Péc (ród)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Péc lub Pécz (także Peech lub Pech) to nazwa rodzaju (łac. „Klan”; nemzetség po węgiersku) w Królestwie Węgier. Potężne i znakomite rodziny szlacheckie Marcali i Apponyi wywodzą się z tego pokolenia. Klan posiadał posiadłości na dużą skalę w kilku hrabstwach Zadunajskiej, oprócz Slawonii i innych części Królestwa Węgier. Péc or Pécz (also Peech or Pech) was the name of a gens (Latin for "clan"; nemzetség in Hungarian) in the Kingdom of Hungary. The powerful and illustrious Marcali and Apponyi noble families descended from this kindred. The clan had large-scale possessions in several counties of Transdanubia, in addition to Slavonia and other parts of the Kingdom of Hungary. Genealogia A1 Péc I. Lukács, prawdopodobnie stolnik królewski (1229–30) B1 Péc Gergely (fl. 1232–56), ispán Zala (1243–44) C1 Péc Dénes († przed 1288), (fl. 1256–85; , palatyn (1273–74, 1277–78, 1283–84) D1 János Péc († przed 1327)) (fl. 1292–1321;, ispán Veszprém (1295) D2 córka; mąż: Bánffy I. Miklós C2 Serfesd Nevnai D1 Nevnai Lászlo (fl. 1284–1324); żona: Kórógyi Jolánta E1 Katalin (fl. 1324), mąż: Treutel I. Miklós D2 córka, mąż: Garai András C2 Ludbregi Péter (fl. 1278) D1 Ludbregi Miklós († 1357) (fl. 1317–57); żona: Bednyai Tetis B2 Péc I. Márk (fl. 1240–45) C1 Péc Gergely (fl. 1266–96 or 1309), sędzia królewski (1288) D1 Péc Joachim (fl. 1311–21), przodek rodziny Marczalli C2 Péc II. Márk (fl. 1275) D1 Péc Loránd E1 córka (fl. 1341) C3 Péc Apor († 1307) (fl. 1280–1307), palatyn (1298–99, 1304–07) C4 Péc I. István Lég; fl. 1289–96), przodek rodziny Berzencei C5 Péc III.Lukács (także Lukács z Tátika; fl. 1289–98), ispán Zala (1289–91, 1298) D1 Péc Desiderius (fl. 1311–60) D2 Szentgyörgyi Apor (fl. 1341–60) D3 Péc II. István (fl. 1341–53) D4 Péc Egyed (fl. 1341–53) D5 Péc Miklós (fl. 1341–53) B3 Péc II.Lukács (także Nagy Lukács) C1 Péc Lászlo Kustáni (fl. 1274) C2 Péc Benedek Szőlősi (fl. 1274) C3 IV. (?) Lukács, patrz gałąź Ibrányi Gałąź Apponyi A1 Ivanka (fl. 1250) B1 Aladar († 1294), pierwszy członek rodziny Őri (później Apponyi) B2 Lászlo (także Lászlo z Hrussó); fl. 1295–1317), kasztelan Privigye (dzisiaj Prievidza, Słowacja; 1308) B3 I. Péter (fl. 1295) C1 Mihály (fl. 1317–26) C2 István (fl. 1317–26) C3 II. Péter (fl. 1323–24) B4 János (fl. 1295–1333) Gałąź Ibrányi Brak History and family tree Zala branch Klan pochodzi ze Wzgórz Sokoró, w południowej części hrabstwa Győr, ich starożytnych posiadłości klanowych leżą w dzisiejszych Felpéc i Kajárpéc. [1] Najwcześniejszym znanym członkiem tej rodziny był Łukasz I, który żył na początku XIII wieku. Najwyraźniej jest także założycielem klanu. [2] Na podstawie herbu klanu (wąski srebrny pasek w niebieskiej tarczy) Lucas był rycerzem z Europy Zachodniej, który przybył na Węgry podczas wczesnych rządów węgierskiego Andrzeja II. Za swoją służbę wojskową otrzymał ziemie w okręgu Győr i okolicznych regionach [3]. W zależności od pochodzenia (niemiecki lub francuski) Lucas mógł przybyć do kraju jako akompaniator Gertrudy z Meranii (1205) lub Yolandy de Courtenay (1215), odpowiednio pierwszego i drugiego małżonka Andrzeja II. Trudno opisać jego karierę i życie: można przypuszczać, że jest on identyczny z tym Lucasem, który służył jako mistrz kupców na dworze królewskim od 1229 do 1230 r. [4] The clan originated from Sokoró Hills, in the southern region of Győr County, their ancient clan estates laid in present-day Felpéc and Kajárpéc.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The earliest known member of the kindred was Lucas I, who lived in the early 13th century. He is apparently the founder of the clan too.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Based on the clan's coat-of-arms (narrow silver stripe in blue shield), it is possible that Lucas was a knight from Western Europe, who arrived to Hungary during the early reign of Andrew II of Hungary. For his military service, he was granted lands in Győr County and the surrounding regions.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Depending on his origin (German or French), Lucas might have come to the country as an accompanist of either Gertrude of Merania (1205) or Yolanda de Courtenay (1215), the first and second spouse of Andrew II, respectively. His career and life is difficult to outline: it is presumable that he is identical with that Lucas, who served as Master of the cupbearers in the royal court from 1229 to 1230.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 1 Najstarszym synem Lucasa był Péc Gergely, który czasami był właścicielem Ludbreg przed 1248 r. Ludbreg stał się później siedzibą jego syna Petera, który wzniósł zamek nad wsią i przyjął swoje nazwisko po centrum swoich ziem. Oddział ten wymarł wraz z wnukiem Jerzego, Nicholasem Ludbregim w 1357 r., A następnie Ludbreg i inne ziemie stały się własnością Ban Csúz János i jego potomków [5]. Najpotężniejszym członkiem tej rodziny był inny syn George'a, Péc Dénes. Początkowo był powiernikiem rex iunior István, ale później dołączył do partyzantów starszej Węgierki IV. Béli. Aktywnie uczestniczył w kampaniach wojskowych przeciwko Austrii i Czechom. W epoce feudalnej anarchii kilkakrotnie służył jako Palatyn na Węgrzech i na innych wysokich stanowiskach [6]. Jego syn, Jan, był ispánem powiatu Veszprém jako powiernik królowej matki Tomasiny Morosini w 1295 r. [7], podczas gdy jego niezidentyfikowana córka poślubiła Stephena Hahót. Przez jedynego syna Mikołaja byli przodkami potężnej rodziny szlacheckiej Bánffy de Alsólendva. [8] Trzecim synem George'a był Serfesd, który był właścicielem Nevny (lub Névna), dzisiejszej Levanjskiej Varoš w Chorwacji. Jego jedyny syn Władysław Nevnai posiadał majątki w okręgach Valkó i Požega, w tym w Orjavie (obecnie Orljavac, Chorwacja), i był uważany za jednego z najbogatszych właścicieli ziemskich regionu. [9] Urodził dwie córki, Catherine i niezidentyfikowaną dziewczynę. Ich małżeństwa, odpowiednio z Nicholasem Treutelem i Andrew Garai, spowodowały wzrost pokrewieństwa Treutel i palatynowej gałęzi rodziny Garai. Władysław Nevnai przekazał swój majątek Nevny swojemu zięciowi Mikołajowi Treutelowi w 1324 r. [10] Przypuszczalnie zmarł wkrótce potem bez męskich potomków, kończąc linię rodziny Nevnai po dwóch pokoleniach. [11] Lucas' eldest son was George, who owned Ludbreg sometimes before 1248. Ludbreg later became a residence of his son Peter, who erected a castle above the village and adopted his surname after his lands' centre. This branch died out with George's grandson Nicholas Ludbregi in 1357, thereafter Ludbreg and other lands became the property of Ban John Csúz and his descendants.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The most powerful member of the kindred was George's another son Denis. Initially, he was a confidant of rex iunior Stephen, but later joined the partisans of the elderly Béla IV of Hungary. He actively participated in the military campaigns against Austria and Bohemia. He served as Palatine of Hungary and other high-ranking positions several times during the era of feudal anarchy.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} His son, John was ispán of Veszprém County as a confidant of Queen Mother Tomasina Morosini in 1295,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} while his unidentified daughter married Stephen Hahót. Through their only son Nicholas, they were ancestors of the powerful Bánfi (Bánffy) de Alsólendva noble family. George's third son was Serfesd, who owned Nevna (or Névna), present-day Levanjska Varoš in Croatia. His only son Ladislaus Nevnai held estates in Valkó and Požega counties, including Orjava (today Orljavac, Croatia), and was considered one of the richest landowners of the region.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He fathered two daughters, Catherine and an unidentified girl. Their marriages to Nicholas Treutel and Andrew Garai, respectively, have prompted the rise of the Treutel kinship and the Palatinal branch of the Garai family. Ladislaus Nevnai handed over his estate of Nevna to his son-in-law Nicholas Treutel in 1324.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} It is presumable, he died shortly thereafter without male descendants, ending the Nevnai family line after two generations. 2 Młodszym bratem Jerzego był Péc I. Mark, który pojawił się we współczesnych dokumentach w latach 1240–1245. Wraz z dwoma innymi miejscowymi arystokratami bez powodzenia wniósł pozew o posiadanie niektórych części Kajar (dzisiejszy Kajárpéc) w 1240 r .; IV. Béla orzekł na korzyść opactwa Bakonybél, odnosząc się do królewskich przywilejów św. Władysława z końca XI wieku. [3] Miał pięciu synów; Gregory był jednym z przywódców wojskowych kampanii bułgarskiej w 1266 r. [12] Był Ban of Barancs i Kucsó w 1272–73, [13], a następnie sędzia królewski w 1288. [14] Jest prawdopodobne, że zbudował zamek Szentgyörgy, aby chronić swoje ziemie przed rodziną Kőszegi. Jednak oblegali i zdobyli fort od jedynego syna Gregory'ego, Joachima, około 1315 r. [15] Za sprawą swojego jedynego syna Stephena Joachim był przodkiem znakomitej rodziny Marcali, która stała się znana w XV wieku. Rodzina wymarła w 1487 r. [16] Drugi syn Marka I, Péc II. Mark (fl. 1275), pozostał nieznaczącym członkiem klanu. Dzielnica synowska jego wnuczek została podzielona na ocalałe gałęzie jego braci w 1349 r. [11] Trzeci syn, Apor, był uważany za wpływowego barona na przełomie XIII i XIV wieku, w czasach Interregnum. Nie miał potomków [17]. [Péc I. István] był przodkiem rodziny Berzencei (lub Musinai) i jej oddziałów kadetów, Lorántfis i Sándorfis [18]. Péc III. Lucas służył jako ispán hrabstwa Zala w latach 1289–1291 oraz w 1298 r. On i jego brat Péc Apor oblegli i zdobyli zamek Tátika (położony w pobliżu Zalaszántó), który należał do diecezji Veszprém. [19] Następnie Lucas i jego potomstwo byli czasem nazywani „Tátika” [20]. Jednak zamek został utracony przez rodzinę Kőszegi w 1314 r., Kiedy fort był właścicielem Kőszegi András [19]. Lucas miał pięciu synów; jeden z nich Apor przyjął nazwisko Szentgyörgyi i został pierwszym członkiem tej krótkotrwałej rodziny [20]. George's younger brother was Mark I, who appeared in contemporary documents in the period between 1240 and 1245. Alongside two other local nobles, he unsuccessfully filed a lawsuit for the ownership of some portions of Kajár (present-day Kajárpéc) in 1240; Béla IV ruled in favor of the Bakonybél Abbey, referring to St. Ladislaus' royal charters from the late 11th century.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He had five sons; Gregory was one of the military leaders of the Bulgarian campaign in 1266.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He was Ban of Barancs and Kucsó in 1272–73,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} then Judge royal in 1288.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} It is plausible that he built the castle of Szentgyörgy in order to protect his landholdings against the Kőszegi family. However they besieged and captured the fort from Gregory's only son Joachim around 1315.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Through his only son Stephen, Joachim was the forefather of the illustrious Marcali family, which became prominent in the 15th century. The family died out in 1487. Mark I's second son Mark II (fl. 1275) remained insignificant member of the clan. His granddaughters' filial quarter was divided between his brothers' surviving branches in 1349. The third son, Apor was considered an influential baron at the turn of the 13th and 14th centuries, during the era of Interregnum. He had no descendants.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen I was the ancestor of the Berzencei (or Musinai) family and its cadet branches, the Lorántfis and Sándorfis. Lucas III served as ispán of Zala County from 1289 to 1291 and in 1298. He and his brother Apor besieged and captured Tátika Castle (located near Zalaszántó), which belonged to the property of the Diocese of Veszprém.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Thereafter, Lucas and his offspring were sometimes called with the title "of Tátika". However the castle was lost to the Kőszegi family by 1314, when Andrew Kőszegi owned the fort.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Lucas had five sons; one of them Apor took the Szentgyörgyi surname, and became the first member of that short-lived family. Przypisy Źródła Árvai, Tünde (2013). "A házasságok szerepe a Garaiak hatalmi törekvéseiben [The role of marriages in the Garais' attempts to rise]". In Fedeles, Tamás; Font, Márta; Kiss, Gergely (eds.). Kor-Szak-Határ (po węgiersku). Pécsi Tudományegyetem. str. 103–118. ISBN 978-963-642-518-0. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0. Kádár, Tamás (2018). "Egy figyelemre méltó Dráva vidéki főúr a 13. század második feléből: Péc nembeli György fia Dénes nádor és országbíró közéleti pályája [A Remarkable Lord from the Dráva Region in the Second Half of the 13th Century: The Public Career of Palatine and Judge Royal Denis, son of George from the Clan Péc]". Somogy Megye Múltjából (po węgiersku). 45–46: 5–19. ISSN 1419-8010. Karácsonyi, János (1901). A magyar nemzetségek a XIV. század közepéig. II. kötet [The Hungarian genera until the middle of the 14th century, Vol. 2] (po węgiersku). Hungarian Academy of Sciences. Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna] (2nd edition); Helikon Kiadó Kft., Budapest; ISBN 963-547-085-1. Vikár, Tibor (1995). "[Beszélő múlt: A Péc nemzetség története [Talkative Past: The History of the Péc Clan"]. Kispad (po węgiersku). 5 (3). Zsoldos, Attila (2007). Családi ügy: IV. Béla és István ifjabb király viszálya az 1260-as években [Sprawy rodzinne: konflikt między Belą IV a młodszym królem Stefanem w latach 60. XIII wieku]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 978-963-9627-15-4. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN978-963-9627-38-3.

Péc Kraj Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji — Tytuły Ban całej Slawonii Ban Severin Palatyn Królestwa Węgier Podczaszy królewski Sędzia królewski — Pierwszy I. Lukács Ostatni Początek 1200 Koniec XIV wiek Pochodzenie węgierskie Gałęzie a) gałąź Zala Nevnai Ladislaus Ludbregi Nicholas Marcali Berzencei Szentgyörgyi Apor House of Kustáni Szőlősi b) gałaź Apponyi Őri Apponyi c) gałąź Ibrányi Ibrányi