Drágffy (ród): Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 62: Linia 62:
 
== Herb i historia ==
 
== Herb i historia ==
  
−
'''Wojewoda''' Dragoş I de Bedeu '''wojewoda''' [[Maramures]] [[hospodar Mołdawii]]<ref>Vásáry, István (2005). ''[https://books.google.com/books?id=7DJWyg97IggC&lpg=PA158&ots=g9CQ9KWUJM&dq=Bedeu%20Drago%C5%9F&pg=PA158#v=onepage&q&f=false Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans]'', 1185-1365. New York: Cambridge University Press. str. 158. ISBN 9780511110153.</ref> i jego następca syn Sas de Beltiug (Węgierskie Pasy Saksońskie) Prince of Moldavia, [11] [12] [13] nosili niebieską (lazurową) rozetę ze złotym półksiężycem, złotymi gwiazdami i złotą strzałką na herbie. [11] [12] Innymi znaczącymi potomkami Dragoşa byli Bartolomeu Drágfi z Beltiug (Pasy), Comes Perpetuus z Bliskiego Szolnok (1479–1488), wojewoda Siedmiogrodu i Comes of Szekler People (1493–1499), [13] Królewski rycerz węgierskiego dworu królewskiego pokonujący Turków osmańskich w bitwie pod Breadfield (1479) wraz z Paulem Kinizsi, Istvánem Báthory, Vukem Brankovićem i Basarabem Laiotă cel Bătrân. [14] [15] [16] W chwili śmierci króla Macieja Korwina Bartłomiej Drágfi z Beltiuga (Belek) był jednym z najbogatszych właścicieli ziemskich w kraju, jego zamkami, trzema zamkami, dworkami, ośmioma miasteczkami targowymi i około 200 wioskami [13]. Jego posiadłości w środkowym Szolnok i Satu Mare obejmowały zamki Chioar i Ardud wraz z otaczającymi je dużymi lordowcami, a także zamki Șoimi i castellum Ceheiu [13]. Innym ważnym członkiem rodziny był między innymi Ioan Dragfi z Beltiug (Belek) Comes of Temes County w 1525 r., Który zginął w 1526 r. W bitwie pod Mohaczem. [14] [15] [16]
+
Wojewoda [[Dragoş I]] ''de Bedeu'' '''wojewoda''' [[Maramures]] [[hospodar Mołdawii]]<ref>Vásáry, István (2005). ''[https://books.google.com/books?id=7DJWyg97IggC&lpg=PA158&ots=g9CQ9KWUJM&dq=Bedeu%20Drago%C5%9F&pg=PA158#v=onepage&q&f=false Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans]'', 1185-1365. New York: Cambridge University Press. str. 158. ISBN 9780511110153.</ref> i jego następca syn Sas de Beltiug (Węgierskie Pasy Saksońskie) Prince of Moldavia, [11] [12] [13] nosili niebieską (lazurową) rozetę ze złotym półksiężycem, złotymi gwiazdami i złotą strzałką na herbie. [11] [12] Innymi znaczącymi potomkami Dragoşa byli Bartolomeu Drágfi z Beltiug (Pasy), Comes Perpetuus z Bliskiego Szolnok (1479–1488), wojewoda Siedmiogrodu i Comes of Szekler People (1493–1499), [13] Królewski rycerz węgierskiego dworu królewskiego pokonujący Turków osmańskich w bitwie pod Breadfield (1479) wraz z Paulem Kinizsi, Istvánem Báthory, Vukem Brankovićem i Basarabem Laiotă cel Bătrân. [14] [15] [16] W chwili śmierci króla Macieja Korwina Bartłomiej Drágfi z Beltiuga (Belek) był jednym z najbogatszych właścicieli ziemskich w kraju, jego zamkami, trzema zamkami, dworkami, ośmioma miasteczkami targowymi i około 200 wioskami [13]. Jego posiadłości w środkowym Szolnok i Satu Mare obejmowały zamki Chioar i Ardud wraz z otaczającymi je dużymi lordowcami, a także zamki Șoimi i castellum Ceheiu [13]. Innym ważnym członkiem rodziny był między innymi Ioan Dragfi z Beltiug (Belek) Comes of Temes County w 1525 r., Który zginął w 1526 r. W bitwie pod Mohaczem. [14] [15] [16]
  
 
  <small><small>''[[Voivode]]'' [[Dragoş]] I de [[Bedevlya|Bedeu]] (Bedő) voivode of [[Máramaros County|Máramaros]] Prince of [[Moldavia]] and his successor son [[Sas of Moldavia|Sas]] de [[Beltiug]] (Hungarian ''Szász de Béltek'') Prince of Moldavia,<ref name="SAVS2">von Reichenau; von Czergheö; von Bárczay (1898). ''Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Siebenbürgen'' [''Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Transylvania''] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 104.</ref><ref name="SAVS4">von Reichenau, von Czergheö und von Bárczay (1885–1893). ''Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Ungarn samt den Nebenländern der St. Stephanskrone'' [''Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Hungary inclusive the Lands of the Crown of Saint Stephen''] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 1298.</ref><ref name="RACTS">Kovács, András (2012). ''[http://www.familyhistory.ro/admin/data/file/20120812/institutional-structures-and-elites-in-salaj-reg.pdf Institutional Structures and Elites in Sălaj Region and in Transylvania in the 14th-18th Centuries]'' (PDF). XXI, Supplement No. 2. Cluj-Napoca: Romanian Academy, Centre for Transylvanian Studies. str. 43–45, 110.</ref> bore the blue (azure) escutcheon with the gold crescent, gold stars and gold arrow on their coat of arms.<ref name="SAVS2" /><ref name="SAVS4" /> Other notable scions of Dragoş I were [[:ro:Bartolomeu Dragfi|Bartolomeu Drágfi of Beltiug (Béltek)]], ''[[Perpetual ispán|Comes Perpetuus]]'' of Middle [[Szolnok]] (1479&ndash;1488), [[Voivode of Transylvania]] and [[Count of the Székelys|''Comes'' of the Székely people]] (1493&ndash;1499),<ref name="RACTS" /> who had distinguished himself earlier as a royal knight of the Hungarian [[Court (royal)|Royal Court]] defeating the [[Ottoman Turks]] at the [[Battle of Breadfield]] (1479) together with [[Pál Kinizsi]], [[István Báthory]], [[Vuk Branković]] and [[Basarab Laiotă cel Bătrân]].<ref name="HRNF">Joan cavaler de Puscariu – Date istorice privitoare la familiile nobile române (English: ''History of the Romanian Noble Families''). Editura societății culturale Pro Maramures "Dragoș Vodă", Cluj-Napoca, 2003 (in Romanian).</ref><ref name="HOM">Prof. Alexandru Filipascu de Dolha și Petrova – Istoria Maramureșului (English: ''History of Maramureş''), Editura "Gutinul" Baia Mare, 1997 (in Romanian).</ref><ref name ="DSHG">Wyrostek, Ludwik – Rod Dragow-Sasow na Wegrzech i Rusi Halickiej (English: ''Clan Dragow-Saxon in Hungary and neighbouring Galicia''). RTH t. XI/1931-1932 (in Polish).</ref> At the time of King [[Matthias Corvinus]]' death, Bartholomew Drágfi of Beltiug (Béltek) was among the wealthiest landowners of the country, three castles, two manor houses, eight market towns and about 200 villages were in his property.<ref name="RACTS" /> His estates in Middle Szolnok and [[Satu Mare]] included the castles of Chioar and [[Ardud]] together with the large lordships surrounding them, and further, the castles of [[Șoimi]] and the ''[[castellum]]'' of Ceheiu.<ref name="RACTS" /> Another important family member, among others, was [[:ro:Ioan Dragfi|Ioan Drágfi of Beltiug (Béltek)]] ''Comes'' of [[Temes County]] in 1525, who died 1526 in the [[Battle of Mohács]].<ref name="HRNF" /><ref name="HOM" /><ref name ="DSHG" /> </small></small>
 
  <small><small>''[[Voivode]]'' [[Dragoş]] I de [[Bedevlya|Bedeu]] (Bedő) voivode of [[Máramaros County|Máramaros]] Prince of [[Moldavia]] and his successor son [[Sas of Moldavia|Sas]] de [[Beltiug]] (Hungarian ''Szász de Béltek'') Prince of Moldavia,<ref name="SAVS2">von Reichenau; von Czergheö; von Bárczay (1898). ''Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Siebenbürgen'' [''Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Transylvania''] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 104.</ref><ref name="SAVS4">von Reichenau, von Czergheö und von Bárczay (1885–1893). ''Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Ungarn samt den Nebenländern der St. Stephanskrone'' [''Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Hungary inclusive the Lands of the Crown of Saint Stephen''] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 1298.</ref><ref name="RACTS">Kovács, András (2012). ''[http://www.familyhistory.ro/admin/data/file/20120812/institutional-structures-and-elites-in-salaj-reg.pdf Institutional Structures and Elites in Sălaj Region and in Transylvania in the 14th-18th Centuries]'' (PDF). XXI, Supplement No. 2. Cluj-Napoca: Romanian Academy, Centre for Transylvanian Studies. str. 43–45, 110.</ref> bore the blue (azure) escutcheon with the gold crescent, gold stars and gold arrow on their coat of arms.<ref name="SAVS2" /><ref name="SAVS4" /> Other notable scions of Dragoş I were [[:ro:Bartolomeu Dragfi|Bartolomeu Drágfi of Beltiug (Béltek)]], ''[[Perpetual ispán|Comes Perpetuus]]'' of Middle [[Szolnok]] (1479&ndash;1488), [[Voivode of Transylvania]] and [[Count of the Székelys|''Comes'' of the Székely people]] (1493&ndash;1499),<ref name="RACTS" /> who had distinguished himself earlier as a royal knight of the Hungarian [[Court (royal)|Royal Court]] defeating the [[Ottoman Turks]] at the [[Battle of Breadfield]] (1479) together with [[Pál Kinizsi]], [[István Báthory]], [[Vuk Branković]] and [[Basarab Laiotă cel Bătrân]].<ref name="HRNF">Joan cavaler de Puscariu – Date istorice privitoare la familiile nobile române (English: ''History of the Romanian Noble Families''). Editura societății culturale Pro Maramures "Dragoș Vodă", Cluj-Napoca, 2003 (in Romanian).</ref><ref name="HOM">Prof. Alexandru Filipascu de Dolha și Petrova – Istoria Maramureșului (English: ''History of Maramureş''), Editura "Gutinul" Baia Mare, 1997 (in Romanian).</ref><ref name ="DSHG">Wyrostek, Ludwik – Rod Dragow-Sasow na Wegrzech i Rusi Halickiej (English: ''Clan Dragow-Saxon in Hungary and neighbouring Galicia''). RTH t. XI/1931-1932 (in Polish).</ref> At the time of King [[Matthias Corvinus]]' death, Bartholomew Drágfi of Beltiug (Béltek) was among the wealthiest landowners of the country, three castles, two manor houses, eight market towns and about 200 villages were in his property.<ref name="RACTS" /> His estates in Middle Szolnok and [[Satu Mare]] included the castles of Chioar and [[Ardud]] together with the large lordships surrounding them, and further, the castles of [[Șoimi]] and the ''[[castellum]]'' of Ceheiu.<ref name="RACTS" /> Another important family member, among others, was [[:ro:Ioan Dragfi|Ioan Drágfi of Beltiug (Béltek)]] ''Comes'' of [[Temes County]] in 1525, who died 1526 in the [[Battle of Mohács]].<ref name="HRNF" /><ref name="HOM" /><ref name ="DSHG" /> </small></small>

Wersja z 16:27, 27 wrz 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Drágffy[1] (rum. Dinastia Drăgoșeștilor)[2] − ród założony przez Dragoșa[3][4](znanego również jako Dragoșa z Vodă[5] lub Dragoaș z Bedeu[6]) , tradycyjnie uważanego za pierwszego władcę lub księcia mołdawskiego, który był wojewodą w Maramureş[7].

Drzewo genealogiczne[8]

Dragoș, Wojewoda Mołdawii (1352-53) miał następców:

Potomkowie rodziny

Obecnie potomkowie rodziny mieszkają w Rumunii (powiat Maramureș i kraj Oaș w okręgu Satu Mare), a także w Polsce, Szwajcarii i na Ukrainie.potrzebne źródło

Herb i historia

Wojewoda Dragoş I de Bedeu wojewoda Maramures hospodar Mołdawii[9] i jego następca syn Sas de Beltiug (Węgierskie Pasy Saksońskie) Prince of Moldavia, [11] [12] [13] nosili niebieską (lazurową) rozetę ze złotym półksiężycem, złotymi gwiazdami i złotą strzałką na herbie. [11] [12] Innymi znaczącymi potomkami Dragoşa byli Bartolomeu Drágfi z Beltiug (Pasy), Comes Perpetuus z Bliskiego Szolnok (1479–1488), wojewoda Siedmiogrodu i Comes of Szekler People (1493–1499), [13] Królewski rycerz węgierskiego dworu królewskiego pokonujący Turków osmańskich w bitwie pod Breadfield (1479) wraz z Paulem Kinizsi, Istvánem Báthory, Vukem Brankovićem i Basarabem Laiotă cel Bătrân. [14] [15] [16] W chwili śmierci króla Macieja Korwina Bartłomiej Drágfi z Beltiuga (Belek) był jednym z najbogatszych właścicieli ziemskich w kraju, jego zamkami, trzema zamkami, dworkami, ośmioma miasteczkami targowymi i około 200 wioskami [13]. Jego posiadłości w środkowym Szolnok i Satu Mare obejmowały zamki Chioar i Ardud wraz z otaczającymi je dużymi lordowcami, a także zamki Șoimi i castellum Ceheiu [13]. Innym ważnym członkiem rodziny był między innymi Ioan Dragfi z Beltiug (Belek) Comes of Temes County w 1525 r., Który zginął w 1526 r. W bitwie pod Mohaczem. [14] [15] [16] 

Voivode Dragoş I de Bedeu (Bedő) voivode of Máramaros Prince of Moldavia and his successor son Sas de Beltiug (Hungarian Szász de Béltek) Prince of Moldavia,[10][11][12] bore the blue (azure) escutcheon with the gold crescent, gold stars and gold arrow on their coat of arms.[10][11] Other notable scions of Dragoş I were Bartolomeu Drágfi of Beltiug (Béltek), Comes Perpetuus of Middle Szolnok (1479–1488), Voivode of Transylvania and Comes of the Székely people (1493–1499),[12] who had distinguished himself earlier as a royal knight of the Hungarian Royal Court defeating the Ottoman Turks at the Battle of Breadfield (1479) together with Pál Kinizsi, István Báthory, Vuk Branković and Basarab Laiotă cel Bătrân.[13][14][15] At the time of King Matthias Corvinus' death, Bartholomew Drágfi of Beltiug (Béltek) was among the wealthiest landowners of the country, three castles, two manor houses, eight market towns and about 200 villages were in his property.[12] His estates in Middle Szolnok and Satu Mare included the castles of Chioar and Ardud together with the large lordships surrounding them, and further, the castles of Șoimi and the castellum of Ceheiu.[12] Another important family member, among others, was Ioan Drágfi of Beltiug (Béltek) Comes of Temes County in 1525, who died 1526 in the Battle of Mohács.[13][14][15]

Herb rodziny Transylwanii-Saksonii Drageff de Beltiug (węgierski Drágffy de Béltek) Scions Dragoş I z Bedeu

See also

Przypisy

  1. ↑ "Archived copy" (PDF). Zarchiowizowano z oryginału (PDF) 2015-04-02. [dostęp:2015-03-22].
  2. ↑ PDF, [dostęp:2015-03-22.03] - Proiect de hotarare Primăria Municipiului Sighetu Marmaţiei Nr. 5651/09.04.2014, [dostęp:2014-11-12].
  3. ↑ Klepper, Nicolae. Romania: An Illustrated History.
  4. ↑ Georgescu, Vlad. The Romanians: A History.
  5. ↑ Brezianu, Andrei and Spânu, Vlad (2007) "Dragoş Vodă (?–ca. 1353)" Historical Dictionary of Moldova (II wydanie) Scarecrow Press, Lanham, Maryland, USA, str. 124-125, ISBN 978-0-8108-5607-3.
  6. ↑ Spinei, Victor. Moldavia in the 11th-14th Centuries.
  7. ↑ Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185-1365. New York: Cambridge University Press. str. 158. ISBN 9780511110153.
  8. ↑ http://genealogy.euweb.cz/hung/dragfi.html
  9. ↑ Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185-1365. New York: Cambridge University Press. str. 158. ISBN 9780511110153.
  10. ↑ 10,0 10,1 von Reichenau; von Czergheö; von Bárczay (1898). Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Siebenbürgen [Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Transylvania] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 104.
  11. ↑ 11,0 11,1 von Reichenau, von Czergheö und von Bárczay (1885–1893). Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Ungarn samt den Nebenländern der St. Stephanskrone [Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Hungary inclusive the Lands of the Crown of Saint Stephen] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 1298.
  12. ↑ 12,0 12,1 12,2 12,3 Kovács, András (2012). Institutional Structures and Elites in Sălaj Region and in Transylvania in the 14th-18th Centuries (PDF). XXI, Supplement No. 2. Cluj-Napoca: Romanian Academy, Centre for Transylvanian Studies. str. 43–45, 110.
  13. ↑ 13,0 13,1 Joan cavaler de Puscariu – Date istorice privitoare la familiile nobile române (English: History of the Romanian Noble Families). Editura societății culturale Pro Maramures "Dragoș Vodă", Cluj-Napoca, 2003 (in Romanian).
  14. ↑ 14,0 14,1 Prof. Alexandru Filipascu de Dolha și Petrova – Istoria Maramureșului (English: History of Maramureş), Editura "Gutinul" Baia Mare, 1997 (in Romanian).
  15. ↑ 15,0 15,1 Wyrostek, Ludwik – Rod Dragow-Sasow na Wegrzech i Rusi Halickiej (English: Clan Dragow-Saxon in Hungary and neighbouring Galicia). RTH t. XI/1931-1932 (in Polish).

Źródła

  • C. Tóth, Norbert (2012). "Szász vajda utódainak felemelkedése és bukása. A család vázlatos története 1365–1424 között [The Rise and Fall of the Descendants of Voivode Szász: The Schematic History of the Family between 1365–1424]". In Hegyi, Géza; W. Kovács, András (eds.). A Szilágyság és a Wesselényi család (14–17. század) (po węgiersku). Erdélyi Múzeum-Egyesület. str. 135–166. ISBN 978-606-8178-64-6.
  • Horváth, Richárd (2012). "A bélteki Drágfiak és a királyi udvar kapcsolata a Hunyadiak korában [The family Drágfi of Beltiug (Béltek) and the Royal Court in the Hunyadis' time (1424–1490)]". In Hegyi, Géza; W. Kovács, András (eds.). A Szilágyság és a Wesselényi család (14–17. század) (po węgiersku). Erdélyi Múzeum-Egyesület. str. 167–212. ISBN 978-606-8178-64-6.
  • Neumann, Tibor (2012). "Drágfi Bertalan politikai szerepe II. Ulászló király idején [The Political Role of Bartholomew Drágfi in the reign of King Wladislas II]". In Hegyi, Géza; W. Kovács, András (eds.). A Szilágyság és a Wesselényi család (14–17. század) (po węgiersku). Erdélyi Múzeum-Egyesület. str. 213–235. ISBN 978-606-8178-64-6.

Drágffy (węg.)
Drăgoșești (rum.)

Herb {{{dynastia}}}
Kraj * 25px Maramureş, Oaș
* 25px Mołdavia
* 25px Siedmiogród
* 25px Królestwo Węgier
* 25px Królestwo Polskie
* 25px Wielkie Księstwo Litewskie
* 25px Ruś Halicka
— * Książę Mołdawii
* Voivode of Maramureş
* Wojewoda Siedmiogrodu
* főispán Szatmár
* főispán Ugocsa
* főispán Máramaros
* Hrabia Seklerów
* Sędzia królewski
* főispán Kraszna
* Stolnik królewski
* főispán Közép-Szolnok		 —
Pierwszy Dragoș, hospodar Mołdawii
Ostatni
Początek 1352
Koniec
Pochodzenie mołdawskie
House of Dragoș (Drăgoșești)
New title Ruling House of Moldavia
1345 – 1364 		Succeeded by
{{safesubst:#invoke:MultiReplace|main|House of Bogdan-Mușat|%[%[ *([%?-]) *%]%]|%1|%[%[ *[%?-] *| *(.-) *%]%]|%1}}
Preceded by
{{safesubst:#invoke:MultiReplace|main|Báthory|%[%[ *([%?-]) *%]%]|%1|%[%[ *[%?-] *| *(.-) *%]%]|%1}} 		Ruling House of Transylvania
1493 – 1499 		Succeeded by
{{safesubst:#invoke:MultiReplace|main|Szentgyörgyi|%[%[ *([%?-]) *%]%]|%1|%[%[ *[%?-] *| *(.-) *%]%]|%1}}
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Drágffy_(ród)&oldid=44395”