Oblężenie Hainburga

Strona	Autorzy	Nota
oblężenie	[1]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Pierwsze oblężenie Hainburga — Węgiersko–austriacka wojna (1477–1488) — Czas lipiec 1482 Miejsce Hainburg, Dolna Austria Wynik zwycięstwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego, przegrupowanie Węgrów w Pozsony Strony konfliktu 20px Święte Cesarstwo Rzymskie 22px Królestwo Węgier Dowódcy Ruprecht von Reichenberg Wilhelm Tettauer Szapolyai István 1499 Zaangażowane jednostki Czarna Armia Armia Cesarska Siły 1 000 kawalerzystów 3 000 piechoty 900 kawalerzystów 200 piechoty Straty nieznane 300 zabitych 70 POWs including Zapolya and Tettauer Oblężenie Hainburga to dwa oblężenia Hainburga przeprowadzone przez króla Węgier Macieja I podczas wojny austro-węgierskiej (1477–88). Pierwsze oblężenie zostało przerwane w lipcu 1482 r. Przez Armię Cesarską Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Korwin ponownie oblegał miasto w sierpniu 1482 roku, tym razem z lepszymi przygotowaniami i we wrześniu 1482 roku zajął Hainburg [3]. The Siege of Hainburg were two sieges of Hainburg conducted by Matthias I, King of Hungary, during the Austro-Hungarian War (1477–88). The first siege was broken in July 1482 by the Imperial Army of the Holy Roman Empire. Corvinus laid siege to the town again in August 1482, this time with better preparations, and took Hainburg in September 1482. Tło Plik:Oostr1477.png Duchies and principalities in Austria province in 1477 Maciej I asystował Fryderykowi III, cesarzowi rzymskiemu, podczas wojen czeskich. Następnie stosunki uległy pogorszeniu, gdy Fryderyk III zawarł w Norymberdze 11 marca 1474 r. Sojusz święto-rzymsko-czesko-polski przeciwko Węgrom. [4] Matthias I assisted Frederick III, Holy Roman Emperor, during the Bohemian Wars. Subsequently, relations deteriorated when Frederick III formed a Holy-Roman-Czech-Polish alliance in Nürnberg on 11 March 1474 against Hungary. Okres zbrojenia i mobilizacji w 1477 roku, po którym nastąpiła krótka wojna, zaowocował traktatem Korneoburg-Gmunden; traktat wymagał od Świętego Cesarstwa Rzymskiego zapłacenia Węgrom 100 000 florenów reparacji. Jednak mimo kilku ostrzeżeń i opóźnień kwota ta nigdy nie została wypłacona. W miarę narastania napięcia oba kraje zaczęły szukać sojuszników wśród szlachty drugiej strony. [5] A period of rearmament and mobilization in 1477, followed by a short war, resulted in the Treaty of Korneoburg-Gmunden; the treaty required the Holy Roman Empire to pay 100,000 florins of reparations to Hungary. However, the sum was never paid despite several warnings and delays. As tensions rose, both countries began looking for allies amongst the other's nobility. Sytuację dodatkowo zaogniła ucieczka Johanna Beckensloera, arcybiskupa Esztergom na Węgrzech, do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, gdzie pretendował do arcybiskupstwa salzburskiego. Opuścił Węgry w udawanej pielgrzymce do Akwizgranu; prawdziwym powodem było to, że nie był przychylny Gabrielowi Rangoni z Werony, biskupowi Gyulafehérvár. [6] Beckensloer zabrał ze sobą część węgierskiego skarbu, do którego miał dostęp, a poniżej Fryderyka III w zamian za Salzburg. Urzędujący, Bernard II z Rohr, był przekonany do ustąpienia, ale Bernard II wycofał się i ponownie potwierdził swoje roszczenie w tym samym roku. Cesarz kazał kanonikom salzburskim zignorować roszczenie Bernarda II, który z kolei zwrócił się 18 listopada o ochronę węgierskiego Macieja I. W imieniu Bernarda II Węgry przejęły do ​​końca roku dobra archidiecezji salzburskiej w Styrii i Karyntii. Ponieważ archidiecezja była świeckim, niezależnym księstwem z posiadłościami rozrzuconymi po świeckich prowincjach, nie oznaczało to wojny z Imperium [5]. The situation was further inflamed by the defection of Johann Beckensloer, Archbishop of Esztergom in Hungary, to the Holy Roman Empire where he laid claim to the Archbishopry of Salzburg. He left Hungary on a feigned pilgrimage to Aachen; the real reason was he was not in favor with the Gabriel Rangoni of Verona, the Bishop of Gyulafehérvár. Beckensloer took with him part of the Hungarian treasury he had access to, and lent it to Frederick III in exchange for Salzburg. The incumbent, Bernard II of Rohr, was convinced to step down, but Bernard II recanted and reasserted his claim the same year. The emperor had the canons of Salzburg ignore Bernard II's claim, who in turn sought the protection of Matthias I of Hungary on 18 November. On Bernard II's behalf, Hungary seized the properties of the archdiocese of Salzburg in Styria and Carinthia by the end of the year. Since the archdiocese was a secular-independent principality with holdings spread across the secular provinces, this did not mean war with the Empire. Wojska węgierskie kilkakrotnie stykały się z wojskami cesarskimi w czasie zajęć. Niejednoznaczny stan konfliktu skłonił Węgrów do zajęcia niektórych zamków cesarskich, w tym Radkersburga, i spowodował oblężenie Grazu. Fryderyk III uznał to za naruszenie pokoju, ale Maciej I odpowiedział, że wojska węgierskie wkraczają na tereny należące do arcybiskupa Bernarda II i są tam na zaproszenie arcybiskupa. Ponadto król węgierski przypomniał cesarzowi o zaległych odszkodowaniach wynikających z traktatu z Korneoburg-Gmunden, który uprawnia Węgry do ściągnięcia długu w inny sposób. Wreszcie Matthias I oskarżył Cesarstwo o wykorzystywanie Węgier podczas trwających wówczas wojen osmańsko-węgierskich, wykorzystując południowe rozmieszczenie armii węgierskiej do naruszania terytorium Węgier, w tym ataku na Győr [5], w którym zginęło 800 cywilów. [1] The Hungarian army confronted Imperial troops several times during the seizures. The ambiguous state of conflict led the Hungarians to occupy some Imperial castles, including Radkersburg, and resulted in the siege of Graz. Frederick III declared this a breach of the peace, but Matthias I replied Hungarian troops were entering territories belonging to Archbishop Bernard II, and were there on the archbishop's invitation. Furthermore, the Hungarian king reminded the Emperor of the outstanding reparations payment from the Treaty of Korneoburg-Gmunden, which entitled Hungary to collect the debt by other means. Finally, Matthias I accused the Empire of taking advantage of Hungary during the then-ongoing Ottoman–Hungarian Wars, using the southern deployment of the Hungarian army to violate Hungarian territory, including an attack on Győr that killed 800 civilians. Wiosną 1482 roku Matthias I wysłał 4000 kawalerii pod dowództwem kapitana Johanna Zeleny'ego ze Schonau, aby splądrowali austriackie terytorium wzdłuż Dunaju aż do Pasawy. Najazd został zatrzymany przez interwencję kardynała Antonio Caffarelli, biskupa Ascoli, który zorganizował rozejm. Niemniej jednak wojna była nieunikniona, ponieważ obie strony nadal wzmacniały swoje siły. [1] In the spring of 1482, Matthias I sent 4,000 cavalry, led by Captain Johann Zeleny of Schonau, to plunder Austrian territory along the Danube up to Passau. The incursion was stopped by the intervention of Cardinal Antonio Caffarelli, Bishop of Ascoli, who organized a truce. Nonetheless, war was inevitable as both sides continued to strengthen their forces. Pierwsze oblężenie Plik:Bratislava in 16th century.jpg Pozsony w XVI wieku W dniu 4 lipca [7] Matthias I zebrał armię pod Köpcsény i wyruszył do Hainburga [8]. Zamek stał na szczycie wzgórza otoczonego przez Dunaj; oblężenie przebiegało powoli z powodu braku broni oblężniczej. Imperium wysłało czterotysięczną armię pod wodzą Ruprechta von Reichenberga, aby znieść oblężenie. Matthias I wysłał wojska, aby określić rozmiar i lokalizację oddziałów pomocy. [1] Węgierscy zwiadowcy wpadli na armię cesarską pod Rohrau i przypuścili atak kawalerii [8], ale nie byli w stanie przebić się przez kwadratową formację obronną wroga. Sztywny opór spowodował, że Węgrzy zaczęli się wycofywać w nieładzie; Węgierscy kapitanowie Wilhelm Tettauer i Stephen Zápolya próbowali utrzymać linię, ale zostali uwięzieni wraz z 70 innymi szlachcicami przez prześladowców Imperium. [7] On 4 July, Matthias I assembled an army at Köpcsény and departed for Hainburg. The castle was sited on a hilltop surrounded by the Danube; the siege proceeded slowly due to the lack of siege weapons. The Empire deployed an army of 4,000 troops, led by Ruprecht von Reichenberg, to lift the siege. Matthias I dispatched troops to determine the size and location of the relief force. The Hungarian scouts ran into the Imperial army at Rohrau, and launched a cavalry assault but were unable to break through the enemy's quadratic defense formation. The stiff resistance caused the Hungarians to begin retreating in disorder; Hungarian captains Wilhelm Tettauer and Stephen Zápolya attempted to hold the line but were trapped with 70 other nobles by Imperial pursuers. Postęp armii cesarskiej zmusił Macieja I do zniesienia oblężenia. Węgrzy porzucili swój sprzęt i zapasy, wycofując się w pośpiechu do Presburga. [1] Zápolya został wzięty do niewoli, ale udało mu się uciec po wyciągnięciu miecza strażnika i użyciu go do zabicia strażnika; powrócił do armii w Presburgu. Król Węgier zaapelował do szlachty o posiłki, aby dołączyły do ​​niego w Presburgu. Urban Dóczi, biskup Győr, zebrał na własny koszt 5000 żołnierzy w 50 dni. Odpowiedzieli także jeźdźcy rasy Raci ze Slawonii. [1] Ucząc się z pierwszego doświadczenia, dodano również machiny oblężnicze, w tym „moździerz Varga”, który wymagał ruchu 80 koni. [9] The advance of the Imperial army forced Matthias I to lift the siege. The Hungarians abandoned their equipment and supplies as they retreated with all haste to Presburg. Zápolya was taken prisoner but managed to escape after drawing the sword of a custodian and using it to kill the custodian; he rejoined the army at Presburg. The King of Hungary appealed to the nobility for reinforcements to join him at Presburg. Urban Dóczi, Bishop of Győr, raised 5,000 troops in 50 days at his own expense. The Raci horsemen of Slavonia also responded. Learning from the first experience, siege engines were also added, including the "Varga-mortar" which required 80 horses to move. Drugie oblężenie Drugie oblężenie Hainburga — Węgiersko–austriacka wojna (1477–1488) — Czas połowa sierpnia 1482 – 30 września 1482 Miejsce Hainburg, Dolna Austria Wynik zwycięstwo Węgier Strony konfliktu 20px Święte Cesarstwo Rzymskie 22px Królestwo Węgier Dowódcy Wolfgang Fuchs Maciej Korwin Dóczi Orban Johann Zeleny of Schonau Beriszló Bartholomew Haraszti Francis † Moses of Buzla Vuk Grgurević Szapolyai István Zaangażowane jednostki Czarna Armia Armia Cesarska Siły 1 500 w garnizonie 10 000 armia pomocy 15 000−18 000 zbrojni dostawy 3000 wagonów i 500 flotylli Straty Plik:Hainburg - Burgruine Heimenburg (2).JPG the castle of Hainburg Szybka regeneracja armii węgierskiej pod Presburgiem umożliwiła Węgrom przejęcie inicjatywy i przemarsz na Hainburg. 20 września armia cesarska, teraz powiększona do 10 000 żołnierzy, zaczęła marsz z powrotem, aby znieść oblężenie. Matthias I wziął 8000 żołnierzy, aby zaatakować armię pomocy, pozostawiając resztę na utrzymanie oblężenia. Węgrzy okopali się, widząc wielkość armii wroga, podczas gdy armia cesarska przygotowywała się do wysłania zapasów do miasta. Podczas ciszy obie strony zbombardowały posterunki drugiej strony. Podjęta przez Imperium próba przemycenia 42 wagonów do Hainburga została udaremniona przez węgierskich wartowników. [8] The quick regeneration of the Hungarian army at Presburg allowed the Hungarians to seize the initiative and march against Hainburg. On 20 September, the Imperial army, now expanded to 10,000 troops, began the march back to lift the siege. Matthias I took 8,000 troops to attack the relief army, leaving the rest to maintain the siege. The Hungarians dug in after seeing the size of the enemy army, while the Imperial army prepared to send supplies into the town. During the lull both sides bombarded the other's outposts. An attempt by the Empire to sneak 42 wagons into Hainburg was foiled by Hungarian sentries. 23 września [8] przeor Bartholomew Beriszló przypuścił niespodziewany i nieautoryzowany atak kawalerii na pozycje imperialne; spowodowało to, że siły imperialne porzuciły swoje fortyfikacje i wycofały się z wozami w kierunku Bruck. Matthias I odmówił kontynuowania, pomimo namów kilku podwładnych. Niemniej jednak Francis Haraszti i Mojżesz z Buzli poprowadzili nieautoryzowany atak kawalerii na resztki imperium; Haraszti zmarł od skaleczenia ramienia, a Mojżesz również został ranny. Wszelkie inne próby były zabronione. [1] On 23 September, Prior Bartholomew Beriszló launched a surprise, and unauthorized, cavalry attack on Imperial positions; this caused Imperial forces to abandon their fortifications and retreat with their wagons towards Bruck. Matthias I declined to pursue despite the urgings of several subordinates. Nonetheless, Francis Haraszti and Moses of Buzla led an unauthorized cavalry assault on the Imperial remnants; Haraszti died from a shoulder cut and Moses was also wounded. All other attempts were forbidden. Matthias I wróciłem do Hainburga, aby prowadzić oblężenie. Miasto upadło po tygodniu ciężkiego bombardowania. Obrońcy dowodzeni przez Wolfganga Fuchsa zgodzili się poddać w zamian za 3000 florenów i swobodny przejazd. Zdobycie miasta kosztowało króla Węgier 200 000 florenów. [1] Matthias I returned to Hainburg to prosecute the siege. The town fell after a week of heavy bombardment. The defenders, led by Wolfgang Fuchs, agreed to surrender in exchange for 3000 florins and free passage. Taking the town had cost the King of Hungary 200.000 florins. References {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}