Kőszegi András: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 66: Linia 66:
  
 
[[File:Kőszeg-vár3.JPG|thumb|right|The medieval wall of [[Jurisics Castle|Kőszeg Castle]], owned by Andrew Kőszegi]]
 
[[File:Kőszeg-vár3.JPG|thumb|right|The medieval wall of [[Jurisics Castle|Kőszeg Castle]], owned by Andrew Kőszegi]]
−
 
−
== 1 ==
 
  
 
Kiedy [[Stefan Uroš II Milutin]] zaatakował [[Syrmia|Syrmię]], [[Karol]] I rozpoczął kontr-kampanię po drugiej stronie rzeki Sawy i zimą 1317 r. przejął fortecę [[Macsó]] (dzisiejsza [[Mačva]], Serbia). Korzystając z nieobecności króla, András zaatakował miasta Sopron i Győr, które odmówiły uznania jego zwierzchnictwa, ale mieszczanie z powodzeniem odepchnęli przestępstwo z pomocą żołnierzy jego byłych ''familiares'', [[Nagymartoni Pál|Pawła]] i  [[Nagymartoni Lorinc|Nagymartoni '''Lawrence'a''']]. Jednocześnie András bezskutecznie  oblegał [[Léka]] i [[Rohonc]] (odpowiednio, obecnie [[Lockenhaus]] i [[Rechnitz]] w Austrii), zamki jego rojalistycznego krewnego [[Kőszegi II. Miklós|Mikołaja II Kőszegi]], który również zainicjował kampanię serbską<ref name="Engel1988" />. Współczesne zapisy i '''karty''' określają siły András jako "Niemców", co oznacza, że zwerbował wielu najemników z Austrii i Styrii<ref name="Skorka" />. W odwecie [[Karol]] rozpoczął wyprawę karną na swoje terytorium latem 1317 r., a austriacki książę [[Friedrich der Schöne|Fryderyk Sprawiedliwy]] zaatakował również z pogranicza. Dominacja András załamała się w ciągu kilku miesięcy (szczegóły starć są nieznane); poddał się [[Karol]]owi w obozie królewskim w Komárnie w październiku 1317 r. (w tym momencie król miał już wszystkie fortece [[Csák III. Máté|Mateusza III Csáka]]). Warunki zawieszenia broni przez Karola determinowały rozwiązanie rozszerzonej domeny [[Kőszegi]]ch w zachodniej części kraju Zadunajskiego; ród była w stanie zatrzymać tylko komitaty [[Vas]] i [[Zala]], ich '''dochody''' zostały przekazane [[Kőszegi II. Miklós|Mikołajowi II Kőszegowi]], zaś królewski ''ispán'' został przeniesiony do innych komitatów, gdzie András stracił wszystkie swoje zamki (na przykład Pannonhalma, [[Kapuvá]]r i [[Óvár]]).<ref name="Engel1988" /> Wbrew wnioskom [[Engel Pál|Pála Engela]], historyk [[Kristó Gyula|Gyula Kristó]]  uznał, że nieudany atak András na Sopron miał miejsce latem 1317 roku i nie doszło do kolejnych starć między armią królewską a wojskami András. Kristó argumentował, że nie ma dowodów na to, że András kiedykolwiek utrzymywał wspomnianych wcześniej ''ispánaty''. W listopadzie 1317 r. Król [[Fryderyk]] polecił austriackiemu szlachcicowi i ''ispánowi'' Rudolfowi von Pottendorfowi z komitatu [[Sopron]] zawieszenie ataków na posiadłości Andrása<ref name="Kristó">Kristó, Gyula (2003). ''I. Károly király harcai a tartományurak ellen (1310–1323)'' [''Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)'']. Századok. Magyar Történelmi Társulat. '''137''' (2): str. 333–334, 339.</ref>.
 
Kiedy [[Stefan Uroš II Milutin]] zaatakował [[Syrmia|Syrmię]], [[Karol]] I rozpoczął kontr-kampanię po drugiej stronie rzeki Sawy i zimą 1317 r. przejął fortecę [[Macsó]] (dzisiejsza [[Mačva]], Serbia). Korzystając z nieobecności króla, András zaatakował miasta Sopron i Győr, które odmówiły uznania jego zwierzchnictwa, ale mieszczanie z powodzeniem odepchnęli przestępstwo z pomocą żołnierzy jego byłych ''familiares'', [[Nagymartoni Pál|Pawła]] i  [[Nagymartoni Lorinc|Nagymartoni '''Lawrence'a''']]. Jednocześnie András bezskutecznie  oblegał [[Léka]] i [[Rohonc]] (odpowiednio, obecnie [[Lockenhaus]] i [[Rechnitz]] w Austrii), zamki jego rojalistycznego krewnego [[Kőszegi II. Miklós|Mikołaja II Kőszegi]], który również zainicjował kampanię serbską<ref name="Engel1988" />. Współczesne zapisy i '''karty''' określają siły András jako "Niemców", co oznacza, że zwerbował wielu najemników z Austrii i Styrii<ref name="Skorka" />. W odwecie [[Karol]] rozpoczął wyprawę karną na swoje terytorium latem 1317 r., a austriacki książę [[Friedrich der Schöne|Fryderyk Sprawiedliwy]] zaatakował również z pogranicza. Dominacja András załamała się w ciągu kilku miesięcy (szczegóły starć są nieznane); poddał się [[Karol]]owi w obozie królewskim w Komárnie w październiku 1317 r. (w tym momencie król miał już wszystkie fortece [[Csák III. Máté|Mateusza III Csáka]]). Warunki zawieszenia broni przez Karola determinowały rozwiązanie rozszerzonej domeny [[Kőszegi]]ch w zachodniej części kraju Zadunajskiego; ród była w stanie zatrzymać tylko komitaty [[Vas]] i [[Zala]], ich '''dochody''' zostały przekazane [[Kőszegi II. Miklós|Mikołajowi II Kőszegowi]], zaś królewski ''ispán'' został przeniesiony do innych komitatów, gdzie András stracił wszystkie swoje zamki (na przykład Pannonhalma, [[Kapuvá]]r i [[Óvár]]).<ref name="Engel1988" /> Wbrew wnioskom [[Engel Pál|Pála Engela]], historyk [[Kristó Gyula|Gyula Kristó]]  uznał, że nieudany atak András na Sopron miał miejsce latem 1317 roku i nie doszło do kolejnych starć między armią królewską a wojskami András. Kristó argumentował, że nie ma dowodów na to, że András kiedykolwiek utrzymywał wspomnianych wcześniej ''ispánaty''. W listopadzie 1317 r. Król [[Fryderyk]] polecił austriackiemu szlachcicowi i ''ispánowi'' Rudolfowi von Pottendorfowi z komitatu [[Sopron]] zawieszenie ataków na posiadłości Andrása<ref name="Kristó">Kristó, Gyula (2003). ''I. Károly király harcai a tartományurak ellen (1310–1323)'' [''Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)'']. Századok. Magyar Történelmi Társulat. '''137''' (2): str. 333–334, 339.</ref>.
−
 
−
<small><small>When [[Stefan Uroš II Milutin of Serbia|Stefan Uroš II Milutin]] invaded the [[Szerémség|Syrmia]], Charles I launched a counter-campaign across the river [[Száva]] and seized the fortress of [[Macsó]] (present-day Mačva, Serbia) in the winter of 1317. Taking advantage of the king's absent, Andrew Kőszegi attacked the towns of [[Sopron]] and [[Győr]], which refused to acknowledge his supremacy, but the burghers successfully repelled the offense with the assistance of the troops of his former ''familiares'', [[Paul Nagymartoni|Paul]] and [[Lawrence Nagymartoni]]. Simultaneously Andrew unsuccessfully besieged [[Lockenhaus|Léka]] and [[Rechnitz|Rohonc]] (present-day Lockenhaus and Rechnitz in Austria, respectively), the castles of his royalist relative [[Nicholas II Kőszegi]], who also participated in the Serbian campaign.{{sfn|Engel|1988|p=121}} Contemporary records and charters in the following period referred to Andrew's forces as "Germans", which implies that he hired number of mercenaries from [[Duchy of Austria|Austria]] and [[Duchy of Styria|Styria]].{{sfn|Skorka|2017|p=106}} In retaliation, Charles launched a punitive expedition against his territory in the summer of 1317, while Austrian duke [[Frederick the Fair]] also attacked from the borderlands. Andrew's dominion collapsed within months (the details of the clashes are unknown); he surrendered to Charles in the royal camp at [[Komárno|Komárom]] in October 1317 (at that moment, the king besieged [[Matthew III Csák|Matthew Csák]]'s fortress). Charles' cease-fire conditions resulted the dissolution of the extended Kőszegi province in Western Transdanubia; the family was able to retain only Vas and Zala counties, its revenues were handed over to Nicholas II Kőszegi, while royal ''ispán''s were appointed to the other counties, where Andrew lost all of his castles (for instance, Pannonhalma, [[Kapuvár]] and Óvár).{{sfn|Engel|1988|p=121}} In contrary to [[Pál Engel]]'s conclusion, historian [[Gyula Kristó]] considered that Andrew's unsuccessful attack against Sopron took place in the summer of 1317, and there were no subsequent clashes between the royal army and Andrew's troops. Kristó argued there is no evidence that Andrew ever held the aforementioned ispánates. In November 1317, King Frederick instructed Austrian noble and ''ispán'' of Sopron County [[Rudolf von Pottendorf]], to suspend attacks against Andrew's landholdings.{{sfn|Kristó|2003|pp=333–334}} </small></small>
 
  
 
Po nieudanym buncie w 1317 roku András wycofał się ku zachodniej granicy. Z nieznanych przyczyn zbuntował się ponownie przeciwko [[Karol]]owi I wiosną 1319 roku. Następnie Aleksander Köcski i Mikołaj Felsőlendvai poprowadzili królewską kampanię przeciwko jego pozostałej domenie. WMszcząć się, Köcski w ciągu kilku miesięcy przejął sześć fortec [[Kőszegi]]ch; pokonał armię Andrása w Szalafő, pokonując także austriackie oddziały pomocnicze, następnie obległ i zdobył fortecę Kőszeg i [[Kapronca]] (dzisiejsza [[Koprivnica]], Chorwacja).<ref name="Engel1988" /><ref name="Kristó" /> Według '''karty''' królewskiej Mikołaj Felsőlendvai schwytał sześciu austriackich baronów-rabusiów, którzy służyli w armii András. Według historyka [[Skorka Renáta|Renáty Skorki]] wydarzenia te miały miejsce także podczas buntu András w 1317 r.<ref name="Skorka" /> Potem András poddał się armiom królewskim i nigdy więcej się nie buntował. [[Karol]] I nie ukarał go w pełni z nieznanych przyczyn, na przykład zwrócił mu także zamek Kőszeg<ref name="Engel1988" />. Gdy król zmiażdżył władzę [[Kőszegi II. Miklós|Mikołaja II Kőszegiego]] w 1321 r., mianował Andrása nowym ''ispán'' komitatu [[Va]]s [19]. András zmarł w drugiej połowie 1324 r. Jego zamki i ziemie odziedziczył jego znacznie młodszy stryj, [[Iban von Bernstein|Jan „Wilk”]]<ref name="Skorka" />.
 
Po nieudanym buncie w 1317 roku András wycofał się ku zachodniej granicy. Z nieznanych przyczyn zbuntował się ponownie przeciwko [[Karol]]owi I wiosną 1319 roku. Następnie Aleksander Köcski i Mikołaj Felsőlendvai poprowadzili królewską kampanię przeciwko jego pozostałej domenie. WMszcząć się, Köcski w ciągu kilku miesięcy przejął sześć fortec [[Kőszegi]]ch; pokonał armię Andrása w Szalafő, pokonując także austriackie oddziały pomocnicze, następnie obległ i zdobył fortecę Kőszeg i [[Kapronca]] (dzisiejsza [[Koprivnica]], Chorwacja).<ref name="Engel1988" /><ref name="Kristó" /> Według '''karty''' królewskiej Mikołaj Felsőlendvai schwytał sześciu austriackich baronów-rabusiów, którzy służyli w armii András. Według historyka [[Skorka Renáta|Renáty Skorki]] wydarzenia te miały miejsce także podczas buntu András w 1317 r.<ref name="Skorka" /> Potem András poddał się armiom królewskim i nigdy więcej się nie buntował. [[Karol]] I nie ukarał go w pełni z nieznanych przyczyn, na przykład zwrócił mu także zamek Kőszeg<ref name="Engel1988" />. Gdy król zmiażdżył władzę [[Kőszegi II. Miklós|Mikołaja II Kőszegiego]] w 1321 r., mianował Andrása nowym ''ispán'' komitatu [[Va]]s [19]. András zmarł w drugiej połowie 1324 r. Jego zamki i ziemie odziedziczył jego znacznie młodszy stryj, [[Iban von Bernstein|Jan „Wilk”]]<ref name="Skorka" />.
−
 
−
<small><small>After his failed insurrection in 1317, Andrew Kőszegi withdrew to the western border. For unknown reasons, he rebelled against Charles I again in the spring of 1319. Thereafter, Alexander Köcski and [[Nicholas Felsőlendvai]] led a royal campaign against his remaining dominion. Fulfilling his vengeance, Köcski seized the Kőszegis' six fortresses within months; he overcame Andrew Kőszegi's army at [[Szalafő]], also defeating the Austrian auxiliary troops, thereafter besieged and captured the forts of [[Kőszeg]] and [[Koprivnica|Kapronca]] (present-day Koprivnica, Croatia).{{sfn|Engel|1988|p=126}}{{sfn|Kristó|2003|p=339}} According to a royal charter, Nicholas Felsőlendvai captured six Austrian [[Robber baron (feudalism)|robber barons]], who served in Andrew's army. According to historian Renáta Skorka, these events also occurred during Andrew's rebellion in 1317.{{sfn|Skorka|2017|p=106}} After that Andrew Kőszegi surrendered to the royal armies and never rebelled again. Charles I did not fully punish him for unknown reasons, for instance, he also returned the castle of Kőszeg to him.{{sfn|Engel|1988|p=126}} When the king crushed the power of Nicholas II Kőszegi in 1321, he appointed Andrew as the new ''ispán'' of Vas County.{{sfn|Engel|1996|p=225}} He died in the second half of 1324. His castles and lands were inherited by his much younger uncle, [[Iban von Bernstein|John the "Wolf"]].{{sfn|Skorka|2017|p=107}} </small></small>
 
  
 
== Przypisy ==
 
== Przypisy ==

Wersja z 11:40, 22 cze 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.
Poprzednik: Ispán Vas
(1314-1317) 		Następca:
Kőszegi III. Miklós Kőszegi II. Miklós
Poprzednik: Ispán Zala
(1314-1317) 		Następca:
Kőszegi III. Miklós Kőszegi II. Miklós
Poprzednik: Ispán Sopron
(1314-1317) 		Następca:
Kőszegi III. Miklós Pottendorf Rudolf von ??
Poprzednik: Ispán Moson
(1314-1317) 		Następca:
Kőszegi III. Miklós John Hencfi ??
Poprzednik: Ispán Győr
1314-1317) 		Następca:
Kőszegi III. Miklós Nagymartoni Pál
Poprzednik: Ispán Vas
1321-1324) 		Następca:
Kőszegi II. Miklós Kőszegi János

Kőszegi András (pol. Andrzej Kőszegi) (* nieznana, † maj÷grudzień 1324), węgierski szlachcic, członek potężnego rodu Kőszegi. Jego nieudany bunt przeciwko królowi Węgier Karolowi I w 1317 r. przyczynił się do stopniowego upadku rządów jego rodu na Zadunaju.

Rodzina

András wywodził się z zadunajskiej gałęzi potężnego i zamożnego rodu Kőszegi.[1] Urodził się około 1295 r., niedługo przed śmiercią ojca, Grzegorza, który został zabity uderzeniem pioruna w 1297 r.[2] Wiosną 1315 r. Andrzej był jeszcze określany jako „iuvenis” („młody”), który właśnie osiągnął dorosłość[3].

Andrzej miał starszego brata, Mikołaja III, oboje wnuków i spadkobierców wpływowego lorda Iwána Kőszegiego, który w poprzednich dekadach założył na zachodnim Zadunaju, prowincję niezależną od władzy królewskiej. Mikołaj III odziedziczył władzę i majątek Iwana w 1308 r. András został po raz pierwszy wspomniany we współczesnych aktach w styczniu 1312 r., gdy Mikołaj potwierdził swój wcześniej zawarty sojusz z Domem Habsburgów w Fölöstöm (obecnie Fürstenfeld), András, jego stryj biskup Mikołaj IV z Győr i synowie zmarłego Henryka II, Jan i Piotra „księcia”.[3]

Rebelie przeciwko Karolowi

Mikołaj III zmarł na początku 1314 roku. Jego następcą został András, który wyraźnie stwierdził w jednym ze swoich statutów, że odziedziczył prowincję od dziadka, a następnie brata „z mocy prawa”[4]. W związku z tym András stał się dziedzicznym ispánem komitatów Vas, Sopron, Zala - i być może Moson i Győr - aż do swojej śmierci.[5] Był właścicielem różnych zamków w regionie, Kőszeg, Mosonmagyaróvár, Borostyánkő (dziś Bernstein, Austria), Sárvár, Tátika i Kabold (dziś Kobersdorf, Austria), oprócz opactwa Pannonhalma.[5] Początkowo András pozostawał neutralny podczas wojny zjednoczeniowej króla Karola I na Węgrzech przeciwko oligarchom, kontynuując politykę brata polegającą na porzucaniu agresywnych zachowań wobec króla. Według własnego dokumentu András miał odwiedzić dwór królewski latem 1314 r., lecz nie ma żadnej wzmianki o tym wydarzeniu[3].

Plik:Sárvár Nádasdy-vár1.JPG
Zamek Sárvár stała rezydencja Andrzeja Kőszegi, aż do jego śmierci

Wkrótce jednak András wrócił do ostrej polityki ekspansjonistycznej Iwana i splądrował ziemie swoich sąsiadów, aby zintegrować niektórych pozostałych niezależnych władców w jego zachodniej prowincji Zadunaja. Na przykład jego znany Salomon Salamonvári zniszczył zamek w Resznek, którego właścicielem był Herborda Reszneki. Mniej więcej w tym samym czasie András zabrał Szentgyörgyvár (zwany także Békavár, tj. „Zamkiem Żaby”) od Joachima Péca[5]. Rozszerzył nawet swój wpływ na niektóre części komitatu Veszprém na początku 1315 r.[4] Na przykład arbitralnie zajął fort Ugod własność Csáków.[5] Kiedy Karol I rozpoczął królewską kampanię przeciwko Janowi i Piotrowi, zmarłym synom Henryka, którzy rządzili ich prowincją w południowej części Zadunaja, András wysłał swoje oddziały pomocnicze, aby udzielić pomocy swoim drugim stryjom[6][3]. Karol ponownie rozpoczął wojnę z południowym panowaniem Kőszegich w pierwszej połowie 1316 r., co również mocno dotknęło terytorium András. Nie był w stanie pomóc swoim krewnym[6], ponieważ jego kilka familiares obiecało wierność królowi i opuściło jego armię w tym samym czasie, w tym Aleksander Köcski i jego krewni, rodzina Nádasd. András wysłał swojego żołnierza Salomona na czele armii łupieszczej do Gersekarát, gdzie szwagier Köcskiego Władysław Nádasd i jego rodzina zostali brutalnie zamordowani. W tym samym czasie ziemie i młyny Köcskiego również zostały splądrowane i zniszczone[6].

Plik:Kőszeg-vár3.JPG
The medieval wall of Kőszeg Castle, owned by Andrew Kőszegi

Kiedy Stefan Uroš II Milutin zaatakował Syrmię, Karol I rozpoczął kontr-kampanię po drugiej stronie rzeki Sawy i zimą 1317 r. przejął fortecę Macsó (dzisiejsza Mačva, Serbia). Korzystając z nieobecności króla, András zaatakował miasta Sopron i Győr, które odmówiły uznania jego zwierzchnictwa, ale mieszczanie z powodzeniem odepchnęli przestępstwo z pomocą żołnierzy jego byłych familiares, Pawła i Nagymartoni Lawrence'a. Jednocześnie András bezskutecznie oblegał Léka i Rohonc (odpowiednio, obecnie Lockenhaus i Rechnitz w Austrii), zamki jego rojalistycznego krewnego Mikołaja II Kőszegi, który również zainicjował kampanię serbską[6]. Współczesne zapisy i karty określają siły András jako "Niemców", co oznacza, że zwerbował wielu najemników z Austrii i Styrii[2]. W odwecie Karol rozpoczął wyprawę karną na swoje terytorium latem 1317 r., a austriacki książę Fryderyk Sprawiedliwy zaatakował również z pogranicza. Dominacja András załamała się w ciągu kilku miesięcy (szczegóły starć są nieznane); poddał się Karolowi w obozie królewskim w Komárnie w październiku 1317 r. (w tym momencie król miał już wszystkie fortece Mateusza III Csáka). Warunki zawieszenia broni przez Karola determinowały rozwiązanie rozszerzonej domeny Kőszegich w zachodniej części kraju Zadunajskiego; ród była w stanie zatrzymać tylko komitaty Vas i Zala, ich dochody zostały przekazane Mikołajowi II Kőszegowi, zaś królewski ispán został przeniesiony do innych komitatów, gdzie András stracił wszystkie swoje zamki (na przykład Pannonhalma, Kapuvár i Óvár).[6] Wbrew wnioskom Pála Engela, historyk Gyula Kristó uznał, że nieudany atak András na Sopron miał miejsce latem 1317 roku i nie doszło do kolejnych starć między armią królewską a wojskami András. Kristó argumentował, że nie ma dowodów na to, że András kiedykolwiek utrzymywał wspomnianych wcześniej ispánaty. W listopadzie 1317 r. Król Fryderyk polecił austriackiemu szlachcicowi i ispánowi Rudolfowi von Pottendorfowi z komitatu Sopron zawieszenie ataków na posiadłości Andrása[7].

Po nieudanym buncie w 1317 roku András wycofał się ku zachodniej granicy. Z nieznanych przyczyn zbuntował się ponownie przeciwko Karolowi I wiosną 1319 roku. Następnie Aleksander Köcski i Mikołaj Felsőlendvai poprowadzili królewską kampanię przeciwko jego pozostałej domenie. WMszcząć się, Köcski w ciągu kilku miesięcy przejął sześć fortec Kőszegich; pokonał armię Andrása w Szalafő, pokonując także austriackie oddziały pomocnicze, następnie obległ i zdobył fortecę Kőszeg i Kapronca (dzisiejsza Koprivnica, Chorwacja).[6][7] Według karty królewskiej Mikołaj Felsőlendvai schwytał sześciu austriackich baronów-rabusiów, którzy służyli w armii András. Według historyka Renáty Skorki wydarzenia te miały miejsce także podczas buntu András w 1317 r.[2] Potem András poddał się armiom królewskim i nigdy więcej się nie buntował. Karol I nie ukarał go w pełni z nieznanych przyczyn, na przykład zwrócił mu także zamek Kőszeg[6]. Gdy król zmiażdżył władzę Mikołaja II Kőszegiego w 1321 r., mianował Andrása nowym ispán komitatu Vas [19]. András zmarł w drugiej połowie 1324 r. Jego zamki i ziemie odziedziczył jego znacznie młodszy stryj, Jan „Wilk”[2].

Przypisy

  1. ↑ Engel: Genealógia (Genus Héder 4. Kőszegi [i Rohonci - gałąź] )
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Skorka, Renáta (2017). A "mohó farkas" utóda. Egy Kőszegi Habsburg-szolgálatban [Dziedzic „Chciwego Wilka”. Kőszegi w służbie książąt Habsburgów]. Világtörténet. 39 (1): str. 101, 106-107.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Vajk, Ádám (2011). "Mibe került ezen hűségi levél?" Kőszegi Miklós győri püspöksége és az országos politik ["Ile kosztowała ta karta lojalnościowa?” Biskupstwo Miklósa z Kőszegich i ogólnokrajowa polityka]. W: Nemes, Gábor; Vajk, Ádám (red.). In labore fructus. Jubileumi tanulmányok Győregyházmegye történetéből. Győri Egyházmegyei Levéltár. str. 420-423.
  4. ↑ 4,0 4,1 Zsoldos, Attila (2010). A Henrik-fiak: A Héder nembéli Kőszegiek "családi története [Synowie Henryka: „Rodzinna historia” Kőszegich z klanu Héder]. Vasi Szemle. 64 (6): str. 657, 661.
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I]. História, MTA Történettudományi Intézete. str. 132, 155, 178, 225, 234, 350, 385, 399, 405, 426, 441, 449.
  6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 Engel, Pál (1988). Az ország újraegyesítése. I. Károly küzdelmei az oligarchák ellen (1310–1323) [Zjednoczenie Królestwa. Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]. Századok. Magyar Történelmi Társulat. 122 (1–2): str. 112, 121, 126.
  7. ↑ 7,0 7,1 Kristó, Gyula (2003). I. Károly király harcai a tartományurak ellen (1310–1323) [Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]. Századok. Magyar Történelmi Társulat. 137 (2): str. 333–334, 339.

Źródła

  • Engel, Pál (1988). Az ország újraegyesítése. I. Károly küzdelmei az oligarchák ellen (1310–1323) [Zjednoczenie Królestwa. Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]. Századok. Magyar Történelmi Társulat. 122 (1–2): str. 89–146.
  • Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0.
  • Kristó, Gyula (2003). I. Károly király harcai a tartományurak ellen (1310–1323) [Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]. Századok. Magyar Történelmi Társulat. 137 (2): str. 297–347.
  • Skorka, Renáta (2017). A "mohó farkas" utóda. Egy Kőszegi Habsburg-szolgálatban [Dziedzic „Chciwego Wilka”. Kőszegi w służbie książąt Habsburgów]. Világtörténet. 39 (1): str. 93–124. ISSN 0083-6265.
  • Vajk, Ádám (2011). "Mibe került ezen hűségi levél?" Kőszegi Miklós győri püspöksége és az országos politik ["Ile kosztowała ta karta lojalnościowa? ”Biskupstwo Miklósa z Kőszegich i ogólnokrajowa polityka]. W: Nemes, Gábor; Vajk, Ádám (red.). In labore fructus. Jubileumi tanulmányok Győregyházmegye történetéből. Győri Egyházmegyei Levéltár. str. 411–440. ISBN 978-615-5035-01-2.
  • Zsoldos, Attila (2010). A Henrik-fiak: A Héder nembéli Kőszegiek "családi története [Synowie Henryka: „Rodzinna historia” Kőszegich z klanu Héder]. Vasi Szemle. 64 (6): str. 651–661. ISSN 0505-0332.

Kőszegi András (węg.)
Andrzej Kőszegi (pol.)

— Ispán Vas —
Ispán Vas
Okres od : (1) 1314, (2) 1321
do : (1) 1317, (2) 1324
Poprzednik 1. Kőszegi III. Miklós
2. Kőszegi II. Miklós
Następca 1. Kőszegi II. Miklós
2. Kőszegi János
Dane biograficzne
Ród Kőszegi
Pochodzenie węgierskie
Państwo Królestwo Węgier
w unii personalnej
z Królestwem Chorwacji
Urodziny ok.1295
Śmierć maj/grudzień 1324
Ojciec Gergely
Matka nieznana
Rodzeństwo Miklós
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Kőszegi_András&oldid=35573”