Stjepan Tvrtko II Tvrtković

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku bośniackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku bośniackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Król Bośni (1404-1409) Następca: Stjepan Ostoja Stjepan Ostoja Poprzednik: Król Bośni (1421-1433) Następca: Stjepan Ostojić Radivoj Ostojić Poprzednik: Król Bośni (1435-1443) Następca: Radivoj Ostojić Stjepan Tomaš Stjepan Tvrtko II Tvrtković (pol. Stefan II Tvrtko Tvrtkowicz) (* przed 1382, † listopad 1443), bośniacki monarcha, rządził w trzech okresach: od 1404 do 1409, od 1421 do 1433 i od 1435 do 1443. Stjepan Tvrtko II Tvrtković (rođen prije 1382, umro u novembru 1443) bio je bosanski kralj koji je živio i vladao u vrlo burnom razdoblju bosanske historije, gdje su se smjenjivali uticaji dviju velikih regionalnih sila (Ugarske s jedne strane i Osmanskog carstva s druge strane), tako da je vladao u tri perioda: od 1404. do 1409. godine, 1421. do 1433. godine i 1435. do 1443. godine. Pochodzenie Syn króla Stefana Tvrtka I. Jedna część historyków jest zdania, że Tvrtko II był nieślubnym synem Stefana I, podczas gdy inni uważają, że Tvrtko II urodził się z małżeństwa Stefana I z jego żoną Dorotą Widyńską. Ze względu na prawa kościelne i okoliczności religijne w Bośni w tym czasie niezwykle trudno jest ustalić, co oznacza prawowity i nieślubny syn, a zatem imię matki Kompaja. W 1382 r. król Stefan Tvrtko I wydał przywilej mieszkańcom Dubrownika, wymieniając swego syna, ale nie z imienia. Zakładając, że karta dokładnie wymieniała Tvrtko II i że jego matka, królowa Dorota, tak jak Pavo Živković, autor jego biografii i większość historyków, sugeruje, że Tvrtko II urodził się między 1374 r., gdy Tvrtko ożenił się z Dorotą, również w 1382 roku, gdy po raz pierwszy wspomniano. [1] Tvrtko II je bio sin kralja Stjepana Tvrtka I. Jedan dio historičara je mišljenja da je Tvrtko II bio vanbračni sin Tvrtka I, dok drugi smatraju da je Tvrtko II rođen iz braka Tvrtka I njegove supruge, Doroteje Vidinske. Zbog tadašnjih crkvenih zakona i vjerskih prilika u Bosni, izuzetno je teško ustanoviti šta znači zakoniti, a šta nezakoniti sin, te samim tim i ime Tvrtkove majke. Kralj Stjepan Tvrtko I je 1382. godine izdao povelju Dubrovčanima u kojoj spominje svoga sina, ali ne imenom. Ukoliko se uzme da je u toj povelji spomenut baš Tvrtko II, te da je njegova majka kraljica Doroteja, kako smatra Pavo Živković, autor njegove biografije, i većina historičara, proizilazi da je Tvrtko II rođen između 1374. godine, kada su se vjenčali Tvrtko I i Doroteja Vidinska, i 1382. godine, kada je prvi put spomenut. Szablon:Izvor2.Szablon:Citat Dabiša, Jelena i Ostoja Ojciec Tvrtki zmarł nagle w 1391 roku. Ponieważ Tvrtko był jeszcze nieletni, kuzyn jego ojca lub nieślubny brat Stefan Dabiša został wybrany królem. Cztery lata później Dabiša już nie żył, a Tvrtko nadal jest nieletni, więc spadkobiercą Dabiša została jego żona-wdowa, Jelena Gruba. Jednak już w 1398 r. szlachta bośniacka zastąpiła ją i powołała na tron nie, ale do jego nieślubnego przyrodniego brata Stefana Ostoję. Tvrtkov otac je umro iznenada 1391. godine. Budući da je Tvrtko tada još uvijek bio maloljetan, za kralja je izabran rođak ili vanbračni polubrat njegovog oca, Stjepan Dabiša. Četiri godine kasnije Dabiša je mrtav, a Tvrtko još uvijek maloljetan, tako da je za Dabišinu nasljednicu izabrana njegova udovica, Jelena Gruba. Međutim, nju već 1398. godine bosansko plemstvo smjenjuje i na prijestolje postavlja ne Tvrtka, već njegovog vanbračnog polubrata, Stjepana Ostoju. Pierwsze panowanie Plik:Bosnia around 1412.png Bośnia ok. 1412 Plik:Hrvoje Vukcic Hrvatinic.jpg Hrvoje Vukčić Hrvatinić pomogao je Tvrtku II da se prvi put domogne bosanske krune. W 1404 r. szlachta bośniacka na zjeżdzie w Mile (Visoko) Milimie usunęła prowęgierskiego króla Stefana Ostoję, który był zbyt autorytatywny i niezależny od nich. Przy wsparciu wielkiego księcia Bośni Hrvoje Vukčića Hrvatinića i Sandalj Hranić Kosača Tvrtko II został wybrany na następcę Ostoi. Tvrtko był oczywiście marionetką Hrvoja, a nawet mieszkał w jego majątku na Sani. Wiosną 1405 r. dał chorwackiemu zarządca najbogatszej kopalni bośniackiej, miasta Srebrenica, prawdopodobnie nie dobrowolnie. Pod jego wpływem opowiedział się po stronie króla Neapolu Władysława Neapolitańskiego, który przejął koronę węgierską. Możliwe, że głównym powodem poparcia Kosaka dla Tvrtka było jego pragnienie zaboru ziemi Radiča Sankovića, który poparł Ostoję, co mu się udało. Dopóki Hrvatinić i Kosača, najpotężniejsi bośniaccy magnaci tamtego okresu, byli w sojuszu, król Tvrtko nie miał szans na wzmocnienie swego autorytetu [2]. Godine 1404. bosansko plemstvo je na stanku u Milima skinulo s vlasti prougarski orijentiranog kralja Stjepana Ostoju, koji je za njih bio previše autoritativan i nezavisan od njih. Uz podršku velikog vojvode bosanskog Hrvoja Vukčića Hrvatinića i Sandalja Hranića Kosaču Tvrtko II je izabran za Ostojinog nasljednika. Tvrtko je očito bio Hrvojeva marioneta, te je čak i živio na njegovom posjedu na Sani. U proljeće 1405. Hrvatiniću je dao na upravljanje najbogatiji bosanski rudnik, grad Srebrenicu, vjerovatno ne dobrovoljno. Pod njegovim utjecajem je stao na stranu napuljskog kralja Ladislava Anžuvinskog, koji je polagao pravo na ugarsku krunu. Moguće je da je glavni razlog Kosačinog podržavanja Tvrtka bila njegova želja da otme zemlju Radiču Sankoviću kojeg je Ostoja bio podržavao, što je i uspio. Dok god su Hrvatinić i Kosača, najmoćniji bosanski magnati tog perioda, bili u alijansi, kralj Tvrtko nije imao šansi da uspostavi svoj autoritet. Po obaleniu udało mu się uniknąć więzienia i uciec na dwór węgierski do króla Wegier Zygmunta Luksemburskiego, który natychmiast obiecał mu pomoc wojskową. W czerwcu 1404 r. armia węgierska podbiła Usorę i Bobovac, gdzie Ostoja funkcjonował jako kandydat Zygmunta, podczas gdy cała bośniacka szlachta popierała Tvrtkę. Mimo że był rozpoznawany jako król przez całe królestwo, Tvrtko nigdy nie zdołał całkowicie pozbyć się swojego brata, który mieszkał w stolicy i zachowywał królewską koronę przy sobie. Konflikty z Zygmuntem trwały do ​​decydującej bitwy pod Doborem we wrześniu 1408 r., gdy to armia węgierska odniosła decydujące zwycięstwo. Kolejny rok Tvrtko spędził w Bośni, nazywając siebie królem i korespondując z Dubrownikiem, ale coraz szybciej tracił wsparcie. Pod koniec tego samego roku Ostoja po raz kolejny był niekwestionowanym królem Bośni. Tvrtko zaś znika z ówczesnych źródeł historycznych do 1414 r., kiedy to dowiadujemy się, że mieszka niedaleko Dubrownika, w majątku księcia [Kujava Radinović Pawła Radinovićia], brata królowej [Kujava Radinović Kujavy Radinovć], żony swego brata Ostoji [2]. Ostoja je nakon zbacivanja uspio izbjeći zatvaranje i pobjeći na ugarski dvor kod ugarskog kralja Sigismunda Luksemburškog, koji mu je odmah obećao vojnu pomoć. U junu 1404. ugarska vojska osvojila je Usoru i Bobovac, gdje je stolovao kao Sigismundov kandidat, dok je svo bosansko plemstvo podržavalo Tvrtka. Iako ga je cijelo kraljevstvo priznavalo za kralja, Tvrtko nikada nije uspio u potpunosti se riješiti svog brata, koji je u prebivao u prijestolnici i kod sebe čuvao kraljevsku krunu. Sukobi sa Sigismundom su se nastavili sve do presudne bitke kod Dobora u septembru 1408. godine, kada je ugarska vojska odnijela odlučujuću pobjedu. Sljedeću godinu Tvrtko je proveo u Bosni, nazivajući se kraljem i korespondirajući s Dubrovnikom, ali je sve brže i brže gubio podršku. Do kraja iste godine Ostoja je ponovno bio neosporeni kralj Bosne. Tvrtku se tada u primarnim historijskim izvorima gubi svaki trag sve do 1414. godine, kada se saznaje da živi nedaleko od Dubrovnika, na posjedu kneza Pavla Radinovića, brata kraljice Kujave Radinovć, supruge svoga brata Ostoje. Walka o koronę W 1414 r. na scenie militarno-politycznej pojawił się nowy silny element w postaci Imperium Osmańskiego. Osmanowie popierają bośniacką szlachtę, oświadczając jednocześnie, że uznają tylko Tvrtko II za prawowitego króla Bośni. Wkrótce dochodzi do konfliktu między Stefanem Ostoją i Węgrami z jednej strony a Tvrtką II i Imperium Osmańskim z drugiej. [2] Godine 1414. se na vojnopolitičkoj sceni pojavljuje novi snažan element, i to u obliku Osmanskog carstva. Ono podržava bosansko plemstvo, proglašavajući istovremeno da priznaje samo Tvrtka II kao legitimnog kralja Bosne, te ubrzo dolazi do sukoba između Stjepana Ostoje i Ugarske s jedne strane i Tvrtka II i Osmanskog carstva sa druge strane. Stefan Ostoja i jego węgierscy pomocnicy zostali całkowicie pokonani w środkowej Bośni w 1415 r., jednak Stefan pozostał u władzy, a po jego śmierci jego syn, Stjepan Ostojić, został królem Bośni. Ostatecznie w 1420 r. Tvrtko II odzyskał Bośnię i tron. Został koronowany w sierpniu lub wrześniu 1421 r. [3] Uprzednio w rok 1420 r. przybyło do Dubrownika w Visoko delgacja na czele z księciem Vukmirem, burmistrzem Dragisą, księciem Jurajem Vojsaliciem, księciem Pribiciem, księciem Radiciem Radojeviciemem, księciem Batic Mirkovic, księciem Jurajem Dragiceviciem, księciem Petarem Klesiciem, księciem Ivko i księciem Pavao Jurjević. Brakowało tylko Tvrtko Borivinica, który pozostał przy królu Stjepan Ostojić. W połowie sierpnia 1420 r. Tvrtko z Dubrownik podbił terytorium Konavle z udziałem tego samego pana w Visoko. Stjepan Ostoja i njegovi ugarski pomagači su sasvim poraženi u srednjoj Bosni 1415. godine, mada se on nekako održava na vlasti, a poslije njegove smrti i njegov sin Stjepan Ostojić, postaje kraljem Bosne, da bi konačno 1420. godine kralj Tvrtko II ponovno preuzeo bosansko prijestolje. Okrunjen je u augustu ili septembru 1421. godine. Godinu prije 1420. je u Visokom primio dubrovačko poslaništvo a uz njega su bili vojvoda Vukmir, župan Dragiša, knez Juraj Vojsalić, knez Pribić, knez Radič Radojević, knez Batić Mirković, knez Juraj Dragičević, knez Petar Klešić, vojvoda Ivko, te vojvoda Pavao Jurjević. Jedino nije bilo Tvrtka Borivinića, koji je ostao uz svrgnutog kralja Stjepana Ostojića. Sredinom augusta 1420 je Tvrtko Dubrovčanima potvrdio teritorij Konavla, uz prisustvo iste vlastele u Visokom. Drugie panowanie Relacje z Wenecjanami Plik:Pisanello 024b.jpg Sigismund Luksemburški, kralj Ugarske, borio se protiv Tvrtka tokom njegovog prvog kraljevanja, a pružao mu podršku tokom drugog Po odzyskaniu władzy królewskiej, przy wsparciu osmańskim i czołowych szlachciców bośniackich, Tvrtko utworzył dwór w Visoko. Lata 20. to czasy spokojne i pokojowe. Z powodu problemów gdzie indziej Osmanowie mniej skoncentrowali się na agresji na Bośnię w tym okresie, co pozwoliło królestwu Tvrtki cieszyć się większą niezależnością i wzmocnić gospodarkę. Wykopaliska w bośniackich kopalniach osiągnęły swój szczyt we wczesnych latach drugiego panowania Tvrtki. Liczba kupców z Dubrownika znacznie wzrosła, a także podpisał umowę handlową z Republiką Wenecką, która rozgniewała mieszkańców Dubrownika, ale miała bardzo korzystny wpływ na rozwój bośniackiej gospodarki. Nowe stosunki z Republiką Wenecką zirytowały również jej wielkiego wroga, Imperium Osmańskie, które podczas ataku w 1424 r. Bośnię Tvrtk wysłało wyraźne przesłanie, aby nie sprzymierzać się z nią, czego posłuchał, ponieważ Republika Wenecka nie mogła mu pomóc w walce z Turkami. [2] Povrativši kraljevsku vlast, Tvrtko je uz osmansku podršku i podršku vodećeg bosanskog plemstva uspostavio dvor u Visokom. Dvadesetih godina vladao je neosporen i mirno. Zbog problema na drugim mjestima, Osmanlije su manje fokusirale svoju agresiju na Bosnu tokom tog perioda, što je dozvolilo Tvrtkovom kraljevstvu da uživa veću nezavisnost i osnaži svoju ekonomiju. Iskopavanja u bosanskim rudnicima su dosegla svoj vrhunac ranih godina Tvrtkovog drugog kraljevanja. Značajno se povećao broj dubrovačkih trgovaca, a potpisao je i trgovački sporazum s Mletačkom republikom što je naljutilo Dubrovčane, ali je izuzetno povoljno utjecalo na razvoj bosanske ekonomije. Novi odnosi s Mletačkom republikom zasmetali su i njenom velikom neprijatelju, Osmanskom carstvu, koje je 1424. napadom na Bosnu Tvrtku poslalo jasnu poruku da se ne udruživa s njom, što je i poslušao budući da mu Mletačka republika nije mogla pomoći u borbi protiv Osmanlija. Zakończenie stosunków Tvrtki z Wenecjanami nie oznaczało poprawy jego relacji z mieszkańcami Dubrownika, który udzielił azylu jego kuzynowi lub drugiemu przyrodniemu bratu, Vukowi Banićiowi, w 1424 r., który próbował go obalić. Stosunki pogorszyły się jeszcze bardziej, gdy Tvrtko wykorzystał okazję, by spróbować odzyskać serbską Srebrenicę, gdy Serbia walczyła z Turkami z pomocą Dubrownika. Nie udało się, a Stefan Lazarević nadal pustoszył terytorium bośniackie [2]. Prekid odnosa Tvrtkovih s Mlečanima nije značio poboljšanje njegovih odnosa s Dubrovčanima, koji su 1424. godine pružili azil njegovom rođaku ili drugom vanbračnom polubratu, Vuku Baniću, koji mu je pokušao uzurpirati vlast. Odnosi su se još više pogoršali kada je Tvrtko iskoristio priliku da pokuša povratiti Srebrenicu koju je bila zauzela Srbija dok se Srbija borila s Osmanlijama uz pomoć Dubrovčana. Nije uspio, a Stefan Lazarević je nastavio pustošiti bosanski teritorij. Sojusz z Węgrami Plik:Serbian Despotate (1422)-en.svg Królestwo Bośni i Despotat Serbii w 1422 r Widząc, że Republika Wenecka nie była poważnym sojusznikiem potrzebnym do walki z Turkami, Tvrtko odnowił sojusz z Wegrami umowami z 1425 i 1426 r. Ruch ten został zinterpretowany przez Turków jako wrogi akt i w odwecie zaatakowali Bośnię, zmuszając Tvrtke do uznania sułtana osmańskiego za suwerena i zgodzenia się na coroczny hołd. Tvrtko desperacko potrzebował węgierskiej pomocy, którą znał król Zygmunt, i poprosił go o uznanie za następcę tronu hrabiego Celje Herman II Hermana II, który był synem Katariny Kotromanić i ojcem żony Zygmunta, królowej Barbary. Plan ten był wyjątkowo niepopularny wśród bośniackich szlachciców, którzy nie chcieli, aby Węgry zdobyły więcej władzy w Bośni ani nie sprowokowały Turków. Vuk Banic skontaktował się z niezadowoloną szlachtą, a Tvrtko, świadomy możliwości buntu szlachty, rzucił się na poparcie Węgier i w 1427 r. Uznał 62-letniego Hermana, za spadkobiercę tronu. W następnym roku pogłębił sojusz z Węgrami, poślubiając Dorotę Gorjanską, córkę węgierskiego szlachcica Jana. Kościół rzymskokatolicki sprzeciwił się małżeństwu i dopuścił je tylko wtedy, gdy papież przekonał się o lojalności Tvrtki wobec Kościoła rzymskokatolickiego, a sam Tvrtko przyznał papieżowi, że rządził krajem heretyków. Protestując, w ślubie nie wzięli udziału Kosača, Radoslav Pavlović i Zlatonosovići. [2] Vidjevši da Mletačka republika nije koristan saveznik kakav mu je bio potreban za borbu protiv Osmanlija, Tvrtko obnavlja savez s Ugarskom sporazumima iz 1425. i 1426. godine. Ovaj potez su Osmanlije protumačile kao neprijateljski čin i napale Bosnu, prisilivši Tvrtka da osmanskog sultana prizna kao suzerena i pristane isplaćivati mu godišnji tribut. Očajno mu je bila potrebna ugarska pomoć, što je kralj Sigismund znao, pa je zatražio od njega da za prijestolonasljednika prizna celjskog grofa Hermana II, koji je bio sin Katarine Kotromanić i otac Sigismundove supruge, kraljice Barbare. Ovaj plan je bio izuzetno nepopularan među bosanskim plemićima koji nisu željeli niti da Ugarska dobije više moći u Bosni niti da time isprovociraju Osmanlije. Vuk Banić je kontaktirao nezadovoljno plemstvo, a Tvrtko, svjestan mogućnosti pobune plemstva, požurio je osigurati ugarsku podršku i 1427. godine priznao 62-godišnjeg Hermana za prijestolonasljednika. Sljedeće godine produbio je alijansu s Ugarskom oženivši Doroteju Gorjansku, kćerku ugarskog plemića Ivana. Rimokatolička crkva se usprotivila braku, te ga je dozvolila tek kada se papa uvjerio u Tvrtkovu odanost Rimokatoličkoj crkvi, a sam Tvrtko je papi priznao da vlada zemljom heretika. Vjenčanju iz protesta nisu prisustvovali Kosača, Radoslav Pavlović, i Zlatonosovići. Walka z Radivoj W 1432 r. Tvrtko staje przed nowym zagrożeniem w postaci swego kuzyna, Radziwoja Ostojića, nieślubnego syna króla Stefana Ostoji. Radziwoj rządził znaczną częścią Bośni dzięki pomocy osmańskiej od 1433 do 1435 roku. Jednym z niewielu sprzymierzeńców Tvrtki wśród szlachty był książę Juraj Vojsalić, następca Hrvojevoja. Radziwoj, z pomocą Sandaljeva, podbił całą wschodnią Bośnię, a Tvrtko zachował władzę nad środkową i północno-zachodnią Bośnią. W 1434 r. Radziwoj zdobył Bobovac, w którym przechowywano koronę królewską. Węgrzy przyszli Tvrtko z pomocą w tym samym roku i udało im się odzyskać znaczną część jego królestwa, ale wrócili w następnym; Sam Tvrtko znalazł się na dworze węgierskim w 1435 r. Podczas drugiego panowania musiał także walczyć z intrygami i spiskami tworzonymi przez byłą żonę swojego brata, królową [[Kujava|Kujavę] [2]. Godine 1432. Tvrtku se pojavljuje nova prijetnja u vidu njegovog bratića, Radivoja Ostojića, nezakonitog sina kralja Stjepana Ostoje. Radivoj je uz osmanlijsku pomoć vladao većim dijelom Bosne u periodu od 1433. do 1435. godine. Jedan od Tvrtkovih malobrojnih saveznika među plemstvom bio je vojvoda Juraj Vojsalić, Hrvojev nasljendik. Radivoj je uz Sandaljevu pomoć zavladao cijelom istočnom Bosnom, dok je Tvrtko zadržao vlast nad centralnom i sjeverozapadnom Bosnom. Godine 1434. Radivoj je zauzeo Bobovac, gdje se čuvala kraljevska kruna. Mađari su mu iste godine pritekli u pomoć i uspjeli mu povratiti značajan dio kraljevstva, ali su se vratili sljedeće godine; sam Tvrtko se našao na ugarskom dvoru 1435. godine. Za vrijeme svoje druge vladavine morao se boriti i protiv spletki i urota koje je stvarala bivša supruga njegovog brata, kraljica Kujava. Śmierć i dziedzictwo Król Tvrtko II zmarł w listopadzie 1443 r. Jego panowanie naznaczone było odbudową miast bośniackich i wzmocnieniem wpływów franciszkanów. Przeżył Hermana, a Węgrzy byli zbyt zajęci wzmacnianiem własnego państwa, by wesprzeć jego syna i następcę hrabiego Fryderyka II. Jego następcą został Stjepan Tomaš, młodszy nieślubny syn jego przyrodniego brata Ostoji, którego sam Tvrtko prawdopodobnie ogłosił księciem koronnym (tak twierdził Tomas zapiasł w jednym ze swoich dokumentów) zamiast Radziwoja, którego nienawidził [2]. Kralj Tvrtko II umro je u novembru 1443. godine. Njegovu vladavinu obilježila je obnova bosanskih gradova i jačanje utjecaja franjevaca. Nadživio je Hermana, a Mađari su bili prezauzeti nestabilnošću vlastitoj državi da bi podržali njegovog sina i nasljednika, grofa Fridrika II. Naslijedio ga je Stjepan Tomaš, mlađi vanbračni sin njegovog polubrata Ostoje, kojeg je sam Tvrtko vjerovatno proglasio prijestolonasljednikom (što je Tomaš i tvrdio u jednoj svojoj povelji) umjesto Radivoja kojeg je mrzio. Małżeństwa i potomstwo Tvrtko ożenił się podczas swojego pierwszego panowania. W 1409 r. mieszkańcy Dubrownika wspomnieli o „królowej, żonie bośniackiego króla Tvrtko II”. Jednak imię jego pierwszej żony nie zostało zachowane. [1] Dalmacji Wiosną 1428 roku Tvrtko II poślubił Dorotę Gorjanską, córkę bana Dalmacji i Chorwacji Ivana Gorjanskog i krewnego w trzecim pokoleniu cesarza Zygmunta. [4] [1] Kwestia ich potomstwa nie została wyjaśniona. Ponieważ źródła nie wspominają o dzieciach pary królewskiej, można założyć, że ich nie było. Jednak badanie archeologiczne królewskiego grobowca wykazało, że między grobowcami króla Tvrtko II i królowej Doroty znajdował się grób dziecięcy. Królowa Dorota zmarła we wrześniu 1438 r. po dziesięciu latach małżeństwa [1] Tvrtko je bio oženjen tokom svoje prve vladavine. Dubrovčani 1409. godine spominju "kraljicu, ženu bosanskog kralja Tvrtka II". Međutim, ime njegove prve supruge nije sačuvano. U proljeće 1428. godine Tvrtko II je oženio Doroteju Gorjansku, kćerku hrvatskog bana Ivana Gorjanskog i rodicu u trećem koljenu cara Sigismunda. Nije razjašnjeno pitanje njihovog potomstva. Kako izvori ne spominju djecu kraljevskog para, može se pretpostaviti da ih nije ni bilo. Međutim, arheološkim istraživanjem kraljevske grobnice utvrđeno je da se između grobova kralja Tvrtka II i kraljice Doroteje nalazi dječiji grob. Kraljica Doroteja umrla je u septembru 1438. godine, nakon deset godina braka. Przodkowie                                     16. Prijezda I, ban Bośni               8. Stjepan I, ban Bośni                       4. Vladislav Kotromanić                             18. Stefan Dragutin, król Serbii               9. Elizabeta Nemanjić                       19. Katarina od Ugarske               2. Tvrtko I, Król Bośni                                   20. Pavao I Šubić               10. Juraj II Šubić                       5. Jelena Šubić                             1. Tvrtko II Król Bośni                                         24. Stracimir, despot Krana               12. Ivan Aleksandar, car Bułgarii                       6. Ivan Stracimir, car Bułgarii                             26. Basarab I, vojvoda Vlaške               13. Teodora Vlaška                       27. Ana               3. Doroteja Vidinska                                   28. Basarab I, vojvoda Vlaške               14. Nikola Aleksandar, vojvoda Vlaške                       29. Ana               7. Ana (Slava) Vlaška                             15. Klara Dobočka                     Źródła Szablon:Vladarske titule Prethodnik: Stjepan Ostoja Kralj Bosne 1404-1409 Nasljednik: Stjepan Ostoja Prethodnik: Stjepan Ostojić Kralj Bosne 1421-1443 u sukobu s Radivojem 1432-1435 Nasljednik: Stjepan Tomaš

Tvrtko II — Król Bośni — Plik:Štěpán Tvrtko II Bosna 1443.png Król Bośni Okres od (1) 1404, (2) 1421, (3) 1421 do (1) 1409, (2) 1433, () 1443 Poprzednik 1. Stjepan Ostoja 2. Stjepan Ostojić 3. Radivoj Ostojić Następca 1. Stjepan Ostoja 2. Radivoj Ostojić 3. Stjepan Tomaš Dane biograficzne Klan Kotromanići Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny ok.1382 Śmierć listopad 1443 Ojciec Tvrtko I Matka Doroteja Vidinska Żona Doroteja Gorjanska