Szécs II. Mikó

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Koniuszy królewski (1291) Następca: Csák János Szentgyörgyi III. Tamás lub Szentgyörgyi IV. Tamás Szécs II. Mikó (* nieznana, † 1305 lub 1306), węgierski szlachcic, dworzanin, koniuszy królewski, powiernik Lodomera Monoszló, arcybiskupa Ostrzyhomia. Posiadłości i kariera dworska Mikó urodził się w rodzie Szécs jako syn Mikó I. Po stronie matki był spokrewniony z Sykstusem, kanonikiem Ostrzyhomia i wybitnym dyplomatą na dworze królewskim króla Węgier Beli IV. Paweł z Komarna nazwał nieżyjącego Mikó swoim „bratem” 6 października 1306 r., co sugerowałoby, że byli braćmi. Jednak w średniowiecznej terminologii łacińskiej wyrażenie „brat” oznaczało także (odległego) „krewnego”. Historyk Krisztina Tóth argumentowała, że Paweł związany jest z rodem Szécs tylko ze strony matki, ponieważ Mikó nie wspomniał o nim w swojej ostatniej woli, testamencie z 1305 roku. Mikó po raz pierwszy pojawił się we współczesnych mu źródłach w 1258 roku, gdy Sykstus sprzedał część swojej odziedziczonej ziemi w Hetény (dziś Chotín na Słowacji) swojemu krewnemu i sąsiadowi Mikó, aby sfinansować swoją misję dyplomatyczną w Rzymie. W 1270 roku Sykstus był członkiem węgierskiej delegacji wysłanej do Neapolu, która eskortowała ówczesną dwunastoletnią księżniczkę Marię, aby poślubiła Karola Kulawego. Wcześniej Sykstus sprzedał Mikó kolejną część Hetény za 70 srebrnych monet. Gdy palatyn Mateusz II Csák został wyznaczony przez króla Władysława IV w 1278 r. do przywrócenia prawa i porządku w królestwie, Mikó dokonał legalnego przejęcia swoich udziałów przed obliczem Mateusza pod koniec roku. W ten sposób udało mu się uniknąć konfiskaty jego ziem. W 1280 r. nabył inne części ziemi Hetény od arcybiskupa Lodomera w zamian za swoje części w Födémes i winnicy w komitacie Komárom. W pierwszej połowie lat 80. XIII wieku Mikó poślubił nieznaną z imienia córkę Maurycego Vázsonyego, krewnego i komornika arcybiskup Lodomera. Następnie Mikó sprzedał połowę majątku Hetény za 50 srebrnych monet swojemu teściowi 17 kwietnia 1285 r. Wspólnie kupili dalsze ziemie w Hetény od Ampuda z Macsala, innego krewnego Sykstusa w 1287 r. Zarówno Maurycy, jak i Mikó należeli do najblizszego kręgu królowej Elżbiety Sycylijskiej (lub Isabeli), która była chroniona przez Lodomera po uwolnieniu z więzienia na Wyspie Małgorzaty. Elżbieta została w Ostrzyhomiu i założyła tam swój własny sąd. Uczyniła Mikó swoim koniuszym około maja 1290 r. Dokument z tego roku głosił, że Mikó przypadkowo złamał pieczęć królowej, gdy Benedykt Rád, biskup Veszprém, poprosił o potwierdzenie własności ziem w komitacie Zala. Mimo to Elżbieta podarowała Mikó ziemie Szentvidkála i Csicsónivegy. Po protestach Benedykta królowa podarowała mu Lovas i Vámos w komitacie Veszprém. Gdy król Władysław IV został zamordowany 10 lipca 1290 r. , jego matka, Elżbieta, pozostała w Ostrzyhomiu pod ochroną Lodomera, który poparł przybycie króla Andrzeja III. Mikó w krótkim czasie w 1291 r. został mianowany koniuszym królewskim na jego dworze. Późniejsze życie W 1292 r. Mikó stanął przed kapitułą Pecz jako świadek podczas długotrwałego procesu przeciwko obywatelom Ostrzyhomia, którzy ograbili dobra archidiecezji Esztergom i zaatakowali domy lokalnego rektora oraz dwóch kanoników jeszcze po śmierć Béli IV w 1270 r. Mikó pozostał w mieście nawet po śmierci Lodomera w styczniu 1298 r. i wyjeździe Elżbiety do Neapolu pod koniec 1299 r. Mikó złożył ostatni testament 16 grudnia 1305 r. Gdy bracia Iwan i Henryk II oblegli i zdobyli zamek Ostrzyhom w tym roku, Krisztina Tóth uznała, że Mikó został śmiertelnie ranny podczas potyczki. Twierdziła również, że jego ostatnia wola nie została wykonana w zwykły sposób, ponieważ wybitni członkowie lokalnego "chepter" uciekli przed nadciągającymi wojskami Kőszegich. Mikó podarował większość swojej własności augustianom z Ostrzyhomia, którzy mieszkali w klasztorze św. Anny, gdzie wcześniej Mikó zbudował także kaplicę. Zapisał swoje ziemie w Hetény i Örs (dziś część Komárno) archidiecezji Ostrzyhom. Dla duchowego zbawienia zmarłej żony podarował swoją winnicę w Ostrzyhomiu i połowę ziemi Hort klasztorowi św. Anny. Jego ewentualna siostrzenica przebywała w Bead i otrzymała inne części Hort i Kistaty, a jego niezidentyfikowanej siostrze przyznano jedną czwartą Hort. Mikó zmarł bezdzietnie do 6 października 1306 r., gdyż wówczas jego krewny Paweł Szécs zaniedbał jego ostatnią wolę i poprosił króla Ottona o wyżej wymienione ziemie jako zapłatę za swoją lojalność. Przypisy Źródła Tóth, Krisztina (2011). "A Szécs nemzetség és rokoni kapcsolatai [Rodzina Szécsów i jej relacje rodzinne]". Turul (po węgiersku). Magyar Heraldikai és Genealógiai Társaság. 84 (2): 37–42. ISSN 1216-7258. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 978-963-9627-38-3.

Szécs II. Mikó — Koniuszy królewski — Koniuszy królewski Okres 1291 Poprzednik Csák János Następca Szentgyörgyi III. Tamás lub Szentgyörgyi IV. Tamás Dane biograficzne Ród Szécs Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier Urodziny nieznana Śmierć 1305 lub 1306 Miejsce Esztergom Ojciec I. Mikó Matka nieznana Żona Vázsony Nn