Hahót I. Mihály

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Ispán Varaždin (1244) Następca: Demetrius Ekch Hahót Mihály (pol. Michał Hahót), węgierski szlachcic, arystokrata, który służył jako ispán komitatu Varaždin w 1244 r. Rodzina Mihály urodził się w gałęzi Hahold klanu Hahót jako syn Haholda II i jego nieznanej z imienia pierwszej żony. Miał brata Haholda III, który był ispánem komitatu Vas w latach 1237–1239. Ich ojciec ożenił się po raz drugi, w wyniku którego miał kolejnych trzech synów: Ákosa, Mikołaja I i Denisa I. Mihály miał dwoje dzieci z pierwszą o nieznanym imieniu żoną: Michała II i córkę o nieznanym imieniu, która poślubiła Györka Atyusza, syna wpływowego barona Atyusza III Atyusza. Można przypuszczać, że Jan, arcybiskup Splitu w latach 1266–1294, który wcześniej wstąpił do franciszkanów, był również jego synem. Jakiś czas po śmierci swojej pierwszej żony Mihály poślubił wdowę po Michale Héderze. Miała ona trzech synów z pierwszego małżeństwa: Hencsea (II), Lőrinca (II) i Virunta. Po „kilku latach wspólnego życia” Mihály Hahót jednostronnie rozwiódł się i wyrzucił żonę z posiadłości. W odpowiedzi jego pasierbowie złożyli przeciwko niemu pozew. Mihály bronił się przed sądem twierdząc, że podczas ślubu nie był świadomy faktu, że jego żona była chrześnicą („spiritualis filia”) jego zmarłego ojca, Haholda II. Po wysłuchaniu świadków z obu rodzin, Bartłomiej, biskup Veszprém oficjalnie zerwał małżeństwo i zobowiązał Michała do zapłaty 140 marek swojej byłej żonie i jej synom w 1233 r. Kariera Po raz pierwszy wspomniano o nim we współczesnych mu zapisach w 1222 r., gdy kupił ziemię Szemenye (dziś w Muraszemenye) od kapituły Veszprém. Wraz ze swoim kuzynem banem Buzadem II Hahótem pojawił się jako świadek w tzw. Dyplomie Kehida z 1232 r., gdy to królewscy słudzy komitatu Zala namawiali króla Węgier Andrzeja II do uznania ich wyroku za obowiązkowy, ponieważ Atyusz, ojciec przyszłego zięcia Mihályego odmówił oddania ziemi Wezmech diecezji Veszprém. Później królewscy słudzy byli w stanie wykonać wyrok, gdy Bartłomiej (biskup Veszprém) sprzedał Wezmech Mihályowi Hahótowi w 1239 r. W królewskim przywileju z 1234 r. synowie bana Buzáda zgodzili się ze stryjem drugiego stopnia, Mihálym, jako posiadaczem rodzinnej własności Szemenye wyłącznie i w całości. W latach 1239–1240 (lub 1241) Mihály pełnił funkcję stolnika królowej Marii Laskariny, małżonki króla Węgier Beli IV. W tym charakterze opiekował się małoletnimi dziećmi – Katarzyną, Elżbietą, Konstancją, Jolantą i Stefanem – z rodziny królewskiej, dopóki dwór królewski nie uciekł do Dalmacji po inwazji Mongołów i katastrofalnej bitwie pod Mohi w kwietniu 1241 r. Następnie powierzono mu utrzymanie porządku w rejonie Varaždina i Ptuja po wycofaniu się Mongołów w 1242 r. W ten sposób możliwe jest, że posiadał już od tego roku funkcję ispána komitatu Varaždin, który wówczas należał do Królestwa Węgier i nie był częścią prowincji Slawonia. W tym kontekście po raz pierwszy został wspomniany przez źródło w lipcu 1244 r. Utrzymywał tę godność w trudnej sytuacji politycznej. Król Bela, który był wdzięczny Trogirowi za zapewnienie schronienie rodzinie królewskiej podczas inwazji mongolskiej, przyznał miastu ziemie w pobliżu Splitu, powodując trwały konflikt między dwoma miastami Dalmacji. Mieszkańcy Trogiru zwrócili się o pomoc do króla. Mihály uczestniczył w kampanii Beli w Dalmacji w 1244 r. i był członkiem węgierskiej armii dowodzonej przez bana Slawonii Denisa II Türje, który wspierała Trogir w sporze ze Splitem. W 1248 r. Mihály założył klasztor franciszkanów w Szemenye, poświęcony Maryi Dziewicy. Zwołał kongregację, aby zaoferować i ustalić roczną ilość jałmużny dla mnichów, ponieważ Mihály nadal był właścicielem samej ziemi. Później rodzina Bánfi de Alsólendva, potomkowie Hahót spowinowaconych przez jego brata Haholda III, została patronem klasztoru. Mihály Hahót zmarł po 1256 r. Przypisy Źródła Cselenkó, Borbála (2006). Szerzetesrendek az Árpád-kori Zala megyében [Klasztory w komitacie Zala z czasów Árpádów] (po węgiersku). Zalai Kismonográfiák 9., Zala Megyei Múzeumok Igazgatósága. ISBN 963-7205-43-8. Karácsonyi, János (1901). A magyar nemzetségek a XIV. század közepéig. II. kötet [Rodzaje węgierskie do połowy XIV wieku, Vol. 2] (po węgiersku). Hungarian Academy of Sciences. Zsoldos, Attila (1997). "»Eléggé nemes férfiak...« A kehidai oklevél társadalomtörténeti vonatkozásairól". In Káli, Csaba (ed.). Zalai történeti tanulmányok [Eseje o historii Zali] (po węgiersku). Zala County Archives. pp. 7–19. ISBN 963-7226-26-5. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka Archontologia Węgier, 1000–1301] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 978-963-9627-38-3.

Hahót I. Mihály (węg.) — Ispán Varaždin — Ispán Varaždina Okres od 1244 Poprzednik Demetrius ?? Następca Ekch ?? Dane biograficzne Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier Urodziny nieznana Śmierć po 1256 Ojciec II. Hahold Matka pierwsza żona ojca Żona 1. nieznana Dzieci Mihály, córka Żona 2. nieznana od daty nieznanej do rozwodu w 1233 Dzieci János