Sandalj Hranić Kosača
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Bosnia around 1412.png Obszar księcia Sandalja Hranicia na początku XV wieku Sandalj Hranić Kosača (* 1370, † 15 marca 1435), wielki książę ze szlacheckiej rodziny Kosača. Znacząco rozbudował posiadłości rodzinne i wzmocnił pozycję swojej rodziny, a za swoich czasów był jednym z najpotężniejszych wielmożów chorwackich. BiografiaSyn wielkiego księcia Hrany Vukovića, siostrzeniec, a od 1392 r. Spadkobiercą wielkiego księcia Vlatko Vukovića († 1392), który pozostawił mu bogate dziedzictwo.[1] W walce o tron węgierski po śmierci Ludwika I Andegaweńskiego (zm. 1382) zgodził się, podobnie jak reszta szlachty w Bośni, na kandydaturę Władysława Andegaweńskiego z Neapolu. Interweniował w konfliktach feudalnych w Zecie, pomagając Crnojevićowi w walce z Balšićiem, a po śmierci Radiča Crnojevicia odziedziczył dziedzictwo w 1396 r. i został władcą Budvy, żupanii Grbaljskiej i części górskich posiadłości. Dziedziczył Crnojevićia do 1398 r.[2] Podczas wojny bośniacko-dubrownickiej w latach 1402–1403 wykorzystał trudną pozycję rządu centralnego i uciekł przed królem i banem Stjepanem Ostoją i stał się prawie niezależnym władcą. W maju 1404 r.wraz z księciem Hrvojem Vukčiciem i książętami Jurajem i Pavlem Radivojevićem wziął udział w obaleniu Stjepana Ostoji i wstąpieniu na tron Tvrtko II. Następnie rozliczył się z Radiciem Sankoviciem i przywłaszczył jego ziemie Sankovica i majątek od Popovo polje do Nevesinje w Zahumlu. W 1405 r. wraz ze swoim bratem Vukacem († 1432) otrzymał szlachectwo dubrownickie, pałac księcia Sankovicia w mieście, część jego ziemi na wybrzeżu i prawo do azylu w Dubrowniku. W tym samym roku zawarł sojusz z potężnym księciem Hrvojem Vukčiciem, który potwierdził, poślubiając Katarinę, córkę chorwackiego bana Vuka Vukčicia Hrvatinića, co przyniosło mu Ostrovicę i Skradin jako posag.[3] Poprowadził szlachtę, która przywróciła Stjepana Ostoję na tron w 1409 r. z powodu napiętych relacji z Hrvojem Vukčiciem zerwał małżeństwo z Katariną, sprzedał Ostrovicę Wenecjanom i scedował Skradina. Do 1410 r. rządził rozległym obszarem między Drijevo nad Neretwą, rzeką Limą i Zatoką Kotorską na południu. W 1411 roku poślubił Jelenę, wdowę po Jerzym II. Stracimirovićiu, zabezpieczając w ten sposób wschodnie granice swoich posiadłości. Brał udział w zabójstwie księcia Pawła Radinovićia (1415), co doprowadziło go do konfliktu z synami Radinovicia. Dlatego szukał pomocy u Turków i zdołał zachować swój stan posiadania. Od 1416 r. był najpotężniejszym szlachcicem w Bośni. W 1419 r. sprzedał swoją część majątku w Konavle, w tym Prevlaka, mieszkańcom Dubrownika. Cenne przedmioty trzymał także w Dubrowniku. W 1423 r. przekazał Kotor Wenecjanom. Ponieważ nie pozostawił potomków, jego rozległe dziedzictwo odziedziczył jego najstarszy bratanek [Stjepan Vukčić Kosača Stjepan Vukčić Kosača.[4] PrzypisyLinki zewnętrzne
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
