|
II Miklós/Nikola II.
Joakim Pektar
I. István/Stjepan II.
Pál
Miklós Gutkeled (hu) (†1288), juge suprême du Royaume de Hongrie, voïvode de Transylvanie.
Joakim Gutkeled (hu) (†1277), ban de Slavonie, maître du trésor.
István Gutkeled (hu) (†1280), juge suprême de Hongrie.
Csák III. Ugrin Ugrin (*Ugron przed 1240, † 1311), węgierski szlachcic z rodu Csáków, Ban Severin (1268) za panowania króla Węgier [[IV. Béla| Béli IV], Nie sprawował urzędu krajowego za panowania Stefana V. Za panowania Władysława IV był koniuszym królewskim (1272–1274), ispánem komitatu Szerém (1272–1273), banem tytularnym, sędzią królewskim (1275), wojewodą Siedmiogrodu (1275–1276), ispán komitatu Bánya (1277), banem Maczwy i banem Bośni (1278–1279). Za panowania Andrzeja III był ispánem komitatu Pozsega (1293). W 1298 r. król nazwał go „najbardziej zaproszonym” baronem. Podczas interregnum był „strażnikiem” i „najwierniejszym baronem” Karola Roberta. Ponownie został ispánem komitatu Szerém i tárnokmester (1306–1309).
Tekst pochyłą czcionkąCsák nembeli Ugrin (Ugron; 1240 előtt – 1311) országbáró (– barones regni), a Csák nemzetség tagja. IV. Béla uralkodása alatt szörényi bán (1268). V. István alatt nem töltött be országos tisztséget. IV. László alatt lovászmester (1272–1274), szerémi ispán (1272–1273), címzetes bán, országbíró (1275), erdélyi vajda (1275–1276), bányai (banai) ispán (1277), tárnokmester (1277–1279), majd macsói és boszniai bán (1278–1279). III. András alatt pozsegai ispán (1293). 1298-ban a király a „leghívebb” bárójának nevezte. Az interregnum idejében Károly Róbert „gyámja” és „leghűségesebb bárója”, ismét szerémi ispán és tárnokmester (1306–1309).
Współczesne mu zapisy obejmują nazwiska Ugrinius, Ugrinus, Wgrinus, Wgrino, Vgrini, dla których przez resztę życia stosował przedrostek filius Pous.
A korabeli iratokban Ugrinius, Ugrinus, Wgrinus, Wgrino, Vgrini neveken fordul elő, melyhez élete végéig a filius Pous előnevet használta.
Pochodzenie, krewni
Na podstawie jego własnego imienia magister Ugrinius filius Pous de genere Chaak można wyciągnąć wniosek, że „pan Ugrian” był synem Pousa (Pózs) z rodziny Csák.
Származására saját névhasználata magister Ugrinius filius Pous de genere Chaak adja az első támpontot, amely szerint „Ugrin mester” a Csák nemzetségből származó Pous (Pózs) fia volt.
Analiza warunków własności stwarza okazję do dalszego postępu. W 1284 r. Ugrin Csák podarował swoją starodawną posiadłość Kenéz (Keniz), położoną w pobliżu rzeki Gyöngyös w komitacie Vas, jako nagrodę za zasługi dla bana Tivadar z rodziny Gyovad [m 1]. Imię Pous zostało po raz pierwszy wspomniane w 1240 r. w Kenéz - 20 grudnia tego roku sędzia Andrzej, syn Serafina [m 3] zeznaje, że z powodu niektórych posiadłości wcześniejszy proces przeciwko Csákowi został założony przez małoletnie dzieci Pousa i małżonka Baasa (Bázs). podlegał jurysdykcji sędziego krajowego. W pozwie nienazwani małoletni synowie Pousa - ich najbliżsi krewni - byli reprezentowani przez arcybiskupa Ugrina z Kalocsa, za pośrednictwem jego prawnika, kapelana Demetriusza Csáka, ispána z komitatu Csanád [1].
Továbblépésre a birtokviszonyok vizsgálata nyújt lehetőséget. Csák Ugrin 1284-ben a Vas megyei Gyöngyös folyó mellett fekvő ősi birtokát, Kenéz (Keniz) helységet, szolgálatai jutalmául a Gyovad[m 1] nembeli Tivadar bánnak[m 2] adományozta. Pous nevét 1240-ben említik először Kenéz helységről szólva — ez év december 20-án András[m 3] országbíró tanúsítja, hogy az itt lévő bizonyos birtokok miatt a vasvári káptalan Pous kiskorú fiai és Baas (Bázs) ispán fia Csák ellen régebben indított pere az országbíró döntése alá került. A birtokperben Pous meg nem nevezett kiskorú fiait – legközelebbi rokonai – a Csák nembeli Demeter csanádi ispán és ügyvédje révén Ugrin kalocsai érsek képviselték.[1]
Pous, uważany za brata Demetriusza i Ugrina arcybiskupa Kalocsa, był już ispánem komitatu Vas w 1225 roku. W 1227 r. był ispánem komitatu Fejér i zastępcą skarbnika księcia Beli i skarbnika królewskiego, gdy Bela IV wstąpił na tron; obok tego jest ispán komitatu Bács. Po 1235 roku nie ma go już na liście, prawdopodobnie zmarł w 1235 lub 1236 roku. Starodawne posiadłości Pousa znajdowały się w komitatach Vas i Nógrád]. Jego ojcem, podobnie jak Demetriusza, był Łukasz. [1]
A Csák nembeli Demeter és Ugrin testvérének tartott Pous 1225-ben már Vas megye ispánja volt. 1227-ben Fejér megye ispánja és Béla herceg tárnokmestere. 1233-ban még tárnokmester és ezen tisztsége alatt szörényi bán is. IV. Béla trónra lépésekor is tárnokmester volt; mellette Bács megye ispánja. 1235 után már nem szerepel, valószínűleg 1235-ben vagy 1236-ban halhatott meg. Pous ősi birtokai Vas és Nógrád megyében feküdtek. Az ő apja, akárcsak Demeteré a Csák nembeli Luka (Lukács) lehetett.[1]
Pous z pewnością nie żył w 1240 roku, więc nie może być tym samym co Pous, syn Pétera Csáka, który pochodzi z 1267 roku i jest tej samej płci. Syn Piotra, Dominik, nabył Ujlak (Ilok) w komitacie Valkó w 1268 r., który później stał się, ale nie był spokrewniony, własnością rodziny Ugrinów Csáka i nazwany jego imieniem [1].
Pous 1240-ben már biztosan nem élt, így nem lehet azonos az 1267-ben szereplő és ugyancsak Csák nembeli Péter fia Domonkos testvérével, Poussal. Péter fia Domonkos 1268-ban szerezte meg a Valkó megyei Ujlakot (Ilok), amely később – de nem rokonság révén – Csák Ugrin családjának is birtokközpontja és névadója lett.[1]
Pályája, birtokügyei
Twoja kariera, majątek ma znaczenie
Ugrina spotykamy po 1240 r., a w pierwszym przypadku w 1268 r. jako bana Severin. W tym czasie miał dwóch synów, a jeden z jego oficerów przekazał dwa majątki Denisa, syna Arnata Zsadány, komitatowi Nógrád (obecnie Felső i Alsópetény), w granicach dziadka i ojca. [1]
Ugrinnal 1240 után, első esetben 1268-ban szörényi bánként találkozunk. Ekkor már két fia is van, és egyik tisztjének a Zsadány nembeli Arnat fia Dénesnek a Nógrád megyében lévő Petény (jelenleg c- és Alsópetény) nevű két birtokát azokkal a határokkal adományozta el, amelyekben nagyatyja és atyja is bírta.[1]
Po śmierci Beli IV, Ugrin nie pełnił żadnego urzędu państwowego za panowania Stefana V. Prawdopodobnie było to spowodowane jego stanowiskiem podczas konfliktu dwóch królów [1].
IV. Béla halála után V. István alatt nem viselt országos hivatalt, ennek oka valószínűleg a két király szembenállása idején képviselt pártállása lehetett.[1]
Po objęciu tronu przez Władysława IV ponownie był sędzią królewskim, od 27 listopada 1272 r. do 1274 r., a od 1 grudnia 1272 r. do 27 września 1273 r. ispánem komitatu Szerém. Jako lovászmester potwierdza swoją nadaną w 1268 r. posiadłość osmańską, w której po raz pierwszy nazywa siebie jako Mistrz Ugrin, syn Pousa z rodziny Csáków [1].
IV. László trónra lépésekor újra országnagy, 1272. november 27-től 1274-ig lovászmester és mellette 1272. december 1-től, 1273 szeptember 27-ig szerémi ispán is. Mint lovászmester erősíti meg a petényi birtokról szóló 1268. évi adományozását, ezen oklevélben nevezi magát először a Csák nembeli Pous fia Ugrin mesternek.[1]
Jesienią 1273 r. [M 5] Mojs był z palatynem, a później Simon zastępcą sędziego Börd (kto)? zbuntował się przeciwko Władysławowi IV. [1] [2] 17 października 1273 r. w Budzie król nazywa Ugrina niewiernym i przekazuje jego pałac w Ostrzyhomiu jako biskup Budy za jego długi [3]. Niemniej jednak w 1275 r. Ugrin nadal był sędzią królewskim i tytularnym banem, a pałac Ostrzyhom pozostał. 2 grudnia 1275 r. otrzymał funkcję wojewody Siedmiogrodu, które pełnił tylko do pierwszej połowy 1276 r. Od 10 listopada 1277 r. do 29 marca 1279 r. był porucznikiem królewskim, a w 1277 r. był małżonkiem komitatu Bánya (Bana). W latach 1278–1279 był banem Maczwy i banem Bośni. Pod koniec marca 1278 roku sprzedał swój pałac w Ostrzyhomiu miejscowej kapitule, a wiosną 1280 roku sprzedał pozostałą część swojej posiadłości w Petény ispánowi Erdő z rodziny Zsombor [1].
1273 őszén[m 4] Mojs volt nádorral és bördi Simon későbbi alországbíróval együtt IV. László ellen fellázadt.[1][2] 1273. október 17-én Budán, a király hűtlennek nevezi és esztergomi palotáját tartozásai fejében Walter budai ispánnak adományozza.[3] Ennek ellenére 1275-ben mégis országbíró és címzetes bán, és az esztergomi palota is a birtokában maradt. 1275. december 2-án megkapta az erdélyi vajdaságot, amelyet csak rövid ideig, 1276 első feléig töltött be. 1277. november 10-től, 1279. március 29-ig királyi tárnokmester, és mellette 1277-ben Bánya (Bana) megye ispánja is. 1278-tól, 1279-ig macsói és boszniai bán. 1278. március végén adta el az Esztergomban lévő palotáját az esztergomi káptalannak, 1280 tavaszán pedig a petényi birtokának még meglévő részét értékesítette a Gyula-Zsombor nembeli Erdő ispánnak.[1]
Po 1279 roku, Władysław IV odwołał go ze wszystkich funkcji, jego nazwisko pojawia się tylko w sprawach majątkowych.
1279 után, IV. László alatt már nem viselt országos tisztséget, neve csak birtokügyekben fordul elő.
Latem 1280 r. król László wspomina o Mikołaju Kacsics, syna Eustachego (Leustáka), którego przodkowie byli zaangażowani w zabójstwo królowej Gertrud i stracili majątek w komitacie Nógrád w Losonc. Według króla Mikołaj odrestaurował majątek Losonc na prośbę Ugrina (syna Pousa). W 1284 r., jako syn mistrza Pousa mistrza Csáka, Ugrin oświadczył, że starodawna posiadłość Kenéza, położona wzdłuż Gyöngyös w komitacie Vas, zostanie przekazana banowi Tivadar jako nagroda za jego usługi, a król Władysław opuścił darowiznę 27 maja. W 1287 r. osiągnięto porozumienie między Ugrinem a Kutami komitatu Zala w sprawie niektórych posiadłości w pobliżu Drawy, co jest znane z certyfikacji Kapituły Pozsega. [1]
1280 nyarán említi meg László király, mint a Kacsics nembeli Lesták fia Miklós pártfogóját, akinek ősei Gertrúd királyné meggyilkoltatásában részt vettek és azért a Nógrád megyei losonci birtokukat elvesztették. A király szerint, Miklós a losonci birtokot Ugrin (Pous fia) kérésére kapta vissza. 1284-ben mint a Csák nembeli Pous mester fia Ugrin mester kinyilatkoztatta, hogy a Vas megyében a Gyöngyös mentén fekvő Kenéz nevű ősi birtokát szolgálatai jutalmazásául Tivadar bánnak adományozza, az adományozást László király május 27-én hagyta helyben. 1287-ben Ugrin és a Zala megyei Kutasiak között, bizonyos Dráva-melletti birtokokat érintően megegyezés jött létre, melyről a pozsegai káptalan tanúsításából szerezhetünk tudomást.[1]
Ugrin nie od razu otrzymał urząd państwowy za czasów Andrzeja III, ale 11 lipca 1293 r. został ispánem komitatu Pozsega. [1]
III. András alatt nem kapott ugyan rögtön országos méltóságot, de 1293. július 11-én már Pozsega megye ispánja.[1]
Zgodnie z listem Andrzeja III z dnia 11 lipca 1293 r .: [4]
III. András 1293. július 11-én kelt levele szerint:[4]
„... kiedy wysłał Mistrza Ugrina, swojego ukochanego wielbiciela, nad morze przed swoją matką, a niektórzy z nich zostali schwytani przez niewiernych.
- Komunikat dr Károly Szabó
„ … midőn kedvelt hívét Ugrin mestert édesanyja elébe a tengerpartra küldötte, és azt némely hűtlenek foglyul ejtették, Radiszló bán az ő parancsára a hűtlenekkel megütközött, azokat egy rokona és öt szolgája halálával s többek megsebesültével legyőzte, Ugrint kiszabadította … ”
– Dr. Szabó Károly közlése
Potem prawdopodobnie był już w południowej części kraju, w regionie Valkó-Szerém. 13 lipca 1298 r. Ugrin uzyskał certyfikat Andrzej a III, gdy Tatarzy zostali zaatakowani i zniszczeni w banacie Maczwy, mistrz Ugrin (syn Pousa) przekroczył Sawę, pokonał wroga i wysłał dwie zabite głowy Tatarów do Budy na dwór królewski. Król podarował Pabart w komitacie Valkó ispánowi Csák nembeli Orbán (Wrbanus), który brał udział w kampanii pod hasłem „zwycięskiego” barona Ugrina, nominowanego do zwycięstwa. [1]
Ezt követően valószínűleg már főként az ország déli részén, a valkó-szerémi vidéken tartózkodott. 1298. július 13-án tanúsította III. András, hogy amikor a tatárok Macsó vidékét megrohanták és pusztították, Ugrin mester (Pous fia) a Száván átkelt, az ellenséget legyőzte és két megölt tatár fejét Budára a királyi udvarhoz küldte. A Király a győzelem kapcsán „leghívebb bárója“ Ugrin előterjesztésére, a zászlója alatt a hadjáratban részt vett Csák nembeli Orbán (Wrbanus) ispán fiainak a Valkó megyében fekvő Pabart adományozta.[1]
Po śmierci Andrzeja III Ugrin stał się wiernym stronnikiem Karola Roberta. 24 sierpnia 1304 r. uczestniczył w zgromadzeniu węgierskich kościelnych i świeckich dostojników ku czci ich króla Karola w Pozsony.
III. András halála után Károly Róbert rendíthetetlen híve lett. 1304. augusztus 24-én Pozsonyban részt vett a királyuknak Károlyt elismerő magyar egyházi és világi méltóságok összejövetelén-
Ugrin był ispánem komitatu Szerém na czas nieokreślony, a od 15 czerwca 1309 r. do 15 czerwca 1309 r. [1] [m 6] Ponieważ zdeprecjonowany palatyn nie był w stanie pełnić funkcji pierwszego barona w pierwszej dekadzie XIV wieku, skarbnik tymczasowo wspiął się na szczyt hierarchii. W 1307 król Karol nazwał Ugrina „najbardziej lojalnym baronem swojego kraju” [5]
Nem meghatározott időszakban volt szerémi ispán, 1306-tól 1309. június 15-ig pedig tárnokmester.[1][m 5] Mivel a leértékelődött nádori poszt a 14. század első évtizedében nem tölthette be az első bárói tisztség funkcióját, Csák Ugrin méltósága, a tárnokmesterség emelkedett ideiglenesen a hierarchia élére. Károly király 1307-ben „országa leghűségesebb bárójaként" nevezete meg Ugrint.[5]
1
Według Sándora Domanovszkyego nie wiemy, kiedy dokładnie Ugrin dołączył do Andegawenów. [6] [m 7] Według Jánosa Karácsonyiego natychmiast po śmierci Andrzeja III. [7] Po śmierci andrzeja (14 stycznia 1301 r.) Karol przejął Zagrzeb jako konserwator, a Paweł Garai oddał księciu zamek Pozsega na jego polecenie. [2]
Domanovszky Sándor szerint az Anjoukhoz csatlakozásának idejét pontosan nem tudjuk.[6][m 6] Károly Róbert a szlavóniai Zágrábban értesült III. András haláláról.[7] Karácsonyi János szerint Csák Ugrin rögtön III. András halála (1301. január 14.) után Károly Róbert mellé állt. Károlyt Zágrábban gyámjaként (conservator) vette át, és Garai Pál is az ő utasítására adta át a hercegnek Pozsega várát.[2]
Dyplom króla Wacława z 26 września 1302 r. po raz pierwszy wspomina Ugrina (syna Pousa) po stronie Karola Roberta, gdy relacjonuje nieudane oblężenie Budy we wrześniu. Karol Robert zawarł sojusz z księciem Austrii Rudolfem Habsburgiem w Pozsony 24 sierpnia 1304 r., a na specjalnym dyplomie kościelnej i świeckiej szlachty imię Ugrina było również pierwsze [8].
Vencel (László) király 1302. szeptember 26-án kelt oklevele Ugrint (Pous fiát) elsőként említi Károly Róbert oldalán, amikor beszámol Buda eredménytelen szeptemberi ostromáról. Károly Róbert 1304. augusztus 24-én Pozsonyban szövetségre lépett Habsburg Rudolf osztrák herceggel, az egyházi és világi előkelők ezt tanúsító külön oklevelében Ugrin neve ugyancsak az első helyen áll.[8]
24 sierpnia 1304 r. Ugrin uczestniczył w spotkaniu węgierskich kościelnych i świeckich dostojników na cześć ich króla Karola w Pozsony [9]. Zgromadzeni panowie zawarli traktat o wzajemnej pomocy z księciem Austrii Rudolfem III przeciwko księciu Czech Wacławowi. [10]
1304. augusztus 24-én Ugrin részt vett a királyuknak Károlyt elismerő magyar egyházi és világi méltóságok gyűlésén Pozsonyban.[9] Az összegyűlt főurak kölcsönös segítségnyújtási szerződést kötöttek a cseh trónra ácsingózó III. Rudolf osztrák herceggel III. Vencel cseh király ellen.[10]
Prawdopodobnie w 1305 r. zbuntował się Jan, syn Ajnarda Zsámbokiego. Zaatakował Ugrina, „Wysokiego Barona Króla” w Szerém. János Zsámboki został pokonany i przekazany Ugrinowi przez jego prawą rękę, Pawła Garai. [1] [2]
Valószínűleg 1305-ben lázadt fel Zsámboki Ajnárd fia János. Ő a Szerémségben támadta meg Ugrint, „a király legfőbb báróját”. Zsámboki Jánost Ugrin jobbkeze, Garai Pál győzte le és adta át Ugrinnak.[1][2]
W 1307 r. wojewoda Siedmiogrodu Władysław III Kán przekazał królowi węgierskiemu Ottonowi Szeged [6]. Dzięki swojej interwencji arcybiskup Kalocsa odwołał wygnanie biskupa Piotra Monoszlo z Siedmiogrodu na początku tego roku. [2]
1307-ben Szegeden Kán László erdélyi vajda is neki adta át a fogoly Ottó magyar királyt.[6] Közbenjárására a kalocsai érsek még ez évben visszavonta Monoszló Péter erdélyi püspök kiközösítését.[2]
Ugrin zajmuje również pierwsze miejsce w dwóch 1307 listach darowizny oraz w protokole zjazdu 10 października 1307 r. W Rákos, jako Chaak nembeli Pous fia Ugrinus. Nadal utrzymywał swój pierwszy tytuł w karcie Karola Roberta z 22 września 1308 r. [11]
Két 1307. évi adománylevélben és az 1307. október 10-én Rákoson tartott országgyűlés (congregatio) jegyzőkönyvében is az első helyen szerepel, Chaak nembeli Pous fia Ugrinus -ként. Elsőségét még 1308. szeptember 22-én, Károly Róbertnek a budai egyházra vonatkozó oklevelében is tartotta.[11]
2
Kardynał Gentile Portino da Montefiore miał tylko przedstawiciela w radzie z dnia 27 listopada 1308 r. i podczas koronacji Budy 15 czerwca 1309 r., Prawdopodobnie z powodu jego zgiętego wieku [11]. 4 września 1310 r. Działał jako mistrz wśród naśladowców króla, a w 1311 r. spotykamy go po raz ostatni, gdy wujek zaprasza kapitułę do włączenia pewnego dziekana do niektórych posiadłości [1].
Gentilis bíboros 1308. november 27-i oklevele szerinti zsinaton, és az 1309. június 15-i budai koronázáson – valószínűleg hajlott kora miatt – már csak képviselője volt jelen.[11] 1310. szeptember 4-én mint mester szerepelt a király hívei között, 1311-ben találkozunk vele utoljára, amikor a bácsi káptalant felkéri, hogy bizonyos Dénest néhány birtokba iktasson be.[1]
Jego syn Mikołaj zmarł w 1311 r., zgodnie z dyplomem wydanym w 1317 r., „W szóstym roku po śmierci ojca” [11].
Fia, Csák Miklós 1317. évi, „apja halála után 6. évben” kiadott oklevele alapján 1311-ben halt meg.[11]
Lojalni oligarchowie według Attili Zsoldosi
[...]
Attila Zsoldos w Hűséges oligarchák po raz pierwszy w badaniu z 2012 r. rozróżnił „oligarchę” od „prowincjała” działającego w imieniu króla. Według niego Ugrin Csáka należały do kategorii prowincjałów, ponieważ w swojej prowincji od Temesváru do Pozsegę zezwolił na funkcjonowanie władzy króla (np. sprawiedliwość królewską; darowizny majątku, cła, zwolnienia podatkowe i przypadki, w których jeśli ktoś zmarł bez spadkobiercy to jego ziemie przypadały koronie). Zsoldos oparł swoje ustalenia na źródłach pierwotnych. W te myśli Zsoldosa „władca prowincji” nie jest już synonimem dotychczas używanego oligarchy, ale nową koncepcją. W tym nowym sensie władca prowincji: „w średniowiecznym królestwie węgierskim jest to zinstytucjonalizowana władza, która jest jedynym przedstawicielem woli królewskiej na terytoriach wielu komitatów”, podczas gdy skonfrontowany z nią oligarcha jest „władcą prowincji, który wyłącza władzę królewską ze swojej prowincji”. Według Zsoldosa rządy prowincji harmonijnie wpisują się w tradycyjny porządek państwowy w tym kraju. Stało się dysharmonią, a zatem elementem, który należy wyeliminować, gdy władca prowincji zostanie oligarchą. Według niego potwierdza to również fakt, że po śmierci Ugrina w 1311 r. jego syn Mikołaj, w przeciwieństwie do synów innych oligarchów, nie zbuntował się przeciwko Karolowi Robertowi. Po 1311 r. w prowincji Ugrina nie przeszkadzano nowym królewskim ispánom [19].
Zsoldos Attila Hűséges oligarchák c. 2012-es tanulmányában első ízben tett különbséget "oligarcha" és "tartományúr" között. Szerinte Csák Ugrin azért tartozik a tartományúr kategóriába, mert az általa uralt, Temesvártól Pozsegáig terjedő tartományában teret engedett a király hatalmi jogainak (pl. királyi igazságszolgáltatás; birtokok, vámok, adómentességek adományozása, és olyan esetek is ismertek, amikor az Ugrin tartományában örökös nélkül elhunyt birtokos földjei a koronára háramlottak). Megállapításait elsődleges forrásokkal (oklevelekkel) igazolta. De Zsoldos ezen állításában a „tartományúr” már nem az eddig használt oligarcha szinonimája, hanem új fogalom. Az új értelemben a tartományúr: „a középkori Magyar Királyságban olyan intézményesült hatalom, mely többmegyényi területen a királyi akarat egyetlen képviselője”, az ezzel szembeállított oligarcha viszont „az a tartományúr, aki a királyi hatalmat kizárja a tartományából és funkcióit önkényesen gyakorolja”.[12] Zsoldos szerint a tartományuraság harmonikusan illeszkedett az ország kormányzásának hagyományos rendjébe. Diszharmonikus és ezért kiiktatandó elemmé akkor vált, amikor a tartományúrból oligarcha lett. Szerinte ezt támasztja alá az is, hogy Ugrin 1311. évi halála után fia, Miklós – más oligarchák fiaitól eltérően – nem lázadt fel Károly Róbert ellen. Csák Ugrin tartománya 1311 után akadálytalanul került új királyi ispánok irányítása alá.[12]
W swojej pracy w 2012 r. Enikő Csukovits wspomina także o prowincji Ugrina z siedzibą w Újlaku. [7]
2012. évi munkájában Csukovits Enikő is megemlíti Csák Ugrin tartományát, Újlak központtal.[7]
Przypisy
- ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 {{#invoke:Citation/CS1|citation
|CitationClass=journal
}}
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu
<ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Karácsonyi
- ↑ Csánky Dezső (1936.). Budapest történetének okleveles emlékei. Monumenta diplomatica civitatis Budapest, I. (1148-1301).. Budapest.
- ↑ {{#invoke:Citation/CS1|citation
|CitationClass=journal
}}
- ↑ {{#invoke:Citation/CS1|citation
|CitationClass=journal
}}
- ↑ 6,0 6,1 {{#invoke:Citation/CS1|citation
|CitationClass=journal
}}
- ↑ 7,0 7,1 Csukovits Enikő (2012.). Az Anjouk Magyarországon I. rész ; I. Károly és uralkodása (1301 – 1342). MTA Történetudományi Intézet - Budapest.
- ↑ Kristó Gyula (1990.). Anjou–kori Oklevéltár. I. 1301-1305.. Budapest – Szeged.
- ↑ Pozsony város története III., 75–76. old.
- ↑ Szablon:MNL
- ↑ 11,0 11,1 11,2 Kristó Gyula (1992.). Anjou–kori Oklevéltár. II. 1306-1310.. Budapest – Szeged.
- ↑ 12,0 12,1 Zsoldos, Attila (2012). "Hűséges oligarchák". u: Baráth, Magdolna; Molnár, Antal. A történettudomány szolgálatában: Tanulmányok a 70 éves Gecsényi Lajos tiszteletére. Magyar Országos Levéltár. str. 347–354. ISBN 978-963-7228-34-6.
Megjegyzések
Szablon:Megjegyzések
Jegyzetek
További információk
|
|
|
| — |
Ban Severin
Koniuszy królewski
Wojewoda Siedmiogrodu
Sędzia królewski
Skarbnik królewski
Ban Maczwy |
—
|
|
Podpis sędziego Csáka III Ugrin
|
| Ban Severin
|
| Okres
|
od (1) ok.1268, (2) ok.1274, (3) 1276
do (1) 1268, (2) 1275, , (3) 1276
|
| Poprzednik
|
1. brak informacji
2. Gutkeled Pál
3. Kökényes-Radnót II. Mikod
|
| Następca
|
1. brak informacji
2. Gutkeled Pál
3. Gutkeled Pál
|
| Koniuszy królewski
|
| Okres
|
od 1273
|
| Poprzednik
|
Monoszló III. Miklós
|
| Następca
|
brak informacji
|
| Wojewoda Siedmiogrodu
|
| Okres
|
(1) 1275, (2) 1276
|
| Poprzednik
|
1. Csák II. Máté
2. Kán II. László
|
| Następca
|
1. Kán II. László
2. Csák II. Máté
|
| Sędzia królewski
|
| Okres
|
od (1) 1275, (2) 1304?
do (1) 1276, (2) 1311?
|
| Poprzednik
|
1. Geregye Miklós
2. Péter (podczaszy)
|
| Następca
|
1. Mojs, syn Mojsa
2. Csák János
|
| Skarbnik królewski
|
| Okres
|
od (1) 1277, (2) 1307
do (1) 1279, (2) 1309
|
| Poprzednik
|
1. Kőszegi Iván
2. Kőszegi III. Miklós
|
| Następca
|
1. Aba II. Lőrinc
1. Csák III. Máté
|
| Ban Maczwy
|
| Okres
|
od 1279
|
| Poprzednik
|
brak informacji
|
| Następca
|
Kun Erzsébet
|
| Dane biograficzne
|
| Klan
|
Csák
|
| Ród
|
Csák
|
| Rodzina
|
Ugodi protoplasta
|
| Pochodzenie
|
niemieckie (Szwabia)
|
| Państwo
|
Królestwo Węgier
w unii personalnej
z Królestwem Chorwacji
|
|
|
| Urodziny
|
przed 1240
|
|
|
| Śmierć
|
1311
|
|
|
| Ojciec
|
Szák Pósa/Csák Pósa ??
|
| Matka
|
nieznana
|
|
|
|
