Dożywotni főispán

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Örökös főispán (pol. wieczny wódz, łac. Supremus et perpetuus pochodzi) to wódz, który automatycznie piastował urząd, ponieważ otrzymał jakąś wysoką godność kapłańską lub świecką [1]. W 1270 r. Arcybiskup ostrzyhomski został odziedziczonym wodzem powiatu ostrzyhomskiego. W XIV wieku tytuł Ban of Macau był związany z wyspami Bács, Bodrog, Baranya, Szerém i Valkó. [2] W XV wieku dziedzicami zostali biskupi Veszprém, Győr, Nitra, Oradea, Pécs i Eger oraz arcybiskup Kalocsa. Obecny palatyn był również głównym władcą hrabstwa Pest od XV wieku. [1]

Az örökös főispán (latin: supremus et perpetuus comes) olyan főispán, aki a tisztségét azért töltötte be automatikusan, mert valamilyen főpapi vagy országos világi méltóságot kapott.[1]

Elsőnek 1270-ben az esztergomi érsek lett Esztergom vármegye örökös főispánja. A 14. században a macsói báni címet kapcsolták össze Bács, Bodrog, Baranya, Szerém és Valkó ispánságával.[2] A 15. században örökös főispán lett a veszprémi, győri, nyitrai, váradi, pécsi és egri püspök, valamint a kalocsai érsek. A mindenkori nádor is a 15. század óta egyben Pest vármegye főispánja.[1]

Matthias I zacząłem przekazywać niektórym rodzinom królewskim urząd „dziedzicznego”, a dokładniej dziedzicznego wodza (haereditarius) zamiast majątku. Ponieważ węgierska poczta hiszpańska była odpowiednikiem hrabiego frankońskiego, dziedziczna poczta hiszpańska została przekształcona w hrabiego węgierskiego na wzór niemiecki - gdzie hrabia był już wówczas tytułem dziedzicznym [1].

I. Mátyás kezdett egyes bárói családoknak birtok helyett „örökös”, pontosabban örökletes főispáni (haereditarius) hivatalt adományozni. Mivel a magyar ispáni tisztség a frank grófi tisztség megfelelője volt, az örökletes ispáni tisztség német mintára – ahol a gróf már örökletes cím volt ekkor – magyar grófi címmé alakult.[1]

Przodek Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego również otrzymał od Macieja dziedziczne siedziby Orawy i Liptowa i na tej podstawie zostały one później uznane za hrabiów w Polsce. Od XVI wieku władcy Habsburgów kontynuowali również wcześniejszą tradycję, ale do objęcia skutecznego urzędu niezbędna była także nominacja królewska. W niektórych przypadkach władca miał swobodę wyboru spośród członków danej rodziny lub sama rodzina decydowała, w innych tytuł dziedziczono według określonej kolejności (np. Prymogeniczność, senior). Jeśli posiadacz tytułu był osobą niepełnoletnią lub z jakiegokolwiek innego powodu nie mógł faktycznie pełnić urzędu wodza, zamiast tego wyznaczano administratora z władzą główną. Posiadacz praw, który faktycznie piastował ten urząd, był nazywany dziedzicznym i prawdziwym szefem.

Bronisław Komorowski lengyel elnök őse is Mátyástól kapta az árvai és liptói örökletes főispánságot, s ez alapján később Lengyelországban grófként ismerték el őket. A 16. századtól a Habsburg-uralkodók is folytatták a korábbi hagyományt, azonban a tényleges hivatalba lépéshez királyi kinevezésre is szükség volt. Egyes esetekben az uralkodó szabadon választhatott az adott család tagjai közül, vagy maga a család döntött, más esetekben meghatározott rend szerint öröklődött a cím (pl. primogenitúra, szeniorátus). Amennyiben a cím viselője kiskorú volt, vagy más okból nem tölthette be ténylegesen a főispáni hivatalt, helyette főispáni jogkörrel rendelkező adminisztrátort neveztek ki. A hivatalt ténylegesen viselő jogosultat örökös és valóságos főispánnak nevezték.

W XVIII wieku oprócz podniebienia było 9 spadkobierców kościelnych i 14 (16 [3]) spadkobierców świeckiej rodziny arystokratycznej. [1]

A 18. században a nádoron kívül 9 egyházi örökös és 14 (16[3])

világi főúri családi örökletes főispánság volt.[1]

Ranga i urząd dziedziczonego wodza to XLII z 1870 r. W sprawie rozliczenia organów prawa publicznego. przestał istnieć na podstawie przepisu prawa, stał się zwykłym tytułem i nie jest już uprawniony do sprawowania urzędu. Tytuł dziedziczonego wodza nadano w IV. prawo [4] zniosło go i zabroniło jego używania.

Az örökös főispáni rang, illetve tisztség a köztörvényhatóságok rendezéséről szóló 1870. évi XLII. törvénycikk alapján megszűnt, puszta címmé vált, hivatalviselésre többé nem jogosított. Az örökös főispáni címet az 1947. évi IV. törvény[4] megszüntette és használatát megtiltotta.

Naczelnik spadkobiercy pojawił się również w literaturze węgierskiej, na przykład w powieści Mór Jókai Synowie człowieka z kamiennym sercem, rodzina Baradlayów nosiła odziedziczony naczelny tytuł hrabstwa, a Bence Rideghváry pełnił funkcję głównego administratora.

Az örökös főispán a magyar irodalomban is megjelent, így például Jókai Mór A kőszívű ember fiai című regényében a Baradlay család viselte a vármegye örökletes főispáni címét, s Rideghváry Bence szerepelt főispáni adminisztrátorként.

Örökös és örökletes főispánságok a Magyar Királyságban

Dziedziczna i dziedziczna siedziba w Królestwie Węgier

Poniżej znajduje się lista dziedziczonych i odziedziczonych stanowisk wodza zajmowanych w historii Węgier - związanych z godnością wyższego kapłana lub świecką - oraz - odziedziczonych głównych stanowisk rodzinnych - według hrabstw (hiszpański).

Az alábbi felsorolásban szerepelnek a magyar történelem során adományozott – főpapi vagy világi méltósághoz kötött – örökös és – főúri családokhoz kötött – örökletes főispáni tisztségek vármegyék (ispánságok) szerint.

Istnieje wiele poprzednich pokoleń i hrabstw, w których przez pewien czas król miał zwyczaj wybierać przęsło z tego rodzaju lub rodziny, ale nie były to przęsła dziedziczne.

Szerepel jó néhány korábbi nemzetség és vármegye, ahol egy időre a király szokásává vált az ispánt az adott nemzetségből vagy családból választani, ezek azonban nem voltak örökletes ispánságok.

Források

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Magyar történelmi fogalomtár. szerkesztette Bán Péter. Gondolat, Budapest. 1989. str. 194-195. ISBN 963 282 202 1. 
  2. Kristó Gyula (főszerk.), Engel Pál, Makk Ferenc, ur. (1994). Korai magyar történeti lexikon (9-14- század). Akadémiai Kiadó, Budapest. str. 662. ISBN 963-05-6722-9. 
  3. Mezey Barna (2003). Magyar alkotmánytörténet. Osiris Kiadó, Budapest. ISBN 963-389-532-4. 
  4. Az 1947. évi IV. törvény egyes rangok és címek megszüntetéséről

További információk