Drágffy (ród)

Z Felczak story
(Przekierowano z Dragoș)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Drágffy[1] (rum. Dinastia Drăgoșeștilor)[2] − ród założony przez Dragoșa[3][4](znanego również jako Dragoșa z Vodă[5] lub Dragoaș z Bedeu[6]) , tradycyjnie uważanego za pierwszego władcę lub księcia mołdawskiego, który był wojewodą w Maramureş[7].

Drzewo genealogiczne[8]

Dragoș, Wojewoda Mołdawii (1352-53) miał następców:

  • A1. Sas de Béltek (Bélteki Szász), wojewoda Mołdawii (1354-58)
    • B1. Dragos Balk († przed 5.2.1404), wojewoda Mołdawii (1359), przywódca Seklerów, (fl. 1359-1402)
      • C1. Demeter, (fl. 1391-1405)
      • C2. János „Oláh”, (fl. 1391-95)
      • C3. Sandrin (Sándor) Balkfi, (fl. 1391-1418); żona: Nn Jusztina (fl. 1430-32)
        • D1. János, (fl. 1431-46); żona: Nn Katalin (fl. 1446)
        • D2. László, (fl. 1431)
        • D3. Mihály, (fl. 1455-70)
        • D4. Anna, (fl. 1446)
    • B2. Dragomer, (fl. 1365-68)
    • B3. Drágffy István, (fl. 1365-68); przodek polskich rodzin: Rybotycki, Brześciaµski, Buchowski i Hubicki
    • B4. Drágffy Drág († przed 31.12.1400), przywódca Seklerów (1385-1390), (fl. 1365-1399)
      • C1. György (Imre) († po 1416), (fl. 1401-33); 1.żona: Báthori Potentiana de Ecsed; 2.żona: NN
      • C2. Sandrin († przed 1433), (fl. 1401-33); żona: Veronika N (fl. 1433-61)
    • B5. "Oláh" Drágffy I. János († przed 23.6.1390), koniuszy królewski, (fl. 1373-1390)
      • C1. László, (fl. 1391-1422)

Potomkowie rodziny

Obecnie potomkowie rodziny mieszkają w Rumunii (powiat Maramureș i kraj Oaș w okręgu Satu Mare), a także w Polsce, Szwajcarii i na Ukrainie.potrzebne źródło

Herb i historia

Wojewoda Dragoş I de Bedeu wojewoda Maramures hospodar Mołdawii[9] i jego następca syn Sas de Beltiug (Węgierskie Pasy Saksońskie) Prince of Moldavia[10][11][12], nosili niebieską (lazurową) rozetę ze złotym półksiężycem, złotymi gwiazdami i złotą strzałką na herbie.[10][11] Innymi znaczącymi potomkami Dragoşa byli Bartolomeu Drágfi z Beltiug (Pasy), Comes Perpetuus z Bliskiego Szolnok (1479–1488), wojewoda Siedmiogrodu i Comes of Szekler People (1493–1499)[12]. Królewski rycerz węgierskiego dworu królewskiego pokonujący Turków osmańskich w bitwie pod Breadfield (1479) wraz z Paulem Kinizsi, Istvánem Báthory, Vukem Brankovićem i Basarabem Laiotă cel Bătrân.[13][14][15] W chwili śmierci króla Macieja Korwina Bartłomiej Drágfi z Beltiuga (Belek) był jednym z najbogatszych właścicieli ziemskich w kraju, jego zamkami, trzema zamkami, dworkami, ośmioma miasteczkami targowymi i około 200 wioskami[12]. Jego posiadłości w środkowym Szolnok i Satu Mare obejmowały zamki Chioar i Ardud wraz z otaczającymi je dużymi lordowcami, a także zamki Șoimi i castellum Ceheiu[12]. Innym ważnym członkiem rodziny był między innymi Ioan Dragfi z Beltiug (Belek) Comes of Temes County w 1525 r., Który zginął w 1526 r. W bitwie pod Mohaczem.[13][14][15]

  • POL COA Sas I.svg

    Herb Sas

  • POL COA Sas.JPG

    Herb transylwańsko-saksońskiej rodziny Drágffy család, potomków Dragoş I z Bedeu

Zobacz także

Przypisy

  1. ↑ "Archived copy" (PDF). Zarchiowizowano z oryginału (PDF) 2015-04-02. [dostęp:2015-03-22].
  2. ↑ PDF, [dostęp:2015-03-22.03] - Proiect de hotarare Primăria Municipiului Sighetu Marmaţiei Nr. 5651/09.04.2014, [dostęp:2014-11-12].
  3. ↑ Klepper, Nicolae. Romania: An Illustrated History.
  4. ↑ Georgescu, Vlad. The Romanians: A History.
  5. ↑ Brezianu, Andrei and Spânu, Vlad (2007) "Dragoş Vodă (?–ca. 1353)" Historical Dictionary of Moldova (II wydanie) Scarecrow Press, Lanham, Maryland, USA, str. 124-125, ISBN 978-0-8108-5607-3.
  6. ↑ Spinei, Victor. Moldavia in the 11th-14th Centuries.
  7. ↑ Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185-1365. New York: Cambridge University Press. str. 158. ISBN 9780511110153.
  8. ↑ http://genealogy.euweb.cz/hung/dragfi.html
  9. ↑ Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185-1365. New York: Cambridge University Press. str. 158. ISBN 9780511110153.
  10. ↑ 10,0 10,1 von Reichenau; von Czergheö; von Bárczay (1898). Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Siebenbürgen [Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Transylvania] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 104.
  11. ↑ 11,0 11,1 von Reichenau, von Czergheö und von Bárczay (1885–1893). Siebmacher's großes Wappenbuch, Band 4, Der Adel von Ungarn samt den Nebenländern der St. Stephanskrone [Siebmacher's Great Armorial Book, Vol. 4, The Nobility of Hungary inclusive the Lands of the Crown of Saint Stephen] (po niemiecku). Nürnberg: Bauer & Raspe. str. 1298.
  12. ↑ 12,0 12,1 12,2 12,3 Kovács, András (2012). Institutional Structures and Elites in Sălaj Region and in Transylvania in the 14th-18th Centuries (PDF). XXI, Supplement No. 2. Cluj-Napoca: Romanian Academy, Centre for Transylvanian Studies. str. 43–45, 110.
  13. ↑ 13,0 13,1 Joan cavaler de Puscariu – Date istorice privitoare la familiile nobile române (English: History of the Romanian Noble Families). Editura societății culturale Pro Maramures "Dragoș Vodă", Cluj-Napoca, 2003 (in Romanian).
  14. ↑ 14,0 14,1 Prof. Alexandru Filipascu de Dolha și Petrova – Istoria Maramureșului (English: History of Maramureş), Editura "Gutinul" Baia Mare, 1997 (in Romanian).
  15. ↑ 15,0 15,1 Wyrostek, Ludwik – Rod Dragow-Sasow na Wegrzech i Rusi Halickiej (English: Clan Dragow-Saxon in Hungary and neighbouring Galicia). RTH t. XI/1931-1932 (in Polish).

Źródła

  • C. Tóth, Norbert (2012). "Szász vajda utódainak felemelkedése és bukása. A család vázlatos története 1365–1424 között [The Rise and Fall of the Descendants of Voivode Szász: The Schematic History of the Family between 1365–1424]". In Hegyi, Géza; W. Kovács, András (eds.). A Szilágyság és a Wesselényi család (14–17. század) (po węgiersku). Erdélyi Múzeum-Egyesület. str. 135–166. ISBN 978-606-8178-64-6.
  • Horváth, Richárd (2012). "A bélteki Drágfiak és a királyi udvar kapcsolata a Hunyadiak korában [The family Drágfi of Beltiug (Béltek) and the Royal Court in the Hunyadis' time (1424–1490)]". In Hegyi, Géza; W. Kovács, András (eds.). A Szilágyság és a Wesselényi család (14–17. század) (po węgiersku). Erdélyi Múzeum-Egyesület. str. 167–212. ISBN 978-606-8178-64-6.
  • Neumann, Tibor (2012). "Drágfi Bertalan politikai szerepe II. Ulászló király idején [The Political Role of Bartholomew Drágfi in the reign of King Wladislas II]". In Hegyi, Géza; W. Kovács, András (eds.). A Szilágyság és a Wesselényi család (14–17. század) (po węgiersku). Erdélyi Múzeum-Egyesület. str. 213–235. ISBN 978-606-8178-64-6.

Drágffy (węg.)
Drăgoșești (rum.)

Herb {{{dynastia}}}
Kraj * 25px Máramaros, Avasság
* 25px Mołdavia
* 25px Siedmiogród
* 25px Królestwo Węgier
* 25px Królestwo Polskie
* 25px Wielkie Księstwo Litewskie
* 25px Ruś Halicka
— * Książę Mołdawii
1345–1364
* Máramaros
* Wojewoda Siedmiogrodu
1493–1499
* főispán Szatmár
* főispán Ugocsa
* főispán Máramaros
* Hrabia Seklerów
* Sędzia królewski
* főispán Kraszna
* Stolnik królewski
* főispán Közép-Szolnok		 —
Pierwszy Dragoș, hospodar Mołdawii
Ostatni
Początek 1352
Koniec
Pochodzenie mołdawskie
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Drágffy_(ród)&oldid=46931”