Gutkeled I. István: Różnice pomiędzy wersjami
(→Źródła) |
m (Zastępowanie tekstu - "importowane z chorwackiej" na "przetłumaczone z chorwackiej") |
||
| (Nie pokazano 46 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| + | [[Kategoria:0]] | ||
| + | [[Kategoria:Strony skompilowane]] | ||
| + | [[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]] | ||
| + | [[Kategoria:Strony przetłumaczone z chorwackiej Wikipedii]] | ||
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
|strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Stephen_I_Gutkeled | |strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Stephen_I_Gutkeled | ||
| Linia 6: | Linia 10: | ||
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
|strona = https://hr.wikipedia.org/wiki/Stjepan_Gut-Keled | |strona = https://hr.wikipedia.org/wiki/Stjepan_Gut-Keled | ||
| − | |autorzy = https:// | + | |autorzy = https://hr.wikipedia.org/w/index.php?title=Stjepan_Gut-Keled&action=history |
|nota = chorwacki | |nota = chorwacki | ||
}} | }} | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
{| | {| | ||
| Linia 23: | Linia 23: | ||
{{Redoslijed| | {{Redoslijed| | ||
| − | |poprzednik = [[Rastislav | + | |poprzednik = [[Mstislavić Rastislav]] |
| − | |gl_članak_funkcija = [[Ban Slawonii]]<br />(1241-1244/45) | + | |gl_članak_funkcija = [[Ban całej Slawonii]]<br />(1241-1244/45) |
|następca = [[Rátót I. Loránd]] | |następca = [[Rátót I. Loránd]] | ||
}} | }} | ||
| Linia 46: | Linia 46: | ||
|następca = [[Türje II. Dénes]] | |następca = [[Türje II. Dénes]] | ||
}} | }} | ||
| − | |||
{| | {| | ||
| Linia 54: | Linia 53: | ||
[[File:Coa Hungary Clan Gutkeled.svg|thumb|150px|left]] | [[File:Coa Hungary Clan Gutkeled.svg|thumb|150px|left]] | ||
| − | '''Gutkeled I. István''' (chor. ''Stjepan Gut-Keled'') | + | '''Gutkeled I. István''' (pol. ''Stefan I Gutkeled'', chor. ''Stjepan Gut-Keled'') (* nieznana, † [[1259]]), węgiersko-chorwacki szlachcic, syn [[Apaj Gut-Keled|Apaja]] i brat [[Gutkeled I. Miklós|Mikołaja Draguna]], [[sędzia królewski]] w 1245 r., [[palatyn]] od 1246 r. Później służył jako [[ban całej Slawonii]] (1248–1259), [[Chorwacja przybrzeżna|ban Przybrzeżny]] (''[[banus maritimus]]'') (1243–1249) i kapitan [[Styria|Styrii]] (1254–1258). Ojciec [[Nikola Gut-Keled od Gacke|Nikoli z Gacka]] [[Ban Chorwacji|bana Chorwacji]] (?) i księcia [[Gadczanie|Gacka]]. Towarzysz króla [[IV. Béla|Béli IV]], w kampanii przeciw Tatarom (1241), |
| − | István jako ban | + | István jako [[ban całej Slawonii]], na północ od twierdzy [[Križevci]] (''castrum'') zorganizował osadnictwo (dzisiejszy [[Gornji grad]]), a 24 kwietnia 1252 r. wydał statut ogłaszający Križevce „nowym wolnym miastem” (''novarum et liberam villam''). Z tego dokumentu jasno wynika, że ban czyni to dla korzyści i honoru króla (''pro utilities et honore regis''). Rok później, a dokładniej 16 sierpnia 1253 r., sam król Bela IV potwierdził ten przywilej słynną [[Złota Bulla|Złotą Bullą]]. |
| − | == | + | == Pochodzenie i relacje rodzinne == |
| − | + | ||
| + | István urodził się w klanie [[Gutkeled]], szeroko rozległym klanie pochodzenia niemieckiego, który przybył z Księstwa Szwabii do Królestwa Węgier za panowania [[I. Péter|Piotra I]] w połowie XI wieku, według ''[[Gesta Hunnorum et Hungarorum]]'' [[Kéza Simon|Szymona Kézy]]. Ojciec Istvána był zapewne „comesem” Dragunem z gałęzi [[Sárvármonostor]]. Potężni baronowie [[Gutkeled I. Miklós|Mikołaj I]] i [[Gutkeled Apaj|Apaj Gutkeled]] byli kuzynami Draguna, jednak nie można zidentyfikować wszystkich ich przodków, dlatego też nie można połączyć gałęzi [[Sárvármonostor]] z innymi gałęziami klanu. István był jedynym znanym synem Draguna.<ref name="Markó">Markó, László (2006). ''A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon'' [''Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna''] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. str. 228, 356.</ref> | ||
| + | |||
| + | Uważany jest za przodka i pierwszego członka gałęzi [[Majád]]. Miał czterech synów z nieznaną z imienia żoną: [[Gutkeled II. Miklós|Mikołaja II]], [[Gutkeled Joakim|Joachima]], [[Gutkeled II. István|Stefana II]] i [[Gutkeled Pál|Pawła]]. Wszyscy zajmowali ważne stanowiska, np. odpowiednio [[sędzia|sędziego królewskiego]], [[mistrz skarbu|skarbnika królewskiego]], [[sędzia|sędziego królewskiego]] i [[Ban Severin|bana Severin]]. Za pośrednictwem swojego najmłodszego syna Pawła, István był także przodkiem rodzin szlacheckich: [[Majádi]], [[Butkai]], [[Keszeg de Butka]], [[Márki]], [[Málcai]], [[Csatári]], [[Ráskai]], [[Fejes de Ráska]] i [[Vidfi de Ráska]].<ref>Engel: Genealógia (Genus Gutkeled 5. Sárvármonostor – gałąź)</ref> | ||
| − | < | + | [[Joachim Gutkeled|Joachim]], jego drugi syn, był jednym z najbardziej niesławnych wczesnych oligarchów podczas chaotycznego panowania [[IV. László|Władysława IV]] w latach 70. Porwał nawet młodego Władysława i ustanowił dominację rodu w Slawonii, wyłączając władzę królewską. Po jego śmierci w 1277 r. jego prowincję podzielono między [[Kőszegi]]ch i [[Babonić]]iów, dlatego gałąź [[Majád]] upadła, podczas gdy inne gałęzie klanu [[Gutkeled]] (na przykład gałąź [[Rakamaz]], z której wywodzi się prestiżowa rodzina [[Báthori]]), zyskały na znaczeniu.<ref name="Markó" /> |
| − | + | == Kariera na Węgrzech == | |
| − | == | + | István rozpoczął karierę polityczną na dworze książęcym [[Andrzej Halicki|Andrzeja]], księcia halickiego, najmłodszego syna króla [[II. András|Andrzeja II]], u którego służył w latach 1231–1234.<ref name="Markó" /> Gdy młody książę zmarł w 1234 r. bezpotomnie, István opuścił [[Halicz|Księstwo Halickie]]. Po śmierci króla Andrzeja II w następnym roku został lojalnym stronnikiem [[IV. Béla|Beli IV]], który wstąpił na tron węgierski w 1235 r. Gdy Mongołowie dokonali najazdu na Węgry w 1241 r., István brał udział w [[Bitwa pod Mohi|bitwie pod Mohi]], gdzie Węgrzy ponieśli katastrofalną klęskę stając przeciwko oddziałom [[Batu-chan|Batu Chana]]. István uciekł z pola bitwy, a później dołączył do Beli IV, który uciekł aż do Dalmacji po krótkim i niefortunnym schronieniu się w Księstwie Austrii.<ref name="Markó" /> |
| − | + | Po śmierci [[William Saint Omer|Wilhema Saint Omer]], dalekiego krewnego króla, István został mianowany [[Koniuszy|koniuszym królewskim]] około sierpnia 1242 roku. Utrzymywał tę godność co najmniej do października 1244 roku, ale istnieje nieautentyczny dokument, który sugeruje, że służył w tym charakterze do 1245.<ref name="Zsoldos2011">Zsoldos, Attila (2011). ''Magyarország világi archontológiája, 1000–1301'' [''Świecka archontologia Węgier, 1000–1301'']. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. str. 19, 30, 45, 56, 178, 193.</ref> Poza tym István działał również jako [[ispán]]/[[żupan]] w żupanii [[Vrbas]] (lub [[Orbász]]) od 1243 do 1244/5, zapewne jest on pierwszym znanym arystokratą, który utrzymywał ten zakres władzy Dolnej Slawonii.<ref name="Zsoldos2011" /> W latach 1245–1246 pełnił funkcję [[sędzia|sędziego królewskiego]] i [[ispán]]a komitatu [[Nyitra]].<ref name="Zsoldos2011" /> | |
| − | + | W 1246 r. został wybrany na [[palatyn]]a przez Belę IV, zastępując [[Türje Dénes|Denisa Türje]]; funkcjonował do 1247 lub 1248.<ref name="Zsoldos2011" /> W tym czasie, w 1246 r., zarządzał także komitatem [[Somogy]].<ref name="Zsoldos2011" /> Trzy dokumenty wskazują, że przewodniczył sporom w [[Bela]], [[Szántó]] (komitat [[Zala]]) i [[Baksa]] (komitat [[Baranya]]).<ref name="Szőcs">Szőcs, Tibor (2014). ''A nádori intézmény korai története, 1000–1342'' [''Wczesna historia instytucji palatynatu: 1000–1342'']. Magyar Tudományos Akadémia Támogatott Kutatások Irodája. str. 61, 69.</ref> Od lat 30. monarchowie czasami powierzali palatynom lub innym baronom królestwa, konkretne zadania. Na przykład Istvánowi i [[ispán]]owi [[Hahót I. Csák|Csákowi I Hahót]] rozkazem Beli IV polecono zniszczyć młyny zbudowane bez pozwolenia na rzece Rabie.<ref name="Szőcs" /> | |
| − | + | == Gubernator Slawonii i Styrii == | |
| − | + | W 1248 r. István został [[Ban całej Slawonii|banem całej Slawonii]], które zajmował przez 11 lat aż do swojej śmierci.<ref name="Zsoldos2011" /> Przyjął tytuł ''dux'' w 1254.<ref name="Markó" /> Jego właściwy tytuł brzmiał „''Ban i książę slawoński''”, zgodnie z królewskim dokumentem wydanym w 1254 r.<ref name="Zsoldos2011" /> Po inwazji Mongołów prowincja [[Slawonia]] i [[Chorwacja]] odegrały ważną rolę w obronie granic, w wyniku przekazania królewskiego tytułu [[Książę Slawonii|księcia slawońskiego]] w ręce potężnych świeckich baronów, takich jak Denis Türje lub właśnie István, podczas gdy syn króla, książę [[V. István|Stefan]] był jeszcze nieletni.<ref name="Kristó1979">Kristó, Gyula (1979). ''A feudális széttagolódás Magyarországon'' [''Anarchia feudalna na Węgrzech'']. Akadémiai Kiadó. str. 49, 120, 122-123, 125.</ref> W Slawonii István działał jako wicekról Beli, zgodnie z królewskim przywilejem z 1248 r.<ref name="Kristó1979" /> Jednak jako ban István był uwikłany w konflikt z kilkoma dalmatyńskimi miastami podczas swojej dekady rządów, na przykład jego syn ban [[Gutkeled I. Miklós|Mikołaj I]] zdegradowany, gdy jego ojciec bezprawnie zajął ziemie miasta [[Trogir]].<ref name="Kristó1979" /> István mieszkał w Zagrzebiu i rządził regionem ze swojego tamtejszego pałacu, w którym miał również swój własny dwór książęcy.<ref name="Kristó1979" /> Zbudował system wasali w Slawonii, sługami królewskimi, a ''familiaris'' byli jego domownicy. W 1256 r. Benedek, kanonik z Zagrzebia, reprezentował Istvána w mennicy i kancelarii w [[Pakrac]]u.<ref name="Kristó1979" /> | |
| − | + | [[File:Ptuj en 1687.PNG|thumb|LEFT|Stephen Gutkeled rządził Styrią z zamku Pettau w latach 1254–1259]] | |
| − | + | István zbudował kilka zamków (w tym [[Jablanac]]) wzdłuż granic, w ramach radykalnych reform Beli wprowadzonych po inwazji Mongołów. Osiedlił również migrantów do miejscowości [[Križevci]] i przekazał przywileje nowo zamieszkanej osadzie. István był pierwszym świeckim właścicielem ziemskim na Węgrzech, który dla osiedlających się na wyspie rzeki Rab założył osadę pod murami zamku Jablanac.<ref name="Markó" /> | |
| − | + | Bela IV, zgodnie z [[Pokój z Pozsony (1271)|pokojem z Pozsony]] (dzisiaj Bratysława na Słowacji), nabył [[Księstwo Styrii]] od swojego rywala króla Czech [[Ottokar II|Ottokara II]] 1 maja 1254 r. Po serii wojen, István został w tym roku zainstalowany jako kapitan [[Styria|Styrii]] (łac. ''Capitaneus Stirie''), jednocześnie zachowując godność bana i księcia slawońskiego.<ref name="Markó" /> Rządził zajętą prowincją z zamku Pettau (dziś w Ptuj, Słowenia) w imieniu Beli, który przyjął tytuł księcia Styrii, kwestionując roszczenia Ottokara. Podczas swoich rządów István wspierał lokalny kościół i szlachtę w Dolnej Styrii, ale część szlachty z Górnej Styrii również dołączyła do jego stronników do końca 1256 r.<ref name="Bradács">Bradács, Gábor (2016). "Gutkeled nembeli István szlavón bán és István ifjabb király harcai a salzburgi érsekségért vívott háborúban (1258–1259)". W: Pósán, László; Veszprémy, László (red.). ''Elfeledett háborúk. Középkori csaták és várostromok (6–16. század)''. Zrínyi Kiadó. str. 179, 182, 185.</ref> | |
| − | |||
| − | + | István nie był jednak w stanie umocnić rządów węgierskich w Styrii ze względu na kontr-propagandę i działalność Czechów. Styryjscy arystokraci wywołali bunt przeciwko Istvánowi i rozgromili go na początku 1258 roku.<ref name="Kristó">Kristó, Gyula (2003). ''Háborúk és hadviselés az Árpádok korában'' [''Wojny i taktyka w epoce Arpadów'']. Szukits Könyvkiadó. str. 177, 179.</ref> István bezskutecznie oblegał swoją niedawną siedzibę w Pettau w pierwszej połowie roku, której bronił Seifried von Mahrenberg i który pokonał wojska węgierskie. Ban István ledwo mógł uciec z pola bitwy, gdy wraz z koniem przepłynął Dunaj.<ref name="Bradács" /> Musiał uciec ze Styrii, ale Bela i jego syn Stefan wspólnie zaatakowali Styrię, głównie wojskami pomocniczymi [[Kumanowie|Kumanów]], przywrócili zwierzchnictwo, a Bela mianował swojego najstarszego syna [[V. István|Stefana]] nowym księciem Styrii.<ref name="Kristó" /> Ich kampania była również powiązana z wojną Filipa z Karyntii i Ulricha z Seckau o arcybiskupstwo Salzburga.<ref name="Bradács" /> Książę Stefan i jego kapitan István wiosną 1259 r. rozpoczęli plądrowanie [[Karyntia|Karyntii]], w odwecie za wsparcie księcia Ulricha III z Karyntii (brata arcybiskupa Filipa) udzielone styryjskim rebeliantom.<ref name="Kristó" /> Po śmierci István jego stanowisko pozostało puste, a wkrótce potem zniknęło razem z Węgrami, gdy styryjscy panowie zwrócili się o pomoc do [[Ottokar II|Ottokara]] i pokonali armię węgierską w [[Bitwa pod Kressenbrunn|bitwie pod Kressenbrunn]] 12 czerwca 1260 r.<ref name="Kristó" /> | |
| − | + | István był również znany jako pierwszy ban, który wybił swój własny srebrny denar zdobiony kuną w Slawonii, tak zwany ''banovac'' lub ''banski denar''. Pierwsze monety zostały wyemitowane w 1255 r. przez mennicę Pakrac, zgodnie z królewskim dokumentem Beli IV z 1256 roku. Monety István wykazywały wpływy styryjskie, jak pisze historyk [[Hóman Bálint|Bálint Hóman]] w swojej głośnej pracy z 1916 r.<ref name="Weisz">Weisz, Boglárka (2010). ''A zágrábi kamara az Árpádok korában'' [''Izba Zagrzebska w epoce Arpadów'']. Középkortörténeti tanulmányok 6. University of Szeged. str. 330.</ref> Później siedziba mennicy przeniosła się z Pakrac do Zagrzebia do 1260 roku.<ref name="Weisz" /> Jego ''banovac'' był uważany za walutę wysokiej jakości, a kiedy zaczęto bić złote monety za [[I. Károly|Karola I]] na Węgrzech w 1323 r., monety Istvána służyły za wzorzec i bazę dla nowych florenów. Rozdzielenie banatu slawońskiego i chorwackiego utrzymało się aż do lat 50. XIII wieku.<ref name="Kristó1979" /> | |
| − | == | + | ==Przypisy== |
| − | + | {{izvori}} | |
| − | + | ==Źródła== | |
| + | * Bradács, Gábor (2016). "Gutkeled nembeli István szlavón bán és István ifjabb király harcai a salzburgi érsekségért vívott háborúban (1258–1259)". W: Pósán, László; Veszprémy, László (red.). ''Elfeledett háborúk. Középkori csaták és várostromok (6–16. század)''. Zrínyi Kiadó. str. 171–197. ISBN 978-963-3276-96-9. | ||
| − | + | * Kristó, Gyula (1979). ''A feudális széttagolódás Magyarországon'' [''Anarchia feudalna na Węgrzech'']. Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-1595-4. | |
| − | + | * Kristó, Gyula (2003). ''Háborúk és hadviselés az Árpádok korában'' [''Wojny i taktyka w epoce Arpadów'']. Szukits Könyvkiadó. ISBN 963-9441-87-2. | |
| − | + | * Markó, László (2006). ''A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon'' [''Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna''] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. ISBN 963-547-085-1. | |
| − | + | * Szőcs, Tibor (2014). ''A nádori intézmény korai története, 1000–1342'' [''Wczesna historia instytucji palatynatu: 1000–1342'']. Magyar Tudományos Akadémia Támogatott Kutatások Irodája. ISBN 978-963-508-697-9. | |
| − | + | * Weisz, Boglárka (2010). ''A zágrábi kamara az Árpádok korában'' [''Izba Zagrzebska w epoce Arpadów'']. Középkortörténeti tanulmányok 6. University of Szeged. str. 327–335. | |
| − | + | ||
| + | * Zsoldos, Attila (2011). ''Magyarország világi archontológiája, 1000–1301'' [''Świecka archontologia Węgier, 1000–1301'']. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN978-963-9627-38-3. | ||
| − | == | + | == Zobacz także == |
| − | * | + | * [[Dodatak:Popis hrvatskih banova]] |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| + | | | ||
{{Urzędnik infobox | {{Urzędnik infobox | ||
| − | |urzędnik | + | |urzędnik = Gutkeled I. István (węg.)<br>Stefan I Gutkeled (pol.)<br>Stjepan Gut-Keled (chor.) |
|imiona = | |imiona = | ||
| − | |tytulatura = Ban Slawonii<br>Koniuszy królewski<br>Sędzia królewski<br>Palatyn Królestwa Węgier | + | |tytulatura = [[Ban całej Slawonii]]<br>[[Koniuszy królewski]]<br>[[Sędzia królewski]]<br>[[Palatyn Królestwa Węgier]] |
|grafika = Gutkeled Stephen coins.png | |grafika = Gutkeled Stephen coins.png | ||
|opis grafiki = '''Banovac''' monety bana Stefana (1255) | |opis grafiki = '''Banovac''' monety bana Stefana (1255) | ||
| Linia 123: | Linia 121: | ||
|dewiza = | |dewiza = | ||
| − | |1. tytuł = [[Ban Slawonii]] | + | |1. tytuł = [[Ban całej Slawonii]] |
|1. od = 1241 | |1. od = 1241 | ||
|1. do = 1244/45 | |1. do = 1244/45 | ||
|1. powołanie = | |1. powołanie = | ||
| − | |1. poprzednik = [[Rastislav | + | |1. poprzednik = [[Mstislavić Rastislav]] |
|1. następca = [[Rátót I. Loránd]] | |1. następca = [[Rátót I. Loránd]] | ||
| Linia 178: | Linia 176: | ||
|} | |} | ||
| − | {{SORTUJ:Gutkeled, | + | {{SORTUJ:Gutkeled, Istvan 01}} |
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Gutkeled]] |
| − | [[Kategoria:Banowie | + | [[Kategoria:Banowie]] |
| − | [[Kategoria:Banowie Slawonii]] | + | [[Kategoria:Banowie całej Slawonii]] |
[[Kategoria:Koniuszy królewscy]] | [[Kategoria:Koniuszy królewscy]] | ||
| − | |||
[[Kategoria:Palatyni Królestwa Węgier]] | [[Kategoria:Palatyni Królestwa Węgier]] | ||
| − | |||
| − | |||
[[Kategoria:Sędziowie królewscy]] | [[Kategoria:Sędziowie królewscy]] | ||
[[Kategoria:Urzędnicy Królestwa Węgier]] | [[Kategoria:Urzędnicy Królestwa Węgier]] | ||
| Linia 193: | Linia 188: | ||
[[Kategoria:Węgierscy szlachcice]] | [[Kategoria:Węgierscy szlachcice]] | ||
[[Kategoria:Węgierscy urzędnicy królewscy]] | [[Kategoria:Węgierscy urzędnicy królewscy]] | ||
| + | [[Kategoria:Nieznana data urodzenia]] | ||
[[Kategoria:Zmarli w 1259]] | [[Kategoria:Zmarli w 1259]] | ||
[[Kategoria:Zmarli w XIII wieku]] | [[Kategoria:Zmarli w XIII wieku]] | ||
Aktualna wersja na dzień 19:20, 7 mar 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskimm. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskimm są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Gutkeled I. István (pol. Stefan I Gutkeled, chor. Stjepan Gut-Keled) (* nieznana, † 1259), węgiersko-chorwacki szlachcic, syn Apaja i brat Mikołaja Draguna, sędzia królewski w 1245 r., palatyn od 1246 r. Później służył jako ban całej Slawonii (1248–1259), ban Przybrzeżny (banus maritimus) (1243–1249) i kapitan Styrii (1254–1258). Ojciec Nikoli z Gacka bana Chorwacji (?) i księcia Gacka. Towarzysz króla Béli IV, w kampanii przeciw Tatarom (1241), István jako ban całej Slawonii, na północ od twierdzy Križevci (castrum) zorganizował osadnictwo (dzisiejszy Gornji grad), a 24 kwietnia 1252 r. wydał statut ogłaszający Križevce „nowym wolnym miastem” (novarum et liberam villam). Z tego dokumentu jasno wynika, że ban czyni to dla korzyści i honoru króla (pro utilities et honore regis). Rok później, a dokładniej 16 sierpnia 1253 r., sam król Bela IV potwierdził ten przywilej słynną Złotą Bullą. Spis treściPochodzenie i relacje rodzinneIstván urodził się w klanie Gutkeled, szeroko rozległym klanie pochodzenia niemieckiego, który przybył z Księstwa Szwabii do Królestwa Węgier za panowania Piotra I w połowie XI wieku, według Gesta Hunnorum et Hungarorum Szymona Kézy. Ojciec Istvána był zapewne „comesem” Dragunem z gałęzi Sárvármonostor. Potężni baronowie Mikołaj I i Apaj Gutkeled byli kuzynami Draguna, jednak nie można zidentyfikować wszystkich ich przodków, dlatego też nie można połączyć gałęzi Sárvármonostor z innymi gałęziami klanu. István był jedynym znanym synem Draguna.[1] Uważany jest za przodka i pierwszego członka gałęzi Majád. Miał czterech synów z nieznaną z imienia żoną: Mikołaja II, Joachima, Stefana II i Pawła. Wszyscy zajmowali ważne stanowiska, np. odpowiednio sędziego królewskiego, skarbnika królewskiego, sędziego królewskiego i bana Severin. Za pośrednictwem swojego najmłodszego syna Pawła, István był także przodkiem rodzin szlacheckich: Majádi, Butkai, Keszeg de Butka, Márki, Málcai, Csatári, Ráskai, Fejes de Ráska i Vidfi de Ráska.[2] Joachim, jego drugi syn, był jednym z najbardziej niesławnych wczesnych oligarchów podczas chaotycznego panowania Władysława IV w latach 70. Porwał nawet młodego Władysława i ustanowił dominację rodu w Slawonii, wyłączając władzę królewską. Po jego śmierci w 1277 r. jego prowincję podzielono między Kőszegich i Babonićiów, dlatego gałąź Majád upadła, podczas gdy inne gałęzie klanu Gutkeled (na przykład gałąź Rakamaz, z której wywodzi się prestiżowa rodzina Báthori), zyskały na znaczeniu.[1] Kariera na WęgrzechIstván rozpoczął karierę polityczną na dworze książęcym Andrzeja, księcia halickiego, najmłodszego syna króla Andrzeja II, u którego służył w latach 1231–1234.[1] Gdy młody książę zmarł w 1234 r. bezpotomnie, István opuścił Księstwo Halickie. Po śmierci króla Andrzeja II w następnym roku został lojalnym stronnikiem Beli IV, który wstąpił na tron węgierski w 1235 r. Gdy Mongołowie dokonali najazdu na Węgry w 1241 r., István brał udział w bitwie pod Mohi, gdzie Węgrzy ponieśli katastrofalną klęskę stając przeciwko oddziałom Batu Chana. István uciekł z pola bitwy, a później dołączył do Beli IV, który uciekł aż do Dalmacji po krótkim i niefortunnym schronieniu się w Księstwie Austrii.[1] Po śmierci Wilhema Saint Omer, dalekiego krewnego króla, István został mianowany koniuszym królewskim około sierpnia 1242 roku. Utrzymywał tę godność co najmniej do października 1244 roku, ale istnieje nieautentyczny dokument, który sugeruje, że służył w tym charakterze do 1245.[3] Poza tym István działał również jako ispán/żupan w żupanii Vrbas (lub Orbász) od 1243 do 1244/5, zapewne jest on pierwszym znanym arystokratą, który utrzymywał ten zakres władzy Dolnej Slawonii.[3] W latach 1245–1246 pełnił funkcję sędziego królewskiego i ispána komitatu Nyitra.[3] W 1246 r. został wybrany na palatyna przez Belę IV, zastępując Denisa Türje; funkcjonował do 1247 lub 1248.[3] W tym czasie, w 1246 r., zarządzał także komitatem Somogy.[3] Trzy dokumenty wskazują, że przewodniczył sporom w Bela, Szántó (komitat Zala) i Baksa (komitat Baranya).[4] Od lat 30. monarchowie czasami powierzali palatynom lub innym baronom królestwa, konkretne zadania. Na przykład Istvánowi i ispánowi Csákowi I Hahót rozkazem Beli IV polecono zniszczyć młyny zbudowane bez pozwolenia na rzece Rabie.[4] Gubernator Slawonii i StyriiW 1248 r. István został banem całej Slawonii, które zajmował przez 11 lat aż do swojej śmierci.[3] Przyjął tytuł dux w 1254.[1] Jego właściwy tytuł brzmiał „Ban i książę slawoński”, zgodnie z królewskim dokumentem wydanym w 1254 r.[3] Po inwazji Mongołów prowincja Slawonia i Chorwacja odegrały ważną rolę w obronie granic, w wyniku przekazania królewskiego tytułu księcia slawońskiego w ręce potężnych świeckich baronów, takich jak Denis Türje lub właśnie István, podczas gdy syn króla, książę Stefan był jeszcze nieletni.[5] W Slawonii István działał jako wicekról Beli, zgodnie z królewskim przywilejem z 1248 r.[5] Jednak jako ban István był uwikłany w konflikt z kilkoma dalmatyńskimi miastami podczas swojej dekady rządów, na przykład jego syn ban Mikołaj I zdegradowany, gdy jego ojciec bezprawnie zajął ziemie miasta Trogir.[5] István mieszkał w Zagrzebiu i rządził regionem ze swojego tamtejszego pałacu, w którym miał również swój własny dwór książęcy.[5] Zbudował system wasali w Slawonii, sługami królewskimi, a familiaris byli jego domownicy. W 1256 r. Benedek, kanonik z Zagrzebia, reprezentował Istvána w mennicy i kancelarii w Pakracu.[5] Plik:Ptuj en 1687.PNG Stephen Gutkeled rządził Styrią z zamku Pettau w latach 1254–1259 István zbudował kilka zamków (w tym Jablanac) wzdłuż granic, w ramach radykalnych reform Beli wprowadzonych po inwazji Mongołów. Osiedlił również migrantów do miejscowości Križevci i przekazał przywileje nowo zamieszkanej osadzie. István był pierwszym świeckim właścicielem ziemskim na Węgrzech, który dla osiedlających się na wyspie rzeki Rab założył osadę pod murami zamku Jablanac.[1] Bela IV, zgodnie z pokojem z Pozsony (dzisiaj Bratysława na Słowacji), nabył Księstwo Styrii od swojego rywala króla Czech Ottokara II 1 maja 1254 r. Po serii wojen, István został w tym roku zainstalowany jako kapitan Styrii (łac. Capitaneus Stirie), jednocześnie zachowując godność bana i księcia slawońskiego.[1] Rządził zajętą prowincją z zamku Pettau (dziś w Ptuj, Słowenia) w imieniu Beli, który przyjął tytuł księcia Styrii, kwestionując roszczenia Ottokara. Podczas swoich rządów István wspierał lokalny kościół i szlachtę w Dolnej Styrii, ale część szlachty z Górnej Styrii również dołączyła do jego stronników do końca 1256 r.[6] István nie był jednak w stanie umocnić rządów węgierskich w Styrii ze względu na kontr-propagandę i działalność Czechów. Styryjscy arystokraci wywołali bunt przeciwko Istvánowi i rozgromili go na początku 1258 roku.[7] István bezskutecznie oblegał swoją niedawną siedzibę w Pettau w pierwszej połowie roku, której bronił Seifried von Mahrenberg i który pokonał wojska węgierskie. Ban István ledwo mógł uciec z pola bitwy, gdy wraz z koniem przepłynął Dunaj.[6] Musiał uciec ze Styrii, ale Bela i jego syn Stefan wspólnie zaatakowali Styrię, głównie wojskami pomocniczymi Kumanów, przywrócili zwierzchnictwo, a Bela mianował swojego najstarszego syna Stefana nowym księciem Styrii.[7] Ich kampania była również powiązana z wojną Filipa z Karyntii i Ulricha z Seckau o arcybiskupstwo Salzburga.[6] Książę Stefan i jego kapitan István wiosną 1259 r. rozpoczęli plądrowanie Karyntii, w odwecie za wsparcie księcia Ulricha III z Karyntii (brata arcybiskupa Filipa) udzielone styryjskim rebeliantom.[7] Po śmierci István jego stanowisko pozostało puste, a wkrótce potem zniknęło razem z Węgrami, gdy styryjscy panowie zwrócili się o pomoc do Ottokara i pokonali armię węgierską w bitwie pod Kressenbrunn 12 czerwca 1260 r.[7] István był również znany jako pierwszy ban, który wybił swój własny srebrny denar zdobiony kuną w Slawonii, tak zwany banovac lub banski denar. Pierwsze monety zostały wyemitowane w 1255 r. przez mennicę Pakrac, zgodnie z królewskim dokumentem Beli IV z 1256 roku. Monety István wykazywały wpływy styryjskie, jak pisze historyk Bálint Hóman w swojej głośnej pracy z 1916 r.[8] Później siedziba mennicy przeniosła się z Pakrac do Zagrzebia do 1260 roku.[8] Jego banovac był uważany za walutę wysokiej jakości, a kiedy zaczęto bić złote monety za Karola I na Węgrzech w 1323 r., monety Istvána służyły za wzorzec i bazę dla nowych florenów. Rozdzielenie banatu slawońskiego i chorwackiego utrzymało się aż do lat 50. XIII wieku.[5] Przypisy
Źródła
Zobacz także |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 0
- Strony skompilowane
- Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii
- Strony przetłumaczone z chorwackiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Gutkeled
- Banowie
- Banowie całej Slawonii
- Koniuszy królewscy
- Palatyni Królestwa Węgier
- Sędziowie królewscy
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Nieznana data urodzenia
- Zmarli w 1259
- Zmarli w XIII wieku