died by 9 February.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Ten days later, Charles issued a document on the wedding and morning gift of Köcski's widow Clara Nagymartoni.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The majority of his lands were ultimately possessed by Paul Magyar after series of land contracts and purchases in 1332.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} PrzypisyŹródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
