Oblężenie Hainburga

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Oblężenie Hainburga to dwa oblężenia Hainburga przeprowadzone przez króla Węgier Macieja I podczas wojny austro-węgierskiej (1477–88). Pierwsze oblężenie zostało przerwane w lipcu 1482 r. przez armię cesarską. Korwin ponownie oblegał miasto w sierpniu 1482 roku, tym razem z lepszym przygotowaniem i we wrześniu 1482 roku zajął Hainburg. Tło Plik:Oostr1477.png Duchies and principalities in Austria province in 1477 Maciej I współdziałał z cesarzem Fryderykiem III podczas wojen czeskich. Następnie stosunki uległy pogorszeniu, gdy Fryderyk III zawarł w Norymberdze 11 marca 1474 r. sojusz cesarsko-czesko-polski przeciwko Węgrom. Okres zbrojenia i mobilizacji w 1477 roku, po którym nastąpiła krótka wojna, zaowocował traktatem Korneoburg-Gmunden; traktat wymagał od Świętego Cesarstwa Rzymskiego zapłacenia Węgrom 100 000 florenów reparacji. Jednak mimo kilku ostrzeżeń i opóźnień kwota ta nigdy nie została wypłacona. W miarę narastania napięcia oba kraje zaczęły szukać sojuszników wśród szlachty drugiej strony. Sytuację dodatkowo zaogniła ucieczka Johanna Beckensloera, arcybiskupa Ostrzyhomia] do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, gdzie pretendował do arcybiskupstwa salzburskiego. Opuścił Węgry w udawanej pielgrzymce do Akwizgranu; prawdziwym powodem było to, że nie był przychylny [https://pl.wikipedia.org/wiki/Gabriele_Rangone Gabrielowi Rangone z Werony, biskupowi Siedmiogrodu. Beckensloer zabrał ze sobą część węgierskiego skarbu, do którego miał dostęp, i pożyczył go Fryderykowi III w zamian za Salzburg. Urzędujący, Bernard II z Rohr, został przekonany do ustąpienia, ale niebawemI wycofał się i ponownie potwierdził swoje roszczenie w tym samym roku. Cesarz kazał kanonikom salzburskim zignorować roszczenie Bernarda II, a ten z kolei zwrócił się 18 listopada o ochronę do króla Macieja I. W imieniu Bernarda II Węgry przejęły do ​​końca roku dobra archidiecezji salzburskiej w Styrii i Karyntii. Ponieważ archidiecezja była świeckim, niezależnym księstwem z posiadłościami rozrzuconymi po świeckich prowincjach, nie oznaczało to wojny z cesarstwem. Wojska węgierskie kilkakrotnie stykały się z wojskami cesarskimi w czasie kampanii. Niejednoznaczny stan konfliktu skłonił Węgrów do zajęcia niektórych zamków cesarskich, w tym Radkersburga] i spowodował oblężenie Grazu. Fryderyk III uznał to za naruszenie pokoju, ale Maciej I odpowiedział, że wojska węgierskie wkraczają na tereny należące do arcybiskupa Bernarda II i są tam na zaproszenie arcybiskupa. Ponadto król węgierski przypomniał cesarzowi o zaległych odszkodowaniach wynikających z traktatu z Korneoburg-Gmunden, który uprawnia Węgry do ściągnięcia długu w inny sposób. Wreszcie Maciej I oskarżył Cesarstwo o wykorzystywanie sytuacji Węgier podczas trwających wówczas wojen osmańsko-węgierskich, wykorzystując południowe rozmieszczenie armii węgierskiej do naruszania terytorium Węgier, w tym ataku na Győr, w którym zginęło 800 cywilów. Wiosną 1482 roku Maciej I wysłał 4 000 konnicy pod dowództwem kapitana Johanna Zeleny'ego ze Schonau, aby splądrowali austriackie terytorium wzdłuż Dunaju aż do Pasawy. Najazd został zatrzymany przez interwencję kardynała Antonio Caffarellego, biskupa Ascoli, który zaproponował rozejm. Niemniej jednak wojna była nieunikniona, ponieważ obie strony nadal wzmacniały swoje siły. Pierwsze oblężenie Plik:Bratislava in 16th century.jpg Pozsony w XVI wieku 4 lipca Maciej I zebrał armię pod Köpcsény i wyruszył do Hainburga. Zamek stał na szczycie wzgórza otoczonego przez Dunaj; oblężenie przebiegało powoli z powodu braku broni oblężniczej. Cesarstwo wysłało czterotysięczną armię pod wodzą Ruprechta von Reichenberga, aby znieść oblężenie. Maciej I wysłał wojska, aby określić rozmiar i lokalizację oddziałów pomocy. Węgierscy zwiadowcy wpadli na armię cesarską pod Rohrau i przypuścili atak kawalerii [8], ale nie byli w stanie przebić się przez kwadratową formację obronną wroga. Sztywny opór spowodował, że Węgrzy zaczęli się wycofywać w nieładzie; Węgierscy kapitanowie Wilhelm Tettauer i Stefan Zápolya próbowali utrzymać szyk, ale zostali otoczeni wraz z 70 innymi szlachcicami przez żołnierzy cesarskich. Postęp armii cesarskiej zmusił Macieja I do zniesienia oblężenia. Węgrzy porzucili swój sprzęt i zapasy, wycofując się w pośpiechu do Pozsony. Zápolya został wzięty do niewoli, ale udało mu się uciec po wyciągnięciu miecza strażnika i użyciu go do zabicia strażnika; powrócił do armii w Pozsony. Król Węgier zaapelował do szlachty o posiłki, aby dołączyły do ​​niego w Pozsony. Urban Dóczi, biskup Győr, zebrał na własny koszt 5 000 żołnierzy w 50 dni. Odpowiedzieli także jeźdźcy Raszcianie ze Slawonii. korzystając z pierwszego doświadczenia, dodano również machiny oblężnicze, w tym „moździerz Varga”, którego transport wymagał 80 koni.

Pierwsze oblężenie Hainburga — Węgiersko–austriacka wojna (1477–1488) — Czas lipiec 1482 Miejsce Hainburg, Dolna Austria Wynik zwycięstwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego, przegrupowanie Węgrów w Pozsony Strony konfliktu 22px Królestwo Węgier 22px Święte Cesarstwo Rzymskie Dowódcy Wilhelm Tettauer Szapolyai István Ruprecht von Reichenberg Zaangażowane jednostki Czarna Armia Armia Cesarska Siły 900 kawalerzystów 200 piechoty 1 000 kawalerzystów 3 000 piechoty Straty 300 zabitych 70 jeńców w tym Szapolyai i Tettauer nieznane

Drugie oblężenie

Plik:Hainburg - Burgruine Heimenburg (2).JPG the castle of Hainburg Szybka reorganizacja armii węgierskiej pod Pozsony umożliwiła Węgrom przejęcie inicjatywy i przemarsz ku Hainburgowi. 20 września armia cesarska, teraz powiększona do 10 000 żołnierzy, zaczęła marsz z powrotem, aby znieść oblężenie. Maciej I wziął 8 000 żołnierzy, aby zaatakować armię idącą z odsieczą, pozostawiając resztę na podtrzymanie oblężenia. Węgrzy okopali się, widząc wielkość armii wroga, podczas gdy armia cesarska przygotowywała się do wysłania zapasów do miasta. Podczas ciszy obie strony zbombardowały posterunki drugiej strony. Podjęta przez wojska cesarskie próba przemycenia 42 wagonów do Hainburga została udaremniona przez węgierskich wartowników. 23 września przeor Beriszló Bartholomew przypuścił niespodziewany i nieautoryzowany atak kawalerii na pozycje wojsk cesarskich; spowodowało to, że siły cesarskie porzuciły swoje fortyfikacje i wycofały się z wozami w kierunku Bruck. Maciej I odmówił kontynuowania, pomimo namów kilku podwładnych. Niemniej jednak Francis Haraszti i Mojżesz z Buzli poprowadzili nieautoryzowany atak kawalerii na resztki wosjk cesarskich; Haraszti zmarł od skaleczenia ramienia, a Mojżesz również został ranny. Wszelkie inne próby były udaremniane. Maciej I wrócił do Hainburga, aby prowadzić oblężenie. Miasto upadło po tygodniu ciężkiego bombardowania. Obrońcy dowodzeni przez Wolfganga Fuchsa zgodzili się poddać w zamian za 3 000 florenów i swobodny przejazd. Zdobycie miasta kosztowało króla Węgier 200 000 florenów.

Drugie oblężenie Hainburga — Węgiersko–austriacka wojna (1477–1488) — Czas połowa sierpnia 1482 – 30 września 1482 Miejsce Hainburg, Dolna Austria Wynik zwycięstwo Węgier Strony konfliktu 22px Królestwo Węgier 22px Święte Cesarstwo Rzymskie Dowódcy Maciej Korwin Dóczi Orbán Johann Zeleny von Schonau Bertalan Beriszló Haraszti Ferenc † Moses di Buzla Vuk Grgurević Szapolyai István Wolfgang Fuchs Zaangażowane jednostki Czarna Armia Armia Cesarska Siły 15 000÷18 000 zbrojnych 3 000 wozów i 500 barek 1 500 w garnizonie 10 000 armia pomocnicza Straty nieznane nieznane