Kunság

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Kunság (Cumania) Jászkunság (Jazygia-Cumania) Kraina Kumanów autonomiczny podmiot Królestwa Węgier ← 30px 1279-1876 30px → Bandera Ubicación de Kumania Stolica Kiskunfélegyháza (Mała Kumania) Karcag (Wielka Kumania) Religia Islam suní Rząd plemienna wódz  • Años 820-c. 855 wódz 1  • 949-961 wódz 2 Historia średniowiecze  • Utworzenie 1279  •  Fotele utworzone w XV wiek  •  początek okupacj Imperium Osmańskiego lata 40. XV wieku  •  Zniesione na mocy Treaty of Szatmár 1711  •  Sold to the Teutonic Order 1702  •  Przywrócono jako Jászkunság 1745  • Rozwiązanie 1876 Dzisiaj część 23px Bośnia i Hercegowina 23px Chorwacja Kunság jest historycznym, etnograficznym i geograficznym regionem na Węgrzech, odpowiadającym dawnej jednostce politycznej utworzonej przez i dla Kumanów lub Kunów. Obecnie jest podzielony między komitaty Bács-Kiskun i Jász-Nagykun-Szolnok; odpowiadają one z grubsza dwóm odrębnym tradycyjnym bytom, Małej Kumanii i Wielkiej Kumanii, które są wzdłużnie oddzielone przez Cisę. Kunság i jego pododdziały zostały po raz pierwszy zorganizowane przez Królestwo Węgier w celu przyjęcia pół-nomadycznych Kumanów uciekających z imperium mongolskiego. Enklawy Kumanów były czasami włączane do Jazygii, która została podobnie utworzona i nazwana od nomadów osetyjskich. Kunság (; ) is a historical, ethnographic and geographical region in Hungary, corresponding to a former political entity created by and for the Cumans or Kuns. It is currently divided between the counties of Bács-Kiskun and Jász-Nagykun-Szolnok; these correspond roughly to two distinct traditional entities, Little Cumania and Greater Cumania, which are longitudinally separated by the Tisza. Kunság and its subdivisions were first organized by the Kingdom of Hungary to accommodate semi-nomadic Cumans escaping from the Mongol Empire. The Cuman enclaves were sometimes incorporated with Jazygia, which was similarly set up and named for Ossetian nomads. Kunság był rezultatem drugiej i ostatniej kolonizacji Kumanóœ na Węgrzech; chociaż nie był jedynym obszarem zamieszkałym przez Kumanów, pozostał jedynym ośrodkiem samorządności Kumanów po zakończeniu panowania Arpadów na Węgrzech. Tradycja datuje się na 1279 r., gdy Władysław IV, pół-kumański król Węgier, przyznał swój pierwszy zestaw przywilejów podatkowych i sądowych. Zostały one potwierdzone w XV wieku, gdy Kumanie zaczęli organizować się w „siedziby” nadzorowane przez palatyna Królestwa. Jednak konsolidacja feudalizmu wywołała niezadowolenie w całym regionie, co doprowadziło do jego udziału w powstaniu Györgyego Dózsy w 1514 r. Kunság was the result of a second and final Cuman colonization in Hungary; while not the only Cuman-inhabited area, it remained the only center of Cuman self-rule after the end of Arpadian Hungary. Tradition dates its emergence to 1279, when Ladislaus IV, a half-Cuman King of Hungary, granted its first set of fiscal and judicial privileges. These were confirmed in the 15th century, when Cumans began organizing themselves into "seats" overseen by a Palatine of the Kingdom. However, the consolidation of feudalism created dissatisfaction across the region, leading to its participation in György Dózsa's uprising of 1514. Obszar ten został zdewastowany podczas wojen osmańsko-węgierskich, a następnie wyludniony przez osmańską okupację Węgier. Został ponownie skolonizowany przez Kumanów, Węgrów i Słowaków po przywróceniu władzy Habsburgów na Węgrzech. Nowe władze przekazały Kunság Zakonowi Krzyżackiemu, który stłumił separatyzm Kumanów, zwłaszcza po dobrowolnym udziale mieszkańców w wojnie o niepodległość Rakoczego. Tendencje centralizacyjne zostały jednak złagodzone za czasów Marii Teresy, a w 1745 r. Kunság i Jazygia zostały połączone w jedną autonomiczną dzielnicę, której mieszkańcom pozwolono wykupić się z pańszczyzny. Dobrze prosperujący region przeżywał boom populacyjny, dzięki czemu mieszana wówczas populacja kolonizowała inne części królestwa. The area was devastated during the Ottoman–Hungarian wars, and further depopulated by the Ottoman occupation of Hungary. It was recolonized by Cumans, Hungarians and Slovaks upon the establishment of Habsburg Hungary. The new regime granted Kunság to the Teutonic Order and repressed Cuman separatism, especially after the inhabitants' willing participation in Rákóczi's War of Independence. Centralizing tendencies were nevertheless toned down under Maria Theresa and, in 1745, Kunság and Jazygia were merged into a single autonomous district, whose inhabitants were allowed to buy their way out of serfdom. The prosperous region had a population boom, which allowed its now-mixed population to colonize other parts of the realm. Intelektualna debata na temat cech i roli tożsamości Kumanów po raz pierwszy odbyła się w okresie józefinizmu i była przedłużana przez kolejne stulecia - nawet po wymarciu języka kumańskiego. Początkowo intelektualiści Kunság określali swoją tożsamość jako ugrofińską i uzupełniającą węgierski nacjonalizm. Wraz z tą zmianą dyskursu Kunság i Jazygia przestały istnieć politycznie w 1876 r., gdy zostały złożone w większe i mniej autonomiczne komitaty. Popularne zainteresowanie spuścizną Kumanów trwa w XXI wieku, z większym naciskiem na tureckie korzenie regionu, a także na różnice między Kumanami i nie-kumańskimi Węgrami. Intellectual debates about the characteristics and role of Cuman identity first took place under Josephinism, and were prolonged over the following centuries—even as the Cuman language had died out. Initially, Kunság intellectuals described their identity as Finno-Ugric and complementing Hungarian nationalism. With this shift in discourse, Kunság and Jazygia ceased to exist politically in 1876, when they were folded into larger and less autonomous counties. Popular interest in the Cuman legacy endures into the 21st century, with more emphasis placed on the region's Turkic roots, as well as on differences between Cuman and non-Cuman Hungarians. Historia Poprzednicy Podczas gdy plemiona węgierskie przeniosły się na Węgry, Kumanie nadal zamieszkiwali rozległe obszary stepu pontyjsko-kaspijskiego, gdzie utworzyli potężną konfederację koczowniczą (patrz Cumania]). XIII-wieczna Gesta Hungarorum twierdzi, że Kumanie byli obecni w Księstwie Węgier ok. 900, opisujący plemiona Aba jako Kumanów. To konto jest jednak anachroniczne, co oznacza, że ​​szablon Gesty: „Cuman” jest być może zastępcą „Turkic”, „Khazar”, [1] lub „Bulgar” [2] Pierwszymi możliwymi do zweryfikowania zaświadczeniami Kumanów na Węgrzech Arpadów byli jeźdźcy w XI wieku; później powrócili jako najemnicy wspierający węgierskich królów. Środowisko Stefana II obejmowało kontyngent Kumanów dowodzony przez kapitana Tatara, który stał się uciążliwy dla mieszkańców po grabieży lokalnych zasobów. [3] Prawdopodobnie wojska Kumana „Saracena” pomagały Gejzie II w jego wojnie z latami pięćdziesiątymi przeciwko [Lombardzkiej] [4]. While the Hungarian tribes moved into Hungary, the Cumans still inhabited the vast areas of the Pontic–Caspian steppe, where they had created a powerful nomadic confederacy (see Cumania). The 13th-century Gesta Hungarorum claims that Cumans were present in the Principality of Hungary ca. 900, describing the Aba tribesmen as Cumans. This account is nevertheless anachronistic, meaning that GestaSzablon:'s "Cuman" is perhaps a stand-in for "Turkic", "Khazar", or "Bulgar". The first verifiable attestations of Cumans in Arpadian Hungary were as raiders, during the 11th century; they later returned as mercenaries backing the Hungarian Kings. Stephen II's retinue included a Cuman contingent led by a Captain Tatar, which became a nuisance to the locals after pillaging the local resources. Possibly Cuman "Saracen" troops assisted Géza II in his 1150s war against the Lombard League. Na początku XIII wieku stosunki węgiersko-kumańskie znów były napięte, co skłoniło Andrzeja II do stworzenia systemu obrony granicznej, obejmującego przyznanie zakonowi granicznemu regionu Burzenland zakonu krzyżackiego. Ta grupa usprawniła pierwsze starania na rzecz chrystianizacji wspólnot Kumanów żyjących poza Basenem Karpackim [5]. Sami Kumanie zostali zaatakowani i pokonani przez imperium mongolskie; teraz Kumanie uciekli na Węgry, do Bułgarii i Bizancjum. Do lat dwudziestych XIII wieku wielu koncentrowało się na wschodzie Węgier, na obszarach później znanych jako Mołdawia i Besarabia. Ich nawrócenie na chrześcijaństwo rozpoczęło się tutaj, pod auspicjami Węgier, co doprowadziło do ustanowienia bisforicum katolickiego; niektórzy członkowie plemion nawrócili się na konkurencyjne wschodnie prawosławie [6] lub na bogomilizm [7] lecz musieli wrócić do katolicyzmu. Na tym etapie nieokreslona liczba Kumanów na Węgrzech została nawrócona na islam [8]. In the early 13th century, Hungarian–Cuman relations were again tense, prompting Andrew II to create a system of border defenses, which included granting the border region of Burzenland to the Teutonic Order. This group streamlined the first effort to Christianize Cuman communities living outside the Pannonian Basin. The Cumans were themselves attacked and defeated by the Mongol Empire; most Cumans fled to Hungary, the Bulgarian Empire, and the Byzantine Empire. By the 1220s, many were concentrated to the east of Hungary, in areas later known as Moldavia and Bessarabia. Their conversion to Christianity began here, under Hungarian auspices, leading to the establishment of a Cumanian Catholic Bishopric; some members of the tribes had converted to rival Eastern Orthodoxy, or to Bogomilism, and had to be brought back to Catholicism. At that stage, an untold number of Cumans in Hungary were converts to Islam. W 1238 r. król Wegier Bela IV specjalnie zaprosił Kumanów wodza Kuthenem (Kötöny, Kotyan) do kolonizacji centralnej części jego królestwa (ad mediculum terre sue), prawdopodobnie położonej nad Cisy [9]. Ci Kumanie przybyli w 1239 roku, ale pomiędzy koczowniczymi Kumanami a osiadłymi Węgrami wrogośc. Węgrzy zamordowali Kuthena, a Kumanie wrócili na Bałkany w 1241 r., rabując Syrmię jako zemstę. [10] In 1238, King Béla IV specifically invited Cumans under Kuthen (Kötöny, Kotyan) to colonize a central part of his realm (ad mediculum terre sue), presumably located near the Tisza. These Cumans arrived in 1239, but there was violence between the nomadic Cumans and the settled Hungarians. Hungarians murdered Kuthen and the Cumans returned to the Balkans in 1241, pillaging Syrmia as an act of revenge. Pochodzenie Po inwazji Mongołów na Węgry w 1241 r. król Bela ponownie zaprosił Kumanaów i mniejszą grupę Jasów (plemię osetyjskia) z powrotem na Węgry, aby osiedlili się na zdewastowanych obszarach Wielkiej Niziny Węgierskiej. W migracji podobno uczestniczyło około 40 000–70 000 Kumanów, podzielonych na 7 plemion: Olás, Csertán, Kór, Borkör, Kondám, Honcsuk i Jupogó. [11] Różni kulturowo Jasowie byli ściśle związani z różnymi grupami Kumanów, a ich los „splótł się w wyniku ekspansji mongolskiej” [12]. Following the Mongol invasion of Hungary in 1246, Béla re-invited Cumans and smaller group of Jazyges (an Ossetian tribe) back to Hungary, to settle in devastated areas of the Great Hungarian Plain. The migration reportedly involved some 40,000–70,000 Cumans, divided into 7 tribes: Olás, Csertán, Kór, Borcsol, Kondám, Honcsuk, and Jupogó. The culturally distinct Jazyges were closely allied with the various Cuman groups, their fate having become "intertwined in the wake of the Mongolian expansion." Plik:Miniatures of Louis I (Chronicon Pictum).png Pierwsza strona Chronicon Pictum, przedstawiająca dwór Ludwika I. Po prawej stronie są wojownicy w orientalnych ubraniach, w tym ubrany na żółto Kuman XIV-wieczny Chronicon Pictum pokazuje Kumana jako żółtą armię króla, w bliskiej odległości od królów, pomiędzy strażnikiem Pieczyngiem a pogranicznikiem Seklerem. Kumani są również wymienienie jako obecni w bitwie pod Kressenbrunn, prawdopodobnie w większej liczbie niż ich węgierscy sojusznicy [13]. Ich znaczenie dla Węgier zostało podkreślone, gdy Bela zaręczył swojego syna Stefana z córką Kötena, Elżbietą. Jej syn, król Władysław IV, był znany ze swoich niezwykle silnych związków z osadnikami Kunság [14]. The 14th-century Chronicon Pictum shows Cumans as the king's yellow-clad army, in close proximity to the kings, between the Pecheneg guard and Székely frontiersmen. Cumans are also mentioned as present at the Battle of Kressenbrunn, possibly in larger numbers than their Hungarian allies. Their importance to Hungary was underscored when Béla betrothed his son Stephen to Kuthen's daughter, Elizabeth the Cuman. Her son, King Ladislaus IV, was noted for his unusually strong links with Kunság settlers. W 1279 r. Władysław prawdopodobnie sformalizował autonomię terytorialną Kumanów w głównym regionie osadnictwa [13] [15] W zamian za feudalne obowiązki wobec węgierskiego króla w jego wojnie z Mongołami, Kumanom pozwolono zachować własne obyczaje etniczne [16]. Pomimo regionalnej koncentracji na Wielkiej Nizinie, w XIII wieku wciąż można było znaleźć „małe grupy Kumanów i Jazygów” w całym Królestwie [13]. Kór i Borcsol pozostały w południowo-wschodnich komitatach Csanád i Temes; i Zeihan Dux Cumanorum („Książę Cumanów”) jest tu wspomniany w 1255 r. [17] Jasowie skolonizowali centralne obszary na ziemiach przylegających do głównych osad Kumanów; jednak niektórzy osiedlili się w pobliżu Borcsol, w pobliżu wydm Maxond. [18] Dokumenty i dowody archeologiczne sugerują, że przynajmniej niektórzy Kumania z plemienia Olás zostali wysłani do komitatu Bihar (obecnie Bihor, Rumunia). W 1323 r. Przywódca plemienia Demetriusz posiadał fortecę Körösszeg [19]. „Ulica Kumanów” została również potwierdzona w średniowiecznym Szegedzie [20] In 1279, Ladislaus probably formalized Cuman territorial autonomy in the main region of settlement. In exchange for feudal duties to the Hungarian king in his war against the Mongols, the Cumans were allowed to keep their own ethnic customs. Despite being regionally centered in the Great Plain, "tiny groups of Cumans and Jazyges" could still be found throughout the Kingdom in the 13th century. The Kór and Borcsol stayed in the southeastern counties of Csanád and Temes; a Zeihan Dux Cumanorum ("Duke of the Cumans") is mentioned here in 1255. The Jazyges colonized central areas in lands adjacent to the main Cuman settlements; however, some settled near the Borcsol, near the Maxond Dunes. Documentary and archeological evidence suggests that at least some Olás Cumans were sent to Bihar County (presently Bihor, Romania). In 1323, tribal leader Demetrius owned Körösszeg fortress. A "Cuman Street" was also attested in medieval Szeged. Grupy nomadyczne nadal miały sporadyczne starcia z miejscowymi: w 1280 r. armia rebeliantów z Borcsol została pokonana przez króla Władysława pod Hódmezővásárhely, a następnie wypędzona na Wołoszczyznę [21]. Grupy z tej diaspory prawdopodobnie wróciły do ​​Temes, a Kumani Vchugan i Iuanchuch nadal byli właścicielami i sprzedawali ziemię w Bobdzie w 1288 r. [22] Podobne ataki i protesty ze strony kościoła katolickiego ostatecznie zwiększyły presję na asymilację i pełne nawrócenie: już w 1279 r. Sejm Węgier uchwalił masowy chrzest wciąż pogańskich Kumanów i obiecał rozproszyć ich po całym królestwie. Oba wnioski zostały w dużej mierze zignorowane przez króla [23], chociaż nawrócenie z politeizmu można prześledzić do XIII wieku, w którym pojawiają się pierwsze wzmianki o Kumanach o chrześcijańskich imionach [24]. Nic nie wskazuje na to, aby osadnicy kumańscy byli zobowiązani do osiadłego trybu życia: pierwsze zapisy o miastach Kumanów pojawiają się za czasów Andegawenów na Węgrzech, około dwa wieki po kolonizacji, a toponimia pokazuje, że wszystkie zostały założone przez wodzów i nazwane ich imionami [25]. Nomadic groups still had sporadic clashes with the locals: in 1280, a Borcsol rebel army was defeated by Ladislaus near Hódmezővásárhely, then expelled to what became Wallachia. Groups from this diaspora probably returned to Temes, with Cumans Vchugan and Iuanchuch still owning and selling land in Bobda in 1288. Such attacks, and messages of protest from the Catholic Church, eventually increased pressures for assimilation and full conversion: already in 1279, the Diet of Hungary legislated on the mass baptism of still-pagan Cumans and promised to disperse them across the realm. Both conclusions were largely ignored by the king, although conversion from polytheism is traceable to the 13th century, which sees the first mentions of Cumans with Christian names. There is no suggestion that Cuman settlers were required to sedentarize: the first records of Cuman towns appear in Angevin Hungary, some two centuries after the colonization, and toponymy shows that they were all founded by chieftains, and named after them. Zjednoczenie Migracja Kumanów mołdawskich lub ich asymilacja przez Wołochów prawdopodobnie zakończyła się do 1332 r .; w tym roku biskupstwo kumańskie otrzymało neutralną etnicznie nazwę, zaczerpniętą z rzeki Milcov [26]. Do tego czasu wyłoniły się główne obszary ich osadnictwa jako bliźniacze byty Kunság i Jászság. Separacja nastąpiła w 1323 r., gdy 18 „głów rodziny” Jasów ogłosiło secesję od Kunság. [13] Pod koniec XIV wieku, pod koniec powolnego procesu [13], ziemia Kumanów została podzielona na odrębne podregiony, obie enklawy na ziemi węgierskiej. Obszar między Szolnok i Debreczyn zmienił się w Wielką Kumanię (Nagykunság), natomiast obszar między Kalocsa i Szeged zmienił się w Mała Kumania (Kiskunság). [27] The migration of Moldavian Cumans or their assimilation by Vlachs was probably complete by 1332; that year, the Cuman Bishopric was given an ethnically neutral name, taken from the Milcov River. By then, the core areas of their settlement were emerging as the twin entities of Kunság and Jazygia. This separation had occurred in 1323, when 18 "family heads" of the Jazyges declared their secession from Kunság. In the late 14th century, at the end of a slow process, the Cumans' land was split into distinct subregions, both of them enclaves in Hungarian land. An area between Szolnok and Debrecen became Greater Cumania (Nagykunság) while an area between the Kalocsa and Szeged became Little Cumania (Kiskunság). Pochodzenie tych dwóch nazw jest zagadkowe, szczególnie biorąc pod uwagę, że Mała Kumania, choć mniej zaludniona, jest ponad dwa razy większa niż Wielka Kumania. [28] Separacja może mieć swoje źródło w wojskowym rozróżnieniu między „Kumanami króla” i „Kumanami królowej”, choć nie wiadomo dokładnie, z którymi wojskami była związana enklawa [13]. Nazwy „Wielka” i „Mała” mogą oznaczać położenie geograficzne, przy czym dawny region znajdował się „po drugiej stronie Cisy” [13]. The origin of the two names is puzzling, especially given that Little Cumania, though less populous, is more than twice the size of Greater Cumania. The separation may originate or relate with the military distinction between "Cumans of the King" and "Cumans of the Queen", though it is not precisely known which regiment was associated with which enclave. The names of "Greater" and "Little" may designate geographical positioning, with the former region situated "across the Tisza". Plik:Cuman and Jazygian (Jász) seats in 15th-century Hungary.svg Siedziby Kumanów i Jasów (oznaczone półksiężycami) na terytoriach autonomicznych, ok. 1500; Kumanowi są na zielono, Jasowie na pomarańczowo, a cieniowanie oznacza niezorganizowane lub zasymilowane obszary osadnicze Plemiona zmieniły styl życia po znalezieniu niszy gospodarczej jako pasterze, ale przyjęły również wzorce zamieszkania z wyludnionych wiosek węgierskich, w których pierwotnie się osiedlili [29]. Chociaż za panowania króla Zygmunta cieszyli się pewnymi przywilejami podatkowymi, to król kazał im płacić roczny podatek od spisów powszechnych - środek, który może wskazywać, że nie byli już istotni jako żołnierze [13]. W XV wieku obie grupy zostały na tyle zurbanizowane, że zorganizowano je w „siedziby”, „universities” i „captaincies”, z których wszystkie były pod rządami palatyna Królestwa. Pierwszą siedzibą było Szentelt-szék, wymienione w 1424 r., znajdujące się poza Kunságiem, wśród Kór. Kolejny zorganizowano w 1440 r. dla plemienia Olás z Wielkiej Kumanii w Kolbaz [13]. The tribes underwent a change of lifestyle after finding an economic niche as pastoralists, but also adopted habitation patterns from the depopulated Hungarian villages where they had been originally settled. Though enjoying some fiscal privileges, the Cumans and Jazyges were ordered by King Sigismund to pay an annual census tax—a measure which may indicate that they were no longer relevant as soldiers. In the 15th century, both groups were urbanized enough to be organized into "seats", "universities", and "captaincies", all of which were under a Palatine of the Kingdom. The first seat was Szentelt-szék, mentioned in 1424 and located outside Kunság, among the Kór. Another one was organized in 1440 for the Olás tribe of Greater Cumania, at Kolbaz. Podczas gdy ten przekaz władzy przypominał autonomiczną organizację Seklerszczyzny, Kumanie i Jasowie mieli mniej przywilejów zbiorowych; podobnie tytuł Iudex Cumanorum („Sędzia Kumanów”) zrezygnował z bycia główną funkcją palatyna do tymczasowej funkcji komitetów [13]. W tym otoczeniu kapitani Kumanów pojawili się jako lordowie, coraz częściej traktując ziemię komunalną jako lenno swoich rodzin [30]. Zignorowanie naruszenia prawa przez państwo węgierskie doprowadził mieszkańców Kunsága do przyłączenia się do buntu z 1514 r. pod przewodnictwem György Dózsa. Kronikarz Stephan Stieröchsel sugeruje, że przybycie Dózsy do Kunság wystarczyło, aby podżegać do rozlewu krwi [31]. While this transfer of power resembled the autonomous organization of Székely Land, Cumans and Jazyges enjoyed fewer collective privileges; likewise, the title of Iudex Cumanorum ("Judge of the Cumans") declined from being a prime function of the Palatine to a temporary function of the Comites. Within that setting, Cuman Captains emerged as lords, increasingly regarding communal land as their families' fief. Resistance to encroachment by the Hungarian state led the inhabitants of Kunság to join a 1514 rebellion led by György Dózsa. Chronicler Stephan Stieröchsel suggests that Dózsa's arrival in Kunság was enough to incite a bloodletting. Odwet w stosunku do przestępców został skodyfikowany przez represyjny kodeks Istvána Werbőczy, który przewidywał, że Kumani może wyjechać z Kunság tylko wtedy, gdy są wypłacalni pod względem podatkowym [13]. Przed 1600 rokiem „ostatnia wielka fala ewangelizacji” została zapoczątkowana przez franciszkanów, co również zmniejszyło różnice kulturowe między plemionami Kunság a otaczającą ludnością [32]. Po tym zjawisku ściśle wprowadzono idee reformacji: podczas gdy Kunság stał się w większości protestantami, Jasowie nadal wyznawał katolicyzm [33]. Retaliation against the offenders was codified by the repressive code of István Werbőczy, which stipulated that Cumans could only travel out of Kunság if they were fiscally solvent. Before 1600, a "last great wave of evangelization" was finally initiated by the Franciscans, which also reduced cultural differences between Kunság tribes and the surrounding population. This phenomenon was closely followed by the introduction of Reformation ideas: while Kunság became majority-Protestant, Jazyges still followed Catholicism. [...] Jászkunság creation Plik:Jászkunság ca. 1800.svg Map of Jászkunság borders ca. 1800: Little Cumania in dark green, Greater Cumania in lime, and Jazygia in orange Ethnicity and culture Traditions Lyublyanovics additionally notes that there was no clear record of self-identification in Hungarian sources, which may lump various groups into one singular "Cuman" population. Thus: "Cumans were not categorized as a cultural or ethnic group and there was no special vocabulary to describe their religious standing, social position or political organization: the [Latin] term Cumani covered all these. In the case of individual Cumans, when the designation Cumanus was added to their proper names it was used not as a cultural or ethnic term but as a sign of legal status". The only "ethnic marker" for all groups described by such terminology seems to have been their costume and hairstyle, including pigtails and kaftans which were not adopted by any other nomads in Hungary. Likewise, the more remote areas of Kunság continued to practice "traditional household slaughter" of animals, which included the breaking of bones; this may also suggest that they maintained some pre-Christian rituals. Though they learned agriculturalist skills from their neighbors, Kunság's residents remained attached to pastoralism, and resisted feudal pressures by relying on commons and homesteads. They continued to rate cattle-herding as a worthy occupation, and adorned their homes with the skulls of horses. "Spectacular burials of Cuman leaders (with a full panoply of material objects and a horse)", though rare, still occurred even after 1300; actual kurgans were only rarely constructed in Kunság. Horváth introduced the concept of "Cumanian mounds" for tumuli located in the Great Plain. Most of these were nevertheless built long before the Cuman arrival, by a variety of peoples, and were not geographically tied to Kunság. One such tumulus is Asszonyszállás, near Karcag, which locals relate to a Cuman folk hero, Zádor of Túrkeve. By 1600, Cumans generally dressed like the other subjects of the Crown, and modern methods of animal husbandry had spread more profusely. The consolidation of Catholicism in the 15th century created samples of cultural synthesis. Though late-medieval Cumans continued to place much importance on belts, like their nomadic ancestors, their belt buckles were adorned with Western motifs—a Gothic one was found in Kiskunmajsa. Archeological finds in Karcag suggest that local women wore buckles in the old Cuman fashion, but had Christian messages engraved on them. Many Cumans apparently maintained a connection with, or nostalgia for, Eastern Orthodoxy, as attested by the spread of Byzantine crosses. During this period, the practice of circumcision died out, having previously survived as an echo of Islam among Cumans who were crypto- or lapsed Muslims. Although central to the Ottoman trade in textiles, Kunság was not a consumer of such goods. According to art historian Ida Bodné Bobrovszky, this showed that the area consciously resisted being "Turkicized", possibly influenced by Protestant preaching against Islamic proselytism. Within Habsburg Hungary, the return of autonomy resulted in another wave of cultural shifts and trading prohibitions, imposed by the Kunság authorities themselves. Collective autonomy came with social controls: "everyday culture [became] interspersed with privileges and standards laid down in local statutes [...]. The privileged district offered individual security in exchange for the observance of local community norms." The Council or Councils of Jászkunság issued sartorial regulations, limiting luxury and marking visually the social classes to which its constituents belonged. Modernization and revivalism During the early 19th century, Hungarian acculturation continued, with the Greeks and Aromanians of Kecskemét speaking Hungarian by 1846. Geographer Johann Georg Kohl described the Cumans themselves as "completely Magyarized" in 1840, though noting that they were set apart by a "warlike spirit". In tandem, revivalists began referring to ancient Cuman customs and ethnic markers, which in some cases are suspect of being invented traditions. At the time, Horváth and Julius Klaproth introduced the theory according to which Cumans, Jazyges and Hungarians were Finno-Ugric, and therefore "kinsmen." This stance partly overlapped with a working hypothesis for early Hungarian archeologists such as Miklós Jankovich and Géza Nagy. In the 1840s, Jászkunság autonomists became convinced that egalitarianism could only be achieved by the democratization of Hungary as a whole, which made them advocates of Hungarian nationalism. This trend was contrasted by a late-19th-century movement wishing for "Jász County" (Greater Cumania included) to secede from Szolnok, mainly on economic grounds. Presided upon by Orbán Sipos, the last Jazyg Captain, and later by Albert Apponyi, it was opposed locally by István Horthy (father of the more famous Miklós Horthy). The idea of distinct representation was also revived in December 1918, weeks after the Aster Revolution, when Miksa Strobl proposed to federalize the First Hungarian Republic. Two of Strobl's "Hungarian cantons" were to be named after the Cumans and Jazyges. According to Lyublyanovics, revivalist discourse was also a "positive reinforcement" of nationalism, portraying Cumans as "the best Hungarians" and the most authentic survivals from steppe cultures. As a subset of nationalism, Hungarian Turanism theorized that Turkic peoples and Hungarians were of a single Turanid race. However, in the 1930s ethnographer István Györffy of Karcag again shed focus on the distinguishing features of Kunság, including its Turkic background. According to Kálnoky, by 2006 Hungarians who saw themselves as Cuman and Jazyg were displaying "identitarian sensitivities". She rated these grievances as more notable than those of Hungarian Slovaks, Croats or Romanians. A 2012 survey noted a "strong, partly ethnic-religious identity" in Jász-Nagykun-Szolnok, rather than in Kunság as a region; the authors surmised that the newer territorial unit had geographical coherence. Despite no longer being a living language after 1700, Cuman still produced a number of documents in the following centuries. A Lord's Prayer in Cuman, probably written during the Reformation, is known to have been circulated and recited in the 18th century. It reportedly existed in almost 100 variants, of which the surviving codified version may no longer reflect the vernacular of any actual Cuman tribe. This rendition was still being taught in public schools under the Second Hungarian Republic, before being taken out of the curriculum in 1948. Outside this occasional usage, Cuman was no longer spoken: Malte-Brun describes a final effort to collect Cuman phrases as having occurred at Karcag in 1770. Regional Hungarian dialects have preserved some Cuman words, which are also recorded and used in literary and scientific contributions by István Mándoky Kongur. His work includes a study of children's rhymes, positing that apparent nonsense verse could in fact be Cuman rhyming. Cuman words may be the origin of place names such as "Debrecen". Notes {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }} References Szablon:Div col{{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Columns-list with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | gap | rules | small | style }}