Csák II. Máté: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 98: Linia 98:
 
== 1 ==
 
== 1 ==
  
−
Mateusz przez cały czas pozostawał stronnikiem króla, zgodnie z tradycją klanu [[Csák]]. Natomiast rodzina [[Kőszegi]] stopniowo przejawiała swoją nielojalność wobec dynastii [[Arpadowie|Árpád]], przede wszystkim, gdy Henryk Wielki wrócił na Węgry z wygnania w Czechach w 1272 r., '''Zamordowany przez''' [[Béla z Macsó|Bélę z Macsó]], wnuka późnej Béli IV, i podzielił terytorium Maczwy wśród baronów. W 1272 r. razem z [[Gutkeled Joakim]]em schwytali i uwięzili '''dziecko''' [[IV. László|Władysława IV]], a po zwolnieniu króla dwa lata później wtrącili do więzienia '''młodszego brata króla''', księcia [[Andrzej III|Andrzeja]] '''??'''. W sierpniu 1274 r. wybuchł konflikt zbrojny między obiema grupami oligarchów. Tymczasem Mateusz II walczył z czeskim [[Ottokar II|Ottokarem II]] na początku 1273 r. w [[Styria|Styrii]] i [[Karyntia|Karyntii]], który również twierdził, że jest tytularnym królem Niemiec.<ref name="Kristó" /> Mateusz był jednym z dwóch dowódców (drugim był jego rywal [[Gutkeled II. István]]) armii węgierskiej w [[Bitwa pod Marchfeld|bitwie pod Suchymi Krutami]] 26 sierpnia 1278 r., gdzie zginął Ottokar II.<ref name="Markó" /> Jego odwaga i bohaterstwo podczas bitwy zostały udokumentowane przez niemieckie kroniki.<ref name="Kristó" />
+
Máté przez cały czas pozostawał stronnikiem króla, zgodnie z tradycją klanu [[Csák]]. Natomiast rodzina [[Kőszegi]] stopniowo przejawiała swoją nielojalność wobec dynastii [[Arpadowie|Arpadów]], przede wszystkim, gdy Henryk Wielki wrócił na Węgry z wygnania w Czechach w 1272 r., mordując [[Béla z Macsó|Belę z Maczwy]], wnuka Beli IV i dzieląc terytorium Maczwy między baronów. W 1272 r. razem z [[Gutkeled Joakim|Joachimem Gutkeledem]] schwytał i uwięził małoletniego [[IV. László|Władysława IV]], a po zwolnieniu króla dwa lata później wtrącił do więzienia młodszego brata króla księcia [[András szlavóniai herceg|Andrzeja]]. W sierpniu 1274 r. wybuchł konflikt zbrojny między obiema grupami oligarchów. Tymczasem na początku 1273 r. Máté II walczył z czeskim [[Ottokar II|Ottokarem II]] w [[Styria|Styrii]] i [[Karyntia|Karyntii]], który również twierdził, że jest tytularnym królem Niemiec.<ref name="Kristó" /> Máté był jednym z dwóch dowódców (drugim był jego rywal [[Gutkeled II. István]]) armii węgierskiej w [[Bitwa pod Marchfeld|bitwie pod Suchymi Krutami]] 26 sierpnia 1278 r., podczas której król Ottokar II zginął.<ref name="Markó" /> Odwaga i bohaterstwo Máté podczas bitwy zostały udokumentowane przez niemieckie kroniki.<ref name="Kristó" />
  
−
<small><small>Matthew II remained partisan of the king at all times, in accordance with the Csák tradition. In contrast, the [[Kőszegi family]] gradually manifested its disloyalty to the [[Árpád dynasty]], first of all, when Henry the Great returned to Hungary from exile in [[Bohemia]] in 1272, assassinated [[Béla of Macsó]], a grandson of the late Béla IV and partitioned the territory of the [[Banate of Macsó|Duchy of Macsó]] among the barons. In 1272, he and Joachim Gutkeled captured and imprisoned the child Ladislaus IV himself and after the release of the royal, they also thrown into prison the king's younger brother, prince Andrew two years later. In August 1274, an armed conflict broke out between the two baronial groups. Meanwhile, Matthew II fought against Ottokar II of Bohemia in early 1273 at [[Styria (duchy)|Styria]] and [[Carinthia (duchy)|Carinthia]], who also laid claim to the title [[king of Germany]].<ref name='Kristó_37'>Kristó 1986, p. 37.</ref> Matthew was one of the two commanders (the other one was his rival, [[Stephen II Gutkeled]]) of the Hungarian army in the [[Battle on the Marchfeld]] on 26 August 1278, where Ottokar II was killed.<ref name='Markó_219'/> His bravery and heroism during the battle had been documented by German chronicles.<ref name='Kristó_37'/> </small></small>
+
Po swoim ostatnim sprawowaniu funkcji [[Wojewoda Siedmiogrodu|wojewody]] (1276 r.) przez następne dwa lata pełnił jedynie funkcje administracyjne; był [[ispán]]em komitatów: [[Moson]] (1277–1278), [[Sopron]] (1277–1279) i [[Vas]] (1277).<ref name="Zsoldos" /> Wkrótce jednak jego kariera polityczna osiągnęła szczyt, gdy w grudniu 1278 r. został mianowany [[palatyn]]em, zastępując na tym stanowisku swojego brata [[Csák I. Péter|Piotra I]]. Poza tym został również sędzią plemienia Kumanów<ref name="Kristó" />, [[ispán]]em [[Bánya]] i komitatu [[Somogy]].<ref name="Zsoldos" /> Jako palatyn odegrał aktywną rolę w zawarciu pokoju między [[Gutkeled]]ami a slawońską rodziną [[Babonić]] po serii wojen granicznych. Zgodnie z przywilejem królewskim w imieniu króla przekazał „prawdę” w imieniu króla w Sopron w lutym 1279 r., kiedy rozkazał egzekucję obywatela miasta, Piotra. Później [[IV. László|Władysław IV]] podarował ziemię Piotra [[Osl Dénes|Denisowi Osl]], który wcześniej uratował życie Máté w bitwie pod Suchymi Krutami. Fakt ten wyraźnie pokazuje, że Máté II, podobnie jak inni współcześni panowie, postawił swojego protegowanego na silniejszej pozycji, nadużywając swojego urzędu. Zaczął także zakładać tak zwaną „prywatną armię” z udziałem swoich królewskich sług. Zachowało się kilka dokumentów, niektórzy właściciele ziemscy skarżyli się królowi, że palatyn nękał i rabował ich dobytek.<ref name="Kristó" />
  
−
Po swoim ostatnim sprawowaniu funkcji [[Wojewoda Siedmiogrodu|wojewody]] (1276 r.) przez następne dwa lata pełnił jedynie funkcje '''naczelne'''; był [[ispán]]em komitatów: [[Moson]] (1277–1278), [[Sopron]] (1277–1279) i [[Vas]] (1277).<ref name="Zsoldos" /> Wkrótce jednak jego kariera polityczna osiągnęła szczyt, gdy w grudniu 1278 r. został mianowany [[palatyn]]em, zastępując na tym stanowisku swojego brata [[Csák I. Péter|I. Pétera. Poza tym został również sędzią plemienia Kumanów<ref name="Kristó" />, [[ispán]]em [[Bánya]] i komitatu [[Somogy]].<ref name="Zsoldos" /> Jako '''podopieczni''' odegrał aktywną rolę w zawarciu pokoju między [[Gutkeled]]ami a '''slawońską''' rodziną [[Babonić]] po serii wojen granicznych. Zgodnie z kartą królewską '''podali oni „prawdę” w imieniu króla''' w [[Sopron]] w lutym 1279 r., gdy nakazali egzekucję obywatela miasta, Piotra. Później [[IV. László|Władysław IV]] podarował ziemię Piotra [[Osl Dénes]]owi, który wcześniej uratował życie Mateuszowi w bitwie pod Marchfeld. Fakt ten wyraźnie pokazuje, że Mateusz II, podobnie jak inni współcześni panowie, postawił swojego '''wyznawcę''' na silniejszej pozycji, nadużywając swojego urzędu. Zaczął także zakładać tak zwaną „prywatną armię” z udziałem swoich królewskich sług. Zachowało się kilka '''czarterów''', niektórzy właściciele ziemscy skarżyli się '''na obawy króla''', że ​​palatyn nękał i plądrował ich dobytek.<ref name="Kristó" />
+
Latem 1280 r. zastąpił go [[Aba Finta|Fina Aba]], brat [[Aba Amadé|Amadeusza Aby]].<ref name="Kristó" /> Jednak na drugą kadencję został powołany dwa lata później, zastępując [[Kőszegi Iván|Iwana Kőszegiego]], syna zmarłego ''Henryka Wielkiego''.<ref name="Kristó" /> Poza tym był także [[ispán]]em [[Sopron]]u (1282), komitatów: [[Pozsony]] i [[Somogy]] (1282-1283).<ref name="Zsoldos" /> Pełnił te urzędy do śmierci. Swoją ostatnią wolę i testament przygotował 15 kwietnia 1283 r. Chronologicznie kolejny dokument królewski określa go jako zmarłego 9 sierpnia 1284 r.<ref name="Fügedi" />
−
 
 
−
<small><small>After his last voivodeship (1276), he held only local head functions in the next two years; he was ispán of [[Moson County|Moson]] (1277–1278), [[Sopron County|Sopron]] (1277–1279) and [[Vas County (former)|Vas]] (1277) Counties.<ref name='Zsoldos_329'>Zsoldos 2011, p. 329.</ref> However, soon, his political career reached the top, when he was appointed palatine of Hungary in December 1278, succeeding his brother, Peter I in that position. Besides that he also became judge of the [[Cuman people]],<ref name='Kristó_36'/> ispán of Bánya ispánate and [[Somogy County (former)|Somogy County]].<ref name='Zsoldos_329'/> As palatine, he made a proactive role in the conclusion of peace between the Gutkeleds and the Slavonian [[Babonić]] family after a series of border wars. According to a royal charter he provided "truth" in the name of the king at [[Sopron]] in February 1279, when he ordered the execution of a town's citizen, Peter. Later Ladislaus IV donated Peter's lands to Denis Osl, who formerly saved the life of Matthew II in the Battle on the Marchfeld. This fact clearly indicates that Matthew II, like the other contemporary lords, put his own follower in a stronger position, abusing his office. He also started to establish a so-called "private army" with the participation of his [[Royal servant (Kingdom of Hungary)|royal servant]]s. Several charters preserved, some landowners have complained to the king concern that the palatine harassed and plundered their possessions.<ref name='Kristó_38'>Kristó 1986, p. 38.</ref> </small></small>
 
−
 
 
−
Latem 1280 r. zastąpił go [[Aba Finta]], brat [[Aba Amadé]].<ref name="Kristó" /> Jednak na drugą kadencję został powołany dwa lata później, zastępując [[Kőszegi Iván|Ivána Kőszegiego]], syna zmarłego Henryka Wielkiego.<ref name="Kristó" /> Poza tym był także [[ispán]]em [[Sopron]]u (1282), komitatów [[Pozsony]] i [[Somogy]] (1282-1283).<ref name="Zsoldos" /> Pełnił te urzędy do śmierci. Swoją ostatnią wolę i testament przygotował 15 kwietnia 1283 r. Chronologicznie kolejna karta królewska określa go jako zmarłego 9 sierpnia 1284 r.<ref name="Fügedi" />
 
−
 
 
−
<small><small>In the summer of 1280, he was replaced by [[Finta Aba]], brother of [[Amade Aba]].<ref name='Kristó_36'/> However, he was appointed palatine for a second term two years later, replacing [[Ivan Kőszegi]], the late Henry the Great's son.<ref name='Kristó_37'/> Besides that he was also ispán of Sopron (1282), Pozsony and Somogy Counties (1282–1283).<ref name='Zsoldos_329'/> He held these offices until his death. He prepared his last will and testament on 15 April 1283. Chronologically the next royal charter refers to him as a deceased person on 9 August 1284.<ref name='Fügedi_159'/> </small></small>
 
  
 
==Posiadłości==
 
==Posiadłości==

Wersja z 14:03, 23 lip 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.
Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu
(1270-1272) 		Następca:
Gutkeled II. Miklós Geregye Miklós
Poprzednik: Ban całej Slawonii
(1272-1273) 		Następca:
Mojs Kőszegi I. Henrik
Poprzednik: Sędzia królewski
(1273) 		Następca:
Kán II. László Kán II. László
Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu
(1274) 		Następca:
Geregye Miklós Geregye Miklós
Poprzednik: Skarbnik królewski
(1275-1276) 		Następca:
Gutkeled Joakim Kőszegi Iván
Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu
(1274-1275) 		Następca:
Csák II. Máté Csák III. Ugrin
Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu
(1276-1277) 		Następca:
Csák III. Ugrin Pók Miklós
Poprzednik: Palatyn Królestwa Węgier
(1278) 		Następca:
Csák I. Péter Aba Finta
Poprzednik: Palatyn Królestwa Węgier
(1282-1284) 		Następca:
Kőszegi Iván Péc Dénes


Csák II. Máté (pol. Mateusz II Csák, słow. Matúš Čák II, rum. Matei Csáki al II-lea) (* ok.1235, † 1283÷4), węgierski szlachcic, oligarcha, właściciel ziemski i dowódca wojskowy, który zajmował kilka świeckich pozycji za panowania królów Béli IV, Istvána V i IV. László. Bratanek pierwszego członka rodu Trencsén klanu Csák. Stryj oligarchy Csák III. Máté.

Rodzina

Urodził się około 1235 r. jako jeden z czterech synów Mateusza I, założyciela i pierwszego członka rodu Trencsén, skarbnika królewskiego (1242-1245) i Margit z niezidentyfikowanej rodziny szlacheckiej.[1] Braćmi Máté byli: Márk, ispán komitatu Hont w 1247 r. (brak dalszych informacji na jego temat); István, stolnik królewski od 1275 do 1276 i od 1276 do 1279; oraz I. Péter, który zajmował potężne pozycje, w tym był palatynem (1275-1276; 1277; 1278; 1281) i który ponadto był ojcem Mateusza III.[2] Miał także młodszą siostrę, która poślubiła morawskiego szlachcica Zdzisława Sternberga, lojalnego stronnika klanu Csák[2]. Ich syn Stefan Sternberg (lub „Czech”) odziedziczył później pozycję rodu z powodu braku bezpośredniego męskiego spadkobiercy po śmierci Mateusza III w 1321 r.[2]

Mateusz II poślubił nieznaną szlachciankę z niezidentyfikowanego rodu.[1] Małżeństwo było bezdzietne, a jego bracia już umarli w tym czasie, w wyniku czego w 1283 r. wyznaczył swojego siostrzeńca, Mateusza III, aby odziedziczył jego własność i majątek na dużą skalę[3], co położyło podwaliny pod faktyczną niezależność domeny obejmującej północno-zachodnią część królestwa (dziś w przybliżeniu zachodnia połowa dzisiejszej Słowacji i części północnych Węgier).[4]

Kariera

Jego imię po raz pierwszy wspomniano w autentycznej karcie królewskiej z 13 czerwca 1270 r., gdy służył jako wojewoda Siedmiogrodu (1270–1272), co wskazywało, że Máté uzyskał wpływy dopiero po śmierci króla Beli IV, dlatego był lojalnym zwolennikiem książę Stefan, który zbuntował się przeciwko rządom swojego ojca i objął rządy nad Siedmiogrodem w latach 60. Według karty wydanej w 1273 r. Máté II uczestniczył w bitwie pod Isaszegiem w 1265 r., W której Stefan odniósł strategiczne zwycięstwo nad armią ojca.[2] Następnie Béla IV został zmuszona do zaakceptowania władzy Stefana we wschodniej części królestwa. 23 marca 1266 r. ojciec i syn potwierdzili pokój w klasztorze NMP na wyspie Królików.[3] Województwo Siedmiogrodu i dochód z komitatu Szolnok stanowiły nagrodę dla Máté, gdy Stefan V wstąpił na tron ​​w 1270 r. Brał udział w kampanii wojskowej przeciwko królowi Czech Ottokarowi II w 1271 r.[2] Pełnił funkcję wojewody Siedmiogrodu aż do nagłej śmierci Stefana V w sierpniu 1272 r., po tym jak zastąpił go Geregye Miklós, były zwolennik Beli IV.[5] Jedynie prawomocnie przyjęta nieautentyczna karta określa Máté II jako wojewodę w kwietniu 1273 r.[6]

Plik:Topoľčiansky hrad (2007).jpg
Zamek Tapolcsány (Podhradie, Słowacja)

W czasie, gdy pojawiły się napięcia między Belą IV a jego synem Stefanem, rozwinęły się dwie rywalizujące ze sobą grupy oligarchów; pierwsza z nich prowadzona przez Henryka I Kőszegiego („Henryk Wielki”), obejmująca także klany Gutkeled i Geregye, podczas gdy gałąź Trencsén klanu Csák zdominował drugą grupę. Po koronacji Stefana V w 1270 r. przywódcy partii Beli IV uciekli za granicę przed potencjalnym odwetem, ale wrócili na Węgry, gdy korona przeszła na nieletniego Władysława IV w sierpniu 1272 r. Podczas nominalnej regencji królowej Elżbiety Kumanki obie strony chciały wziąć udział w sprawowaniu władzy. Rywalizacja między obiema stronami była ograniczona do kolejnych lat.[5] Według historyka Bálinta Hómana w ciągu pierwszych pięciu lat Władysława IV miało miejsce dwanaście „zmian rządu”.[3] Ten rodzaj „politycznego wahadła” dobrze ilustruje fakt, że Máté II działał jako Ban Slawonii od 27 listopada 1272 r. do kwietnia 1273 r., zastępując rywala Joachima Gutkeleda. Został jednak zastąpiony przez rywala, [[Kőszegi I. Henrik|Henryka I Kőszegiego.[2] Następnie Máté II pełnił funkcję sędziego królewskiego i ispána Bánya w komitacie Nyitra latem 1273 r.[6] Wkrótce jednak został ponownie ignorowany, ponieważ Gutkeled II. Miklós przeciwna grupa zastąpiła go jako sędziego królewskiego sędziego królewskiego.[2] W następnym roku Máté odzyskał wpływy polityczne w sądzie, gdy został mianowany wojewodą Siedmiogrodu w 1274 roku i sprawował ten urząd do następnego roku z niewielką przerwą, gdy Mikołaj Geregye objął stanowisko na kilka miesięcy.[5] W latach 1275–1276 był skarbnikiem królewskim.Poza tym pełnił również funkcję ispána w Pozsony oraz w komitatach: Baranya i Bánya.[6] W 1276 r. po raz czwarty pełnił funkcję wojewody, zastępując swojego dalekiego krewnego, Ugrina III Csáka.[5]

1

Máté przez cały czas pozostawał stronnikiem króla, zgodnie z tradycją klanu Csák. Natomiast rodzina Kőszegi stopniowo przejawiała swoją nielojalność wobec dynastii Arpadów, przede wszystkim, gdy Henryk Wielki wrócił na Węgry z wygnania w Czechach w 1272 r., mordując Belę z Maczwy, wnuka Beli IV i dzieląc terytorium Maczwy między baronów. W 1272 r. razem z Joachimem Gutkeledem schwytał i uwięził małoletniego Władysława IV, a po zwolnieniu króla dwa lata później wtrącił do więzienia młodszego brata króla księcia Andrzeja. W sierpniu 1274 r. wybuchł konflikt zbrojny między obiema grupami oligarchów. Tymczasem na początku 1273 r. Máté II walczył z czeskim Ottokarem II w Styrii i Karyntii, który również twierdził, że jest tytularnym królem Niemiec.[2] Máté był jednym z dwóch dowódców (drugim był jego rywal Gutkeled II. István) armii węgierskiej w bitwie pod Suchymi Krutami 26 sierpnia 1278 r., podczas której król Ottokar II zginął.[1] Odwaga i bohaterstwo Máté podczas bitwy zostały udokumentowane przez niemieckie kroniki.[2]

Po swoim ostatnim sprawowaniu funkcji wojewody (1276 r.) przez następne dwa lata pełnił jedynie funkcje administracyjne; był ispánem komitatów: Moson (1277–1278), Sopron (1277–1279) i Vas (1277).[6] Wkrótce jednak jego kariera polityczna osiągnęła szczyt, gdy w grudniu 1278 r. został mianowany palatynem, zastępując na tym stanowisku swojego brata Piotra I. Poza tym został również sędzią plemienia Kumanów[2], ispánem Bánya i komitatu Somogy.[6] Jako palatyn odegrał aktywną rolę w zawarciu pokoju między Gutkeledami a slawońską rodziną Babonić po serii wojen granicznych. Zgodnie z przywilejem królewskim w imieniu króla przekazał „prawdę” w imieniu króla w Sopron w lutym 1279 r., kiedy rozkazał egzekucję obywatela miasta, Piotra. Później Władysław IV podarował ziemię Piotra Denisowi Osl, który wcześniej uratował życie Máté w bitwie pod Suchymi Krutami. Fakt ten wyraźnie pokazuje, że Máté II, podobnie jak inni współcześni panowie, postawił swojego protegowanego na silniejszej pozycji, nadużywając swojego urzędu. Zaczął także zakładać tak zwaną „prywatną armię” z udziałem swoich królewskich sług. Zachowało się kilka dokumentów, niektórzy właściciele ziemscy skarżyli się królowi, że palatyn nękał i rabował ich dobytek.[2]

Latem 1280 r. zastąpił go Fina Aba, brat Amadeusza Aby.[2] Jednak na drugą kadencję został powołany dwa lata później, zastępując Iwana Kőszegiego, syna zmarłego Henryka Wielkiego.[2] Poza tym był także ispánem Sopronu (1282), komitatów: Pozsony i Somogy (1282-1283).[6] Pełnił te urzędy do śmierci. Swoją ostatnią wolę i testament przygotował 15 kwietnia 1283 r. Chronologicznie kolejny dokument królewski określa go jako zmarłego 9 sierpnia 1284 r.[3]

Posiadłości

Pomimo udanej kariery politycznej i wojskowej Mateusz II nie należał do największych właścicieli ziemskich na Węgrzech. Miał majątki w komitacie Komárom, na północ od Dunaju w Hetény (dziś: Chotín, Słowacja) i na południu w pobliżu wsi Bille (dziś część Esztergom). Według jego testamentu z 1283 r. Prasic (dziś: Prašice, Słowacja), Nemcsic i Jác (dziś: Jacovce, Słowacja), w północnej części komitatu Nyitra, również należały do jego domeny, którą odziedziczył prawdopodobnie po swoim bracie Istvánie, ponieważ ziemie te znajdowały się w pobliżu zamku Hrussó, centrum byłej posiadłości jego brata. Początkowo jego żona odziedziczyła tę własność, jednak zmarła ona także wkrótce po tym, jak Mateusz III, syn najmłodszego brata Piotra I, nabył ziemię. Klasztor dominikanów na wyspie „Królików”, gdzie długo mieszkała wdowa matka braci Csák, odziedziczyli Gyirok i Nándor (komitat Komárom). 

Despite of his successful political and military career, Matthew II was not among the largest landowners in Hungary. He had estates in Komárom County, north of the Danube in Hetény (today: Chotín, Slovakia) and to the south near the village of Bille (today part of Esztergom). According to his testament in 1283, Prasic (today: Prašice, Slovakia), Nemcsic and Jác (today: Jacovce, Slovakia), in the north part of Nyitra County, also belonged to his domain, which he inherited probably from his brother, Stephen I, because these lands were located close to Hrussó Castle, centre of his brother's former estate. At first his wife inherited this property, however she also died shortly, after that Matthew III, son of the youngest brother Peter I acquired the lands. The Dominican monastery at the 'Rabbits' Island, where the Csák brothers' widow mother lived for a long time, had inherited Gyirok and Nándor (Komárom County).

Matthew II założył swoje centrum w Tapolcsány (dziś: Podhradie, Słowacja), gdzie zbudowano i wzmocniono kamienny zamek. Nie przekazał swojego majątku w komitacie Nyitra Kościołowi, te pozostały w klanie. Być może miał też majątki lub wasali w komitacie Pozsony, może jednym z nich był Hont-Pázmány Tamás, dla którego Mateusz II jako palatyn działał w archidiecezji Esztergom w związku z wypłatą straty. Rozbudowa komitatu Pozsony powodowała konflikty między klanem Csák a rodziną Kőszegi, która od dawna była właścicielem ziemskim w komitacie.[2] 

Matthew II established his centre at Tapolcsány (today: Podhradie, Slovakia), where a stone castle was built and strengthened. He did not donate his estates in Nyitra County to the Church, those remained in the clan. Perhaps he had also estates or vassals in Pozsony County, maybe one of them was Thomas Hont-Pázmány, for whom Matthew II, as palatine, acted to the Archdiocese of Esztergom, in connection with a payment of a loss. The expansion in Pozsony County caused conflicts between the Csák clan and the Kőszegi family, which had long been a landowner in the county.[7]

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesności – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. str. 219.
  2. ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 Kristó, Gyula (1986). Csák Máté [Mateusz Csák]. Magyar História, Gondolat. Budapest. str. 31, 34, 36-38, 40-41, 45, 50, 199.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Fügedi, Erik (1986). Ispánok, bárók, kiskirályok [Ispáni, Baronowie, Oligarchowie). Nemzet és emlékezet, Magvető Könyvkiadó. Budapest. str. 150, 153, 159.
  4. ↑ Tauris Publishers. str. 108, 126, 382.
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526. I.B. Tauris Publishers. str. 108, 126, 382.
  6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. str. 32, 38, 63, 329.
  7. ↑ Kristó 1986, pp. 40–41.

Źródła

  • Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
  • Fügedi, Erik (1986). Ispánok, bárók, kiskirályok [Ispáni, Baronowie, Oligarchowie). Nemzet és emlékezet, Magvető Könyvkiadó. Budapest. ISBN 963-14-0582-6.
  • Kristó, Gyula (1986). Csák Máté [Mateusz Csák]. Magyar História, Gondolat. Budapest. ISBN 963-281-736-2.
  • Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesności – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. ISBN 963-547-085-1.
  • Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN978-963-9627-38-3.

Csák II. Máté (węg.)
Mateusz II Csák (pol.)
Matija II. Čak (słow.)
Matei Csáki al II-lea (rum.)

— Wojewoda Siedmiogrodu
Ban całej Slawonii
Sędzia królewski
Skarbnik królewski
Palatyn Królestwa Węgier		 —
Plik:Matthew II Csák.jpg
Herb rodziny Csák
Herb rodziny Csák
Wojewoda Siedmiogrodu
Okres od :(1) 1270, (2) 1274
(3) 1274, (4) 1276
do :(1) 1273, (2) 1274
(3) 1275, (4) 1277
Poprzednik (1) Gutkeled II. Miklós
(2) Geregye Miklós
(3) Csák II. Máté
(4) Csák III. Ugrin
Następca 1. Geregye Miklós
2. Geregye Miklós
3. Csák III. Ugrin
4. Pok Miklós
Ban całej Slawonii
Okres od 1272
do 1273
Poprzednik Mojs
Następca Kőszegi I. Henrik
Sędzia królewski
Okres 1273
Poprzednik Kán II. László
Następca Kán II. László
Skarbnik królewski
Okres od 1275
do 1276
Poprzednik Gutkeled Joakim
Następca Kőszegi Iván
Palatyn Królestwa Węgier
Okres od (1) 1278, (2) 1282
do (1) 1282, (2) 1284
Poprzednik 1. Csák I. Péter
2. Kőszegi Iván
Następca 1. Aba Finta
2. Péc Dénes
Dane biograficzne
Klan Csák
Rodzina Trencséni
Pochodzenie węgierskie
Państwo Królestwo Węgier
w unii personalnej
z Królestwem Chorwacji
Urodziny między 1235 a 1240
Śmierć 1283 lub 1284
Ojciec I. Máté
Matka Nn Margit
Rodzeństwo I. Márk
I. István
I. Péter
siostra
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Csák_II._Máté&oldid=38057”