Péc Gergely

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Ban Barancs (1272–1273) Następca: brak informacji Darman i Kudelin Poprzednik: Ban Kucsó (1272–1273) Następca: brak informacji István, syn Tekesa Poprzednik: Sędzia królewski (1288) Następca: Balassa Demeter (?) Hont-Pázmány II. Ivánka Péc Gergely (* nieznana, † po 1296÷1309), węgierski szlachcic, rycerz, sędzia królewski w 1288 roku. Przodek późnośredniowiecznej potężnej rodziny Marczalli. Rodzina Gergely urodził się w pierwszej połowie lat czterdziestych XIII wieku. Pochodził z gałęzi Zala rozległego rodu Péc, który posiadał na dużą skalę posiadłości w kilku okręgach Zadunaja, oprócz innych części Królestwa Węgier. Był najstarszym synem Marka I, który pojawił się we współczesnych mu dokumentach w latach 1240–1245. Grzegorz miał czterech młodszych braci: Marka II, Stefana, Łukasza III i Apora. Stefan był przodkiem rodziny Berzence (lub Musinai) i jej gałęzi: Lorántfis i Sándorfis. Łukasz był ispánem komitatu Zala, podczas gdy Apor był uważany za wpływowego barona na przełomie XIII i XIV wieku. Ich kuzynem był Denis, najbardziej znany członek klanu. Ze szlachcianką o nieznanym imieniu, Gergely miał syna Joachima. O Joachimie pisano w dokumentach z lat 1311–1321. Jego zamek w Szentgyörgy (zwany także Békavár, zwany „Zamkiem Żaby”) był oblegany i zajęty przez Andrzeja Kőszegiego około 1315 r. Poprzez swojego jedynego wnuka Stefana Gergelyego był przodkiem potężnej rodziny Marczalli, która stała się wpływową w XV wieku. Rodzina wta ymarła w 1487 r. Kariera Gergely został po raz pierwszy wspomniany w przywileju królewskim z 1266 r., który określa go mianem ispánem z Rojcsa (obecnie Rovišće, Chorwacja), który leżał na terytorium komitatu Kőrös (Križevci) i należał do władztwa Beli, księcia slawońskiego. W tym charakterze Gergely uczestniczył w bułgarskiej kampanii, która odbyła się w tym roku. Gdy wasal księcia Stefana, despot Jacob Svetoslav podporządkował się carowi Bułgarii Konstantynowi Tichowi z Bułgarii, korzystając z wojny domowej na Węgrzech, przekroczył Dunaj w 1265 r. i napadł na węgierskie fortece na północ od rzeki należącej do władztwa księcia Stefana. W odpowiedzi, po tym, jak Bela IV i jego syn Stefan podpisali traktat pokojowy na Wyspie Królików, rex junior, przy ograniczonym wsparciu królewskiej armii Beli, najechali Bułgarię latem 1266 roku. Główna armia zajęła Widiń, Plewen i inne forty, podczas gdy inna armia dowodzona przez Gergelyego rozgromiła Bułgarów we Vrchovie (lub Vracsa). W tym samym czasie Egyed II Monoszló poprowadził armię Stefana do skutecznego ataku i zdobycia Tyrnowa, plądrując także okoliczne tereny. Historyk Attila Zsoldos, uważał, że intencją powołania młodego Gergelyego na przywódcę jednej z zaangażowanych armii było umożliwienie mu wykazania się umiejętnościami wojskowymi. Książę Stefan, utalentowany dowódca wojskowy, starał się budować osobiste relacje ze szlachcicami, którzy przybyli do Bułgarii za panowania jego ojca Beli. Kariera polityczna Gergelyego osiągnęła swój szczyt za panowania króla Węgier Władysława IV, którego rządy cechowała feudalna anarchia, gdy wiele grup baronów – przede wszystkim Csákowie, Kőszegi i Gutkeledowie – walczyło przeciwko sobie o najwyższą władzę. Gdy Bela z Maczwy został zamordowany przez Henryka I. Kőszegiego i jego żołnierzy w wyniku ostrego sporu około 15 listopada 1272 r. jego prowincja, Księstwo Maczwy, zostało podzielone między członków wiodących rodzin szlacheckich. Gergely został banem Barancsy i banem Kucsó (obecnie odpowiednio Braničevo i Kučevo w środkowo-wschodniej Serbii), po raz pierwszy wspomniany w tym charakterze 27 listopada. Nadal posiadał obie godności 14 maja 1273 r. Jednak oba banaty okazały się krótkotrwałymi jednostkami administracyjnymi. Jego następcą został Stefan, syn Tekesa jako ban Kucsó w 1279 roku, podczas gdy regionem Braničevo rządzili dwaj bułgarscy arystokraci, bracia Darman i Kudelin wkrótce po ostatnim wystąpieniu Gergelyego jako ban. Gergely walczył z wojskami czeskiego Ottokara II, który najechał pogranicze Węgier w kwietniu 1273 r. Uczestniczył w licznych starciach przeciwko armii morawskiej wraz ze swoimi krewnymi: Denisem i Benedyktem Pécami. Gergely był ispánem komitatu Somogy od czerwca do września / grudnia 1275 r. Odzyskał urząd około lipca 1276 r., piastując stanowisko do tego samego miesiąca następnego roku. Funkcję sędziego królewskiego pełnił około września 1288 r., w ostatnich latach panowania Władysława IV. Możliwe, że zachował tę godność do przyszłego roku, kiedy zastąpił go Amadeusz Aba. Po zabójstwie Władysława w 1290 r. Gergely został uznany za zaufanego króla Węgier Andrzeja III. Jego odziedziczone i nabyte ziemie leżały na granicy domen dwóch oligarchicznych domen: Csáków i Kőszegich, więc jego status polityczny, społeczny i finansowy był stale zagrożony. Jest prawdopodobne, że zbudował zamek Szentgyörgy, aby chronić swoje ziemie przed Kőszegimi. Został ispánem komitatów: Bars i Nyitra w 1291 r., aby reprezentować władzę królewską wobec klanu Csák. Gdy Andrzej III i książę Austrii Albert wspólnie zaatakowali ziemie Kőszegich i ich główny fort w Kőszeg w sierpniu 1296 r., Gergely wziął udział w tej kampanii wojskowej. To ostatnia istotna informacja o nim. Po śmierci Andrzeja w 1301 r. Gergely wycofał się z życia publicznego, jeśli w ogóle żył. Według nieautentycznego dokumentu z lipca 1309 roku (w rzeczywistości została napisana sto lat później), działał on jako arbiter w pozwie pomiędzy Tengerdisami a opactwem Somogyvár. Przypisy Źródła Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0. Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. ISBN 963-547-085-1. Zsoldos, Attila (2007). Családi ügy: IV. Béla és István ifjabb király viszálya az 1260-as években [Sprawy rodzinne: konflikt między Belą IV a młodszym królem Stefanem w latach 60. XIII wieku]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 978-963-9627-15-4. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN 978-963-9627-38-3. Zobacz także Pécz family

Péc Gergely (węg.) — Ban Barancs Ban Kucsó Sędzia królewski — Ban Barancs Okres od 1272 do 1273 Poprzednik brak informacji Następca Darman i Kudelin Ban Kucsó Okres od 127 do 1273 Poprzednik brak informacji Następca István, syn Tekesa Sędzia królewski Okres 1288 Poprzednik Balassa Demeter Następca Hont-Pázmány II. Ivánka Dane biograficzne Klan Péc Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny ok.1240 Śmierć po 1296/1309 Ojciec I. Márk Matka nieznana Żona nieznana Dzieci Joachim