Kőszegi II. Miklós

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Koniuszy królewski (1318-1321) Następca: Csák III. Péter Fonyi Blaise Kőszegi II. Miklós, także Kőszegi „Kakas” Miklós (pol. Mikołaj Kogut) (* nieznana, † 1332÷3), węgierski szlachcic, koniuszy królewski od 1318 do 1321 roku, za panowania króla Węgier Karola Roberta. Nicholas (II) Kőszegi, also known as Nicholas the Rooster (; died 1332 or 1333), was a Hungarian lord in the early 14th century, who served as Master of the horse from 1318 until 1321. Tło Miklós urodził się w starszej gałęzi wpływowego rodu Kőszegi, jako syn Mikołaja I. Według genealoga Pawła Engela miał młodszego brata, Jana, przodka rodziny Béri. Dokładna data urodzenia Miklósa nie jest znana. Urodził się zdecydowanie przed 1299 r., gdyż w tym roku zmarł jego ojciec. Miklós II często pojawiał się we współczesnych dokumentach pod pseudonimem „Kogut” Po śmierci ojca Miklós odziedziczył kilka domen i wiosek w zachodniej cześci Zadunaja, zwłaszcza w komitatach Vas i Zala. Po 1299 r. bBył właścicielem zamków w Nagykanizsa, Szentvid, Léka (obecnie Lockenhaus, Austria), Rohonc (obecnie Rechnitz w Austrii) i Pölöske. Ten ostatni fort funkcjonował jako jego stałe miejsce zamieszkania. Chociaż uważano go za wybitnego władcę regionu, jego bogactwo i wpływy pozostawały daleko w tyle za jego stryjami, Iwanem i Henrykiem II, którzy na przełomie XIII i XIV wieku założyli prowincje oligarchiczne niezależnie od monarchy, co poważnie ograniczyło Miklósowi możliwości ekspansji. Prawdopodobnie spowodowało to poważne kontrasty między gałęziami Kőszegich. W 1309 i 1312 roku, kiedy w trakcie rezolucji politycznej istniała współpraca między członkami rodziny, Miklós, który osiągnął już dorosłość, został pominięty w dokumentach. After the death of his father, Nicholas inherited several domains and villages in Western Transdaubia, especially in Vas and Zala counties. After 1299, he owned the castles of Kanizsa, Szentvid, Léka (present-day Lockenhaus, Austria), Rohonc (present-day Rechnitz in Austria) and Pölöske. The latter fort functioned as his permanent residence.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Albeit, he was considered a prominent lord in the region, his wealth and influence were far behind his uncles, Ivan and Henry II, who had established oligarchic provinces independently of the monarch at the turn of the 13th and 14th centuries, which significantly restricted Nicholas' expansion potential. This probably created serious contrasts between the branches of the Kőszegis. In 1309 and 1312, when there was cooperation between the family members during a political resolution, Nicholas, who had reached adulthood by then, was omitted from the documents.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Kariera Zamek Lockenhaus Léka (obecnie Lockenhaus), własność Miklós Kőszegiego i jego synów do 1340 Miklós został wspomniany po raz pierwszy przez współczesne akta w marcu 1314 roku, kiedy on i wnuk Iwana, Andrzej, zwrócili zajęty wcześniej Sobor ich familiares, członkom klanu Osl, w tym Lawrence'owi. Jesienią 1315 r. Karol I rozpoczął swoją na dużą skalę pierwszą kampanię przeciwko kuzynom Miklósa, Janowi i Piotrowi (synom Henryka II) i ich terytorium. Karol osobiście poprowadził swoje wojska do komitatu Tolna. Jednak Jan szukał pomocy u swoich krewnych, Andrzeja, który zarządzał zachodnim Zadunajem i Miklós II; reprezentujących pozostałe dwie gałęzie rodu Kőszegi. Zjednoczonemu rycerstwu Kőszegich udało się wyprzeć królewską armię z regionu. W lutym 1316 r. Miklós wystosował list darowizny do swojej familiaris Stefana Vönöckiego za jego lojalność i rolę w zwycięskiej kampanii przeciwko wojskom królewskim Nicholas was first mentioned by contemporary records in March 1314, when he and Ivan's grandson Andrew returned the previously seized Sobor to their familiares, the members of the gens (clan) Osl, including Lawrence.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the autumn of 1315, Charles I launched his first large-scale campaign against Nicholas' cousins, John and Peter (Henry II's sons) and their territory. Charles personally led his troops into Tolna County. However John sought assistance from his relatives, Andrew, who administered Western Transdanubia and Nicholas II; they represented the other two branches of the Kőszegi family.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The united Kőszegi troops managed to expel the royal army from the region.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In February 1316, Nicholas issued a letter of donation to his familiaris, Stephen Vönöcki for his loyalty and role in the victorious campaign against the royal troops.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} W nadchodzących miesiącach w karierze Miklós nastąpił zwrot polityczny. gdy Stefan Uroš II Milutin zaatakował Syrmię, Karol I rozpoczął kontr-kampanię po drugiej stronie rzeki Sawy i zimą 1317 roku przejął fortecę Macsó (dzisiejsza Mačva, Serbia). Miklós przysięgał wierność królowi i według Engel Pawła Engela także wziął udział w kampanii. Korzystając z nieobecności króla, Andrzej Kőszegi zaatakował królewskie miasta Sopron i Győr, a jednocześnie bezskutecznie oblegał na Lékę i Rohonca, zamki Miklós II. Podczas ataku żołnierze Andrzeja zabili kilku sług Mikołaja i splądrowali ich ziemie. W odwecie Karol rozpoczął wyprawę karną na terytorium Andrzeja latem 1317 r., a austriacki książę Fryderyk Sprawiedliwy zaatakował również z pogranicza. Dominacja Andrzeja upadła w ciągu kilku miesięcy. Warunki zawieszenia broni przez Karola determinowały rozwiązanie rozszerzonej prowincji Kőszegich w zachodniej cześci Zadunaja. Karol I poparł Miklósa, wdrażając strategię „dziel i rządź”, aby wyeliminować wspólne działania Kőszegich; król mianował go ispánem komitatów Vas i Zala, w miejsce Andrzeja. Poza tym Miklós został koniuszym królewskim pod koniec 1317 r. lub na początku 1318 r. There was a political turnaround in Nicholas' career in the upcoming months. When Stefan Uroš II Milutin invaded the Syrmia, Charles I launched a counter-campaign across the river Száva and seized the fortress of Macsó (present-day Mačva, Serbia) in the winter of 1317. Nicholas pledged allegiance to the king and also participated in the campaign, according to Pál Engel. Taking advantage of the king's absent, Andrew Kőszegi attacked the royalist towns of Sopron and Győr and, simultaneously, he unsuccessfully besieged Léka and Rohonc too, the castles of Nicholas II.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During the attack, Andrew's troops killed Nicholas' several servants and pillaged their lands.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In retaliation, Charles launched a punitive expedition against Andrew's territory in the summer of 1317, while Austrian duke Frederick the Fair also attacked from the borderlands. Andrew's dominion collapsed within months. Charles' cease-fire conditions resulted the dissolution of the extended Kőszegi province in Western Transdanubia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Charles I supported Nicholas, implementing the strategy of "divide and rule" in order to eliminate the Kőszegis' united actions; the king appointed him as ispán of Vas and Zala counties, succeeding Andrew. Beside that Nicholas was also made Master of the horse in late 1317 or early 1318.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Po swoim ostatecznym zwycięstwie nad większością oligarchów, w tym rodem Kőszegich, Karol I zwrócił się przeciwko Miklósowi i uznał go za zdrajcę. Na początku 1321 r. dowódcy karola, Aleksander Köcski i Wawrzyniec Csornai (dawni familiaris Miklósa) ponownie poprowadzili kampanię królewską na Zadunaju. Najpierw zdobyli Pölöske, a następnie zajęli Kanizsa i Rohonc wraz z kilkoma wioskami. Miklós mógł utrzymać tylko Lékę, podczas gdy ispanat komitatu Vas przeszedł w ręce jego byłego zbuntowanego krewnego, Andrzeja Kőszegiego. After his ultimate victory over most of the oligarchs, including the Kőszegi kinship, Charles I turned against Nicholas and declared him as treacherous. In early 1321, Charles' generals, Alexander Köcski and Lawrence Csornai (Nicholas' former familiaris) again led a royal campaign in Transdanubia. At first, they captured Pölöske, then seized Kanizsa and Rohonc, along with several villages. Nicholas Kőszegi could retain only Léka,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} while the ispánate of Vas County went to his former rebellious relative, Andrew Kőszegi.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Późniejsze życie Miklós przeżył upadek polityczny. Udało mu się odzyskać zamek Rohonc od pierwotnych właścicieli, rodu Ják w wyniku wymiany gruntów w 1329 r. Miklós poślubił Elżbietę, córkę austriackiego szlachcica Konrada von Pottendorfa. Małżeństwo miało trzech synów, Jana, Władysława i Henryka, którzy nosili nazwisko Rohonci w nadchodzących dziesięcioleciach od nowej stałej siedzibie ojca. Miał także córkę, Katarzynę. Miklós złożył swoją ostatnią wolę w październiku 1332 r. Przekazał ziemię Kėdar (dzisiejszy Rábaket, gmina Szentgotthárd) klasztorowi w Borsmonostor (Klostermarienberg, dziś część Mannersdorf an der Rabnitz, Austria). Zmarł przed sierpniem 1333 r. Jego synowie zostali zmuszeni do wymiany fortu Léka na Kemend w 1340 r. Rodzina Rohonci rozkwitała do 1403 r., gdy straciła znaczną część swojego majątku, w tym Rohonc i Kemend, podczas powstania narodowego przeciwko królowi Zygmuntowi. Rodzina wymarła ok. połowy XV wieku. Nicholas survived his political downfall. He successfully recovered the castle of Rohonc from the original owners, the Ják kindred during an act of land exchange in 1329.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Nicholas married Elizabeth, a daughter of an Austrian noble, Konrad von Pottendorf. The marriage produced three sons, John, Ladislaus and Henry who took the Rohonci surname in the upcoming decades after their father' new permanent seat. He also had a daughter, Catherine. Nicholas made his last will in October 1332. He donated the land of Kedhely (present-day Rábakethely, a borough of Szentgotthárd) to the monastery in Borsmonostor (Klostermarienberg, today part of Mannersdorf an der Rabnitz, Austria). He died sometime before August 1333. His sons were forced to exchange the fort of Léka to Kemend in 1340.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The Rohonci family flourished until 1403, when they lost much of their fortune, including Rohonc and Kemend, during the national uprising against King Sigismund.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The kinship continued to exist until the middle of the 15th century. Przypisy Źródła Engel, Pál (1988). Az ország újraegyesítése. I. Károly küzdelmei az oligarchák ellen (1310–1323) [Zjednoczenie Królestwa. Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]. Századok. Magyar Történelmi Társulat. 122 (1–2): str. 89–146. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0. Kristó, Gyula (2003). I. Károly király harcai a tartományurak ellen (1310–1323) [Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]. Századok. Magyar Történelmi Társulat. 137 (2): str. 297–347. Zsoldos, Attila (2010). A Henrik-fiak: A Héder nembéli Kőszegiek "családi története" [Synowie Henryka: Historia rodu Kőszegich z klanu Héder]. Vasi Szemle. 64 (6): str. 651–661. ISSN 0505-0332.

Kőszegi II. Miklós (węg.) Mikołaj Kogut (pol.) Kakas — Koniuszy królewski — Pieczęć II. Miklósa Kőszegi, 1323 Pieczęć II. Miklósa Kőszegi, 1323 Koniuszy królewski Okres od 1318–1321 Poprzednik Csák III. Péter Następca Fonyi Blaise Dane biograficzne Ród Kőszegi Rodzina Rohonci Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny przed 1299 Śmierć 1332 lub 1333 Ojciec I. Miklós Żona Pottendorf Elizabeth von ??? Dzieci I. János I. László Henrik Katalin