Kőszegi Gergely

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Ispán Zala (1291) Następca: [Péc III. Lukács]] [Péc III. Lukács]] Kőszegi Gergely (pol. Grzegorz Kőszegi) (* nieznana, † 1297), węgierski szlachcic, dostojnik państwowy za panowania króla Węgier Andrzeja III. Biografia Gergely był pierworodnym synem potężnego oligarchy Ivana Kőszegiego. Miał siostrę, która wyszła za mąż za pewnego Dominika [2] i brata Jana Wilka, który prawdopodobnie urodził się po śmierci Gergely'ego i został włączony do austriackiej szlachty [3]. Miał także przyrodniego brata z pozamałżeńskiego romansu ojca, Mikołaja (ur. 1282), który rozpoczął karierę kościelną i wzniósł się do godności biskupa Győr. [4] Gergely miał dwóch synów z nieznaną z imienia żony: Mikołaja IV i Andrzeja, którzy byli jeszcze nieletni podczas jego śmierci i odziedziczyli bogactwo i pozycję dziadka Ivana po 1308 roku. Przyszły Andrzej III przybył na Węgry po raz pierwszy w 1278 roku na zaproszenie Ivana Kőszegiego, który chciał wykorzystać Andrzeja przeciwko Władysławowi IV na Węgrzech. Andrzej nic nie osiągnął i jesienią wrócił do Wenecji. Gergely został po raz pierwszy wymieniony jako stolnik królewski w przyszłym dworze książęcym Andrzeja w 1287 r. [5] Za panowania Andrzeja III, który wstąpił na tron ​​węgierski w 1290 r., Gergely służył jako ispán komitatu Zala w 1291 r. [6] Krótko po podpisaniu pokoju w Hainburgu, który zakończył krótką wojnę między Węgrami a Austrią i nakazał zniszczenie fortec, które przejęł od nich austriacki Albert I, Kőszegi wszczęli bunt przeciwko Andrzejowi wiosną 1292 roku, uznając Karola Martela z Andegawenów, jako króla Węgier. Jego ojciec Karol II z Neapolu podarował komitaty Vas i Sopron Iwanowi i jego synowi Gergely [2]. We wrześniu 1296 r. Gergely został uznany ispánem Garics (Podgaric) i Gerzence (obecnie Garešnica) według współczesnego dokumentu. W następnym roku oba forty przekazano diecezji zagrzebskiej [7]. The future Andrew III came to Hungary for the first time in 1278 at the invitation of Ivan Kőszegi, who wanted to play Andrew off against Ladislaus IV of Hungary. Andrew achieved nothing, and went back to Venice in autumn. Gregory Kőszegi was first referred to as the Master of the stewards in the virtual ducal court of Andrew in 1287.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During the reign of Andrew III, who ascended the Hungarian throne in 1290, Kőszegi served as ispán of Zala County in 1291.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Shortly after the signing of Peace of Hainburg, which concluded the brief war between Hungary and Austria and prescribed the destruction of the fortresses that Albert of Austria had seized from them, Kőszegis rose up in open rebellion against Andrew in spring 1292, acknowledging Charles Martel of Anjou, as King of Hungary. His father Charles II of Naples donated Vas and Sopron counties to Ivan and his son Gregory.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In September 1296, Gregory was styled as ispán Garics (Podgaric) and Gerzence (Garešnica) lordships by a contemporary document. In the next year, the two forts were handed over to the Diocese of Zagreb.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Gergely podzielał zamiary polityczne ojca dążące do ustanowienia ich niezależnej prowincji na pograniczach Austrii i Węgier. Według austriackich kronik i annałów aktywnie uczestniczyli w różnych akcjach plądrowania i napadania na oba królestwa. Continuatio Vindobonensis opisał Gergely'ego jako „bardzo złego człowieka, najbardziej bezwartościowego złodzieja”, a zatem, jak zauważyła kronika, „nie był zaskoczony”, że został zabity przez uderzenie pioruna w 1297 r. [2] Gregory shared his father's political orientation in order to establish their independent province at the borderlands between Austria and Hungary. According to Austrian chronicles and annals, he actively participated in the various plundering campaigns and raids against the two realms. The Continuatio Vindobonensis described Gregory as a "very bad man, the most worthless robber", thus, as the chronicle noted, "it is not surprising" that he was killed by a lightning strike in 1297.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Przypisy Źródła Skorka, Renáta (2017). A "mohó farkas" utóda. Egy Kőszegi Habsburg-szolgálatban [Dziedzic „Chciwego Wilka”. Kőszegi w służbie książąt Habsburgów]. Világtörténet (po węgiersku). 39 (1): str. 93–124. ISSN 0083-6265. Vajk, Ádám (2011). "Mibe került ezen hűségi levél?" Kőszegi Miklós győri püspöksége és az országos politika [„Ile kosztowała ta karta lojalnościowa?” Biskupstwo Miklósa z Kőszeg i polityka ogólnokrajowa]. W: Nemes, Gábor; Vajk, Ádám (red.). In labore fructus. Jubileumi tanulmányok Győregyházmegye történetéből. Győri Egyházmegyei Levéltár. str. 411–440. ISBN 978-615-5035-01-2. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN978-963-9627-38-3.

Kőszegi Gergely (węg.) Grzegorz Kőszegi (pol.) — Ispán Zala — Ispán Zala Okres 1291 Poprzednik [Péc III. Lukács]] Następca [Péc III. Lukács]] Dane biograficzne Ród Kőszegi Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny data nieznana Śmierć 1297 Przyczyna uderzenie pioruna Ojciec Iván Matka nieznana Rodzeństwo "Farkas" János, siostra Żona nieznana Dzieci III. Miklós, András