Kőszegi Gergely: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 32: | Linia 32: | ||
Przyszły [[III. András|Andrzej III]] przybył na Węgry po raz pierwszy w 1278 roku na zaproszenie [[Kőszegi Iván|Ivana Kőszegiego]], który chciał wykorzystać Andrzeja przeciwko [[IV. László|Władysławowi IV]] na Węgrzech. Andrzej nic nie osiągnął i jesienią wrócił do Wenecji. Gergely został po raz pierwszy wymieniony jako [[stolnik królewski]] w przyszłym dworze książęcym Andrzeja w 1287 r.<ref name="Zsoldos">Zsoldos, Attila (2011). ''Magyarország világi archontológiája, 1000–1301'' [''Świecka archontologia Węgier, 1000–1301'']. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. str. 72, 154, 234.</ref> Za panowania Andrzeja III, który wstąpił na tron węgierski w 1290 r., '''Gergely''' służył jako [[ispán]] komitatu [[Zala]] w 1291 r.<ref name="Zsoldos" /> Krótko po podpisaniu [[Pokój w Hainburgu|pokoju w Hainburgu]], który zakończył krótką wojnę między Węgrami a Austrią i nakazał zniszczenie fortec, które przejęł od nich austriacki [[Albert I]], [[Kőszegi]] wszczęli bunt przeciwko Andrzejowi wiosną 1292 roku, uznając [[Anjou Martell Károly|Karola Martela]] z Andegawenów, jako króla Węgier. Jego ojciec [[Karol II Andegaweński|Karol II z Neapolu]] podarował komitaty [[Vas]] i [[Sopron]] Iwanowi i jego synowi Gergely<ref name="Skorka" />. We wrześniu 1296 r. Gergely został uznany ''ispánem'' Garics (Podgaric) i Gerzence (obecnie Garešnica) według współczesnego dokumentu. W następnym roku oba forty przekazano diecezji zagrzebskiej<ref name="Zsoldos" />. | Przyszły [[III. András|Andrzej III]] przybył na Węgry po raz pierwszy w 1278 roku na zaproszenie [[Kőszegi Iván|Ivana Kőszegiego]], który chciał wykorzystać Andrzeja przeciwko [[IV. László|Władysławowi IV]] na Węgrzech. Andrzej nic nie osiągnął i jesienią wrócił do Wenecji. Gergely został po raz pierwszy wymieniony jako [[stolnik królewski]] w przyszłym dworze książęcym Andrzeja w 1287 r.<ref name="Zsoldos">Zsoldos, Attila (2011). ''Magyarország világi archontológiája, 1000–1301'' [''Świecka archontologia Węgier, 1000–1301'']. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. str. 72, 154, 234.</ref> Za panowania Andrzeja III, który wstąpił na tron węgierski w 1290 r., '''Gergely''' służył jako [[ispán]] komitatu [[Zala]] w 1291 r.<ref name="Zsoldos" /> Krótko po podpisaniu [[Pokój w Hainburgu|pokoju w Hainburgu]], który zakończył krótką wojnę między Węgrami a Austrią i nakazał zniszczenie fortec, które przejęł od nich austriacki [[Albert I]], [[Kőszegi]] wszczęli bunt przeciwko Andrzejowi wiosną 1292 roku, uznając [[Anjou Martell Károly|Karola Martela]] z Andegawenów, jako króla Węgier. Jego ojciec [[Karol II Andegaweński|Karol II z Neapolu]] podarował komitaty [[Vas]] i [[Sopron]] Iwanowi i jego synowi Gergely<ref name="Skorka" />. We wrześniu 1296 r. Gergely został uznany ''ispánem'' Garics (Podgaric) i Gerzence (obecnie Garešnica) według współczesnego dokumentu. W następnym roku oba forty przekazano diecezji zagrzebskiej<ref name="Zsoldos" />. | ||
| − | |||
| − | |||
Gergely podzielał zamiary polityczne ojca dążące do ustanowienia ich niezależnej prowincji na pograniczach Austrii i Węgier. Według austriackich kronik i annałów aktywnie uczestniczyli w różnych akcjach plądrowania i napadania na oba królestwa. ''Continuatio Vindobonensis'' opisał Gergely'ego jako „bardzo złego człowieka, najbardziej bezwartościowego złodzieja”, a zatem, jak zauważyła kronika, „nie był zaskoczony”, że został zabity przez uderzenie pioruna w 1297 r.<ref name="Skorka" /> | Gergely podzielał zamiary polityczne ojca dążące do ustanowienia ich niezależnej prowincji na pograniczach Austrii i Węgier. Według austriackich kronik i annałów aktywnie uczestniczyli w różnych akcjach plądrowania i napadania na oba królestwa. ''Continuatio Vindobonensis'' opisał Gergely'ego jako „bardzo złego człowieka, najbardziej bezwartościowego złodzieja”, a zatem, jak zauważyła kronika, „nie był zaskoczony”, że został zabity przez uderzenie pioruna w 1297 r.<ref name="Skorka" /> | ||
| − | |||
| − | |||
==Przypisy== | ==Przypisy== | ||
Wersja z 11:59, 22 cze 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Kőszegi Gergely (pol. Grzegorz Kőszegi) (* nieznana, † 1297), węgierski szlachcic, dostojnik państwowy za panowania króla Węgier Andrzeja III.
BiografiaGergely był pierworodnym synem potężnego oligarchy Ivana Kőszegiego.[1] Miał siostrę, która wyszła za mąż za pewnego Dominika[2] i brata Jana Wilka, który prawdopodobnie urodził się po śmierci Gergely'ego i został włączony do austriackiej szlachty[2]. Miał także przyrodniego brata z pozamałżeńskiego romansu ojca, Mikołaja (ur. 1282), który rozpoczął karierę kościelną i wzniósł się do godności biskupa Győr.[3] Gergely miał dwóch synów z nieznaną z imienia żony: Mikołaja IV i Andrzeja, którzy byli jeszcze nieletni podczas jego śmierci i odziedziczyli bogactwo i pozycję dziadka Ivana po 1308 roku.[1] Przyszły Andrzej III przybył na Węgry po raz pierwszy w 1278 roku na zaproszenie Ivana Kőszegiego, który chciał wykorzystać Andrzeja przeciwko Władysławowi IV na Węgrzech. Andrzej nic nie osiągnął i jesienią wrócił do Wenecji. Gergely został po raz pierwszy wymieniony jako stolnik królewski w przyszłym dworze książęcym Andrzeja w 1287 r.[4] Za panowania Andrzeja III, który wstąpił na tron węgierski w 1290 r., Gergely służył jako ispán komitatu Zala w 1291 r.[4] Krótko po podpisaniu pokoju w Hainburgu, który zakończył krótką wojnę między Węgrami a Austrią i nakazał zniszczenie fortec, które przejęł od nich austriacki Albert I, Kőszegi wszczęli bunt przeciwko Andrzejowi wiosną 1292 roku, uznając Karola Martela z Andegawenów, jako króla Węgier. Jego ojciec Karol II z Neapolu podarował komitaty Vas i Sopron Iwanowi i jego synowi Gergely[2]. We wrześniu 1296 r. Gergely został uznany ispánem Garics (Podgaric) i Gerzence (obecnie Garešnica) według współczesnego dokumentu. W następnym roku oba forty przekazano diecezji zagrzebskiej[4]. Gergely podzielał zamiary polityczne ojca dążące do ustanowienia ich niezależnej prowincji na pograniczach Austrii i Węgier. Według austriackich kronik i annałów aktywnie uczestniczyli w różnych akcjach plądrowania i napadania na oba królestwa. Continuatio Vindobonensis opisał Gergely'ego jako „bardzo złego człowieka, najbardziej bezwartościowego złodzieja”, a zatem, jak zauważyła kronika, „nie był zaskoczony”, że został zabity przez uderzenie pioruna w 1297 r.[2] Przypisy
Źródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
