Rátót Miklós
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Rátót I. Miklós, także „Vecse” (pol. Mikołaj I Rátót) (* nieznana, † po 1308), węgierski szlachcic, stolnik królewski od 1293 do 1296 roku. Przodek szlacheckiej rodziny Putnoki. Życie i karieraMiklós I (znany również pod pseudonimem „Vecse”) urodził się we wpływowym i prestiżowym rodzie Rátót, jako syn Oliwera I (fl. 1255), syna Dominika I, który zginął w bitwie pod Mohi w 1241 r. Miklós miał dwóch braci:
Miklós był przodkiem rodziny Putnoki poprzez swoich trzech synów: Renolda, Władysława i Jana („Głuchego”). Rodzina wymarła w drugiej połowie XV wieku.[2] Miklós po raz pierwszy pojawił się we współczesnych mu dokumentach w 1275 r. podczas kryzysu politycznego w 1280 r. Król Władysław IV przyjął nowe prawa Kumanów pod presją kościoła katolickiego. Jednak wielu Kumanów zdecydowało się opuścić Węgry, zamiast słuchać żądań papieskiego legata Filipa. W drodze na granicę pustoszyli i plądrowali wiele osad i posiadłości. Miklós i jego kuzyni, Roland II, Dezydery I i Ratold II skutecznie bronili klasztoru cystersów w Egres (dzisiejsze Igriș w Rumunii). Następnie Miklós i kilku innych członków klanu Rátót uczestniczyli w królewskich kampaniach wojskowych przeciwko Kumanom. Wraz z całą rodziną, Miklós był zagorzałym zwolennikiem Andrzeja III. Za swoją lojalność został latem 1293 r. stolnikiem królewskim. Pełnił tę funkcję co najmniej do października 1296 r.[3] W tym ostatnim przypadku był również określany jako ispán komitatu Szatmár.[3] Miklós zniknął ze źródeł w nadchodzących latach, jego orientacja polityczna podczas interregnum jest nieznana, ale jego krewni początkowo poparli roszczenia Wacława z 1301 roku, a następnie Karola I w 1304 roku. Miklós był nazwany „baronem” (i został zapisany na ekskluzywnym czwartym miejscu) we wrześniu 1308 r. przez Karola, gdy król przywrócił przywileje i prawa kościoła w Budzie.[4] Przypisy
Źródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||