Herceg I. Péter
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Szekcsői Herceg Péter, znany również "Herceg" Péter (urodzony jako Kőszegi Péter) († 1353÷1358), węgierski szlachcic niemieckiego pochodzenia. Członek potężnego i zbuntowanego rodu Kőszegi, którego członków uważano za zaciekłych wrogów króla Węgier I. Károly. Po latach wojen i nieudanych buntów Péter przyrzekł wierność królowi w 1339 r. Stał się przodkiem szlacheckiej rodziny Herczeg de Szekcső (Herczegh). Peter Herceg de Szekcső (; born Peter Kőszegi, also known as Peter the Duke; ; died between 1353 and 1358) was a Hungarian lord in the first half of the 14th century. He was born into the powerful and rebellious Kőszegi family, whose members were considered the ardent enemies of Charles I of Hungary. After years of wars and failed revolts, Peter pledged allegiance to the king in 1339. He became the progenitor of the Herceg de Szekcső noble family. Spis treściRodzinaPéter urodził się jako młodszy syn potężnego oligarchy Henryka II Kőszegiego i jego nieznanej z imienia żony, córki Mojsa II, palatyna Węgierskiego ??. Miał starszego brata, Jana, późniejszego przodka rodziny Tamási i siostrę o nieznanym imieniu. [1] Peter was born around 1285 as the younger son of the powerful oligarch Henry II Kőszegi and his unidentified wife, the daughter of Mojs II, Palatine of Hungary. He had an elder brother, John and an unnamed sister.[1] Jego żoną była nieznana z imienia córka Jana Babonića, bana Slawonii, która nadal żyła w 1366 roku. Mieli syna Piotra II, który urodził się po 1351 roku, gdy Péter był już w zaawansowanym wieku. [2] Przez całe życie Péter był tytułowany przydomkiem „Książę” (łac. Petrum Ducem), co po 1339 r. stało się jego nazwiskiem rodzinnym (węg. „Herceg”). Jego następcy żyli aż do XVII wieku. [3] He married an unidentified daughter of John Babonić, Ban of Slavonia. She was still alive in 1366. They had a son, Peter II, who was born after 1351, when Peter was already in advanced age.[2] Throughout his life, Peter was referred with the nickname "the Duke" (). After 1339, it became his family name (). His kinship flourished until the 17th century.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} KarieraPo śmierci ojca w 1310 r. Jan i Péter wspólnie rządzili odziedziczonymi wielkimi domenami w Górnej Slawonii i Południowej Transdanubii, posiadając dziesiątki zamków i posiadłości. [4] Początkowo nominalnie poparli działania króla Karola I, ale później, w połowie 1310 roku, zwrócili się przeciwko monarsze. Podczas dwóch krótkich królewskich kampanii wojskowych w 1315 i 1316 r. Karol pokonał ich i zmiażdżył ich władzę nad prowincją w południowej części Zadunaja. Bracia wycofali się do Górnej Slawonii za rzekę Drawą. Tam zostali pokonani przez Jana Babonića, przyszłego teścia Pétera w 1317 roku. Następnie Jan i Péter mogli zatrzymać swoje zamki tylko w regionie Zagorje, gdzie ich ojciec zaczął rozszerzać swoje terytorium kilkadziesiąt lat wcześniej. Bracia walczyli także w armii swojego krewnego Andrzeja, którego prowincja w Zachodnim Kraju Zadunajskim została ostatecznie zmiażdżona przez wojska królewskie w pierwszej połowie 1319 r. [5] Jan i Péter poddali się wiosną 1320 roku, Karol I nazwał ich „dawnymi buntownikami, teraz naszymi stronnik”. Jednak gdy ich kuzyn Jan „Wilk” powstał w otwartym buncie przeciwko Karolowi I w 1327 r., Jan i Péter dołączyli do niego. Król pokonał ich w ciągu kilku miesięcy, bracia stracili kolejne forty, dodatkowo zmniejszając liczbę zamków. Following the death of their father in 1310, John and Peter jointly ruled the inherited large-scale domains in Upper Slavonia and Southern Transdanubia, owning dozens of castles and landholdings.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Initially, they nominally supported the efforts of Charles I, but later turned against the monarch by the mid-1310s. At the course of two brief royal military campaigns in 1315 and 1316, Charles defeated them and crushed their power and province in Southern Transdanubia. The brothers withdrew to Upper Slavonia beyond the river Drava. There, they were defeated by John Babonić, Peter's future father-in-law in 1317. Following that, John and Peter were able to retain their castles only in the region of Zagorje, where their father had started to expand his territory decades earlier. The brothers also fought in the army of their relative Andrew, whose province in Western Transdanubia was ultimately crushed by the royal troops in the first half of 1319.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} John and Peter surrendered by the spring of 1320, Charles I referred to them as "former rebels, now Our adherents". However, when their cousin John the "Wolf" rose up in open rebellion against Charles I in 1327, John and Peter joined to him. The king defeated them within months, the brothers lost another forts, further decreasing their number of castles. Plik:KostelG1.JPG Zamek Kostel, dzisiaj w Słowenii Jan zmarł mniej więcej po 1327 r. Péter i trzej synowie jego zmarłego brata byli członkami rodziny Kőszegi, którzy zawarli sojusz z Domem Habsburgów przeciwko Karolowi I w styczniu 1336 r. wraz z rodziną Babonić. Gdy Karol podpisał rozejm z wrogami 13 grudnia po krótkiej wojnie, nazwał członków obu rodzin „zdrajcami Świętej Korony”. Dokument stawia nazwisko Pétera na pierwszym miejscu wśród zdrajców, przed jego bratankami, jego kuzynem Janem „Wilkiem” i Babonićem [3]. Według narracji Karola Péter zaprosił armię austriacką do Slawonii, aby spróbować zdobyć prowincję dla książąt austriackich. Ze względu na sukces przekazał książętom swoje dwa zamki, Vrbovec (Orbolc) i Strigova (Strigó). [6] John died sometime after 1327. Peter and the three sons of his late brother was among those members of the Kőszegi family, who made an alliance with the House of Habsburg against Charles I in January 1336, alongside the Babonić family. When Charles signed a truce with his enemies on 13 December after a brief war, he called the members of the two families as the "traitors of the Holy Crown". The document put Peter's name in the first place among the traitors, before his nephews, his cousin John the "Wolf" and the Babonići.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to Charles' narration, Peter invited the Austrian army to Slavonia in order to try to acquire the province for the Dukes of Austria. For the sake of success, he even handed over his two castles, Vrbovec (Orbolc) and Štrigova (Sztrigó) to the dukes.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Wojna między Węgrami a Austrią trwała do 1339 r. Karol zażądał od Kőszegich zrzeczenia się ostatnich fortec wzdłuż zachodnich granic królestwa w 1339 r. Podczas gdy Jan „Wilk” przyrzekł wierność Albertowi II, księciu Austrii w czerwcu 1339 r., stopniowo integrując do austriackiej szlachty Péter i jego siostrzeńcy wybrali inną ścieżkę: powrócili do lojalności względem Karola [7]. W zamian za swoje ostatnie twierdze w Zagorju - w tym Belec, Kostel, Krapina (Korpona), Vrbovec i Oštrc (Oszterc), [8] Karol podarował Piotrowi Dunaszekcső i Kőszeg (Batina) w komitacie Baranya które kiedyś były współwłasnością jego brata przed ich buntem. [9] Faktycznie oznaczało to koniec rządów Kőszegich i ich dominacji na Węgrzech Zachodnich po siedemdziesięciu latach [10]. Następnie przyjął nazwę rodziny książęcej z przyrostkiem „de Szekcső”. Równolegle z królewskim przyznaniem dóbr ziemskich Péter został ispánem komitatu Bodrog (która od tego czasu była pomijana jako związana z godnością bana Maczwy). We współczesnych dokumentach był ispánem w latach 1342–1347, ale było prawdopodobne, że sprawował urząd przez cały okres od 1339 do 1353 r. Péter utrzymał swoją pozycję również za panowania Ludwika Wielkiego. W marcu 1351 r. trzej synowie jego zmarłego brata, Mikołaj, Piotr i Henryk (przodkowie Tamásich) przekonani przez pozew bezdzietnego księcia Pétera, aby adoptował ich i uczynił z nich spadkobierców swojego majątku, jeśli umrze bez dzieci. Jednak jego jedyny syn Piotr urodził się wkrótce, co spowodowało, że umowa stała się nieważna. Péter zmarł przed 1358 r. [11] The war between Hungary and Austria continued until 1339. Charles obliged the Kőszegis to renounce their last fortresses along the western borders of the kingdom in 1339. While John the "Wolf" pledged allegiance to Albert II, Duke of Austria in June 1339, gradually integrating into the Austrian nobility, Peter and his nephews chose a different path: they returned to the loyalty of Charles.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In exchange for his last fortresses in Zagorje – including Belec, Kostel, Krapina (Korpona), Vrbovec, and Oštrc (Oszterc),{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Charles donated Szekcső and Kőszeg (Batina) in Baranya County to Peter, both which he once co-owned with his brother before their rebellion.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} This effectively marked the end of the Kőszegis' rule and domination in Western Hungary after seventy years.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Thereafter, he adopted the Herceg family name with the suffix "de Szekcső". Simultaneously with the royal grant of landholdings, Peter was made ispán of Bodrog County (which position was omitted as accessory to the dignity of Ban of Macsó since then). In contemporary records, he was styled as ispán in the period between 1342 and 1347, but it is plausible that he held the office throughout from 1339 to 1353. Peter retained his position during the reign of Louis I of Hungary too. In March 1351, his late brother's three sons, Nicholas, Peter and Henry (ancestors of the Tamásis) persuaded by lawsuit the then-childless Peter Herceg to adopt them and make them the heirs of his wealth, if he dies without children. However, his only son, Peter was born soon, which made the contract null and void. Peter Herceg died before 1358.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} PrzypisySources
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
